نوشته شده در دیدگاه ها توسط admin. افزودن پیوند یکتا به علاقمندی‌ها. Print This Post Print This Post

پیرامون اطلاعیه ” سه جریان” تحریم انتخابات و اما دعوت به یک انتخابات ” منصفانه” / سیروان هدایت وزیری

سه جریان سیاسی متشکل از “اتحاد جمهوریخواهان ایران” ، “حزب چپ ایران (فداییان خلق)” و “همبستگی جمهوریخواهان ایران” در اطلاعیه ای خواستار تحریم انتخابات ریاست جمهوری در ایران شده و بجای آن خواهان یک ” انتخابات آزاد و منصفانه ” شده اند.

در این باره نوشته اند : ” نیاز کشور ما آزادی انتخابات، انتقال قدرت به برنده انتخابات و به دست گرفتن حکومت توسط منتخبان واقعی مردم با برنامه ی تغییر ساختار سیاسی برای گذار به دمکراسی و برون رفت از مصائب و بحران های دامنگیر آن است”. و ادامه می دهند ” شرط اول این امر، احترام به حقوق و آزادی های مردم، تامین شرایط انتخابات آزاد، آزادی زندانیان سیاسی، آزادی فعالیت احزاب مخالف، آزادی اطلاع رسانی …و برگزاری انتخابات تحت نظارت هیات مورد اعتماد مردم است “.

جا دارد از این سه جریان سوال کرد که دعوت به تحریم، جای خود و بسیار خوب، چرا که هم اکنون اکثر مردم و نیروهای اپوزیسیون خواهان آنند،  ولی همراه این تحریم، چه سیاستی باید اتخاذ کرد؟!!!  جواب این سه جریان ، “یک انتخاب آزاد تحت نظارت یک هیات مورد اعتماد مردم” در چارچوب همین حاکمیت جمهوری اسلامی میباشد. از یک طرف تحریم و از طرفی دیگر ابهام و اگر نگویم مغلطه کاری برای دور نریختن همه آرزوهای اصلاح طلبی، که متاسفانه بخش زیادی از این نیروها در سابقه خود دارند. این نوع موضع گیریها، نه تنها یک فرد سیاسی ، بلکه  یک فرد عادی و غیر سیاسی را نیز به تعجب و سرگیجه وادار می کند.

در این ۴۲ سال، کدام روزنه ای پیدا شده، که مردم بتوانند یک هیات منصفه را انتخاب کنند که بر انتخابات آزاد مورد نظر نظارت داشته باشد؟!!! در این مورد، این  سه سارمان بهتر است که به جای شعارهای عام و کلی، این دو گانگی را کنار بگذارند. شاید چنین انتظاری از این سه جریان نباشد چون اعلام موضع گیری آنان ناشی از  یک بینش سیاسی مسلطی است که نظام فکری غالب آنان را احاطه کرده است. در اینجا،  بویژه  مخاطب من “حزب چپ” میباشد.  در مقابل بخش عمده این جریان که به سازمان اکثریت تعلق دارند، بخشی از اعضای این حزب قبل از تشکیل آن، قبلا هر انتخاباتی را  در چارچوب رژیم جمهوری اسلامی تحریم کرده بودند و خواسته های فوق الذکر را با واقعیت رژیم حاکم متناقض می دانستند اما اینک به موضع گیری گذشته خود پایبند نمانده اند. در اطلاعیه امده است “در تقابل بین نهادهای انتخابی و نهادهای انتصابی درون حکومت طی بیش از دو دهه‌ی گذشته، روز به روز وزنه‌ی دومی سنگین‌تر شده است تا آن جا که امروز تمام تلاش‌ها بر آن است که انتخابات ریاست جمهوری هم، طی یک نمایش انتخابی به انتصابی دیگر از جنس همان نهادهای قدرت در چارچوب جمهوری اسلامی تبدیل شود” در اینجا پرسش این است که کدام “نهاد انتخابی” واقعی تا کنون وجود داشته که اینک وزنه اش سبک تر از نهاد های انتصابی باشد؟ آیا منظور در اینجا انتخاباتی که به ریاست جمهوری آقایان خاتمی و روحانی انجامید می باشد؟ به احتمال قریب به یقین  منظور از این دو نفر است. حال از سوی این سه جریان  قابل قبول نیست که این آقایان، آدم های بزدلی بودند که در دستگاه عریض و طویل رژیم جمهوری اسلامی استحاله شد ه بودند و خود نیزدر خاک پاشیدن در چشمان مردم مشارکت داشتند و نیزبه آرای مردم هم ارزشی نگذاشتند. پس اینک چه اشک تمساح ریختنی؟ که مبادا، در  چارچوب حاکمیت رژیم جمهوری اسلامی، نهاد به اصطلاح “اصلاح طلب” کفه ترازویش سبک تر شود؟

انتظار بر این بود که این سه جریان با توجه به وضعیت موجود جامعه و بویژه بعد ازسرکوب وحشتناک  دی ماه ۹۸ توسط ارگان های سرکوب رژیم درس گرفته باشند و از توهم هر گونه “انتخابات” در چارچوب رژیم  جمهوری اسلامی ” مایوس ” شده باشند!! که ظاهرا انتظار عبثی است.

ولی اینک گناه  بدتر از آن و اشتباه فاحش تر از آن اینکه، مردم را دعوت می کنند که خواهان یک انتخابات آزاد باشند  و از همه مهم تر که از طریق   این انتخاب، ” گذار از جمهوری اسلامی” را مهیا  سازند!

 در اطلاعیه آمده است :

” خواستار برگزاری انتخابات آزاد برای گذار به دموکراسی و سپردن کشور به دست منتخبان واقعی مردم شد”

حال از این سه جریان باید پرسیده شود که اساسا چه نهادی باید در چارچوب رژیم جمهوری اسلامی پیدا شود که  در تدارک انتخابات آزاد باشد :  ریش سفیدان منصف؟ شوراهای شهرو روستا؟ کدام نهاد؟ قاعدتا طبق هر قانونی تدارک  انتخابات بر عهده وزارت کشور است. در اینجا آیا منظور وزارت کشور حکومت اسلامی  است ؟  آیا خنده دار نیست که هم اینک وزارت کشور رژیم جمهوری اسلامی اعلام کند که مردم بیایید بسوی  صندوق های رای و آزاد هستید انتخاب کنید که رژیم جمهوری اسلامی برود و جایگزینش یک جمهوری سکولارباشد!  من فکر می کنم ، منطقی تر بود که این سه جریان همسو با اکثریت مردم ایران و نیروهای اپوزیسیون، انتحابات را تحریم کنند و بس . اما از این ” بس ” پا به عقب نهاده و بدینگونه با تداعی سیاستهای قبلی غالب آنها، متاسفانه پرسش جدی بودن خود را در این تحریم در عین حال بدون نفی کلیت رژیم حاکم و ساختار آن به میان می کشند

لازم به ذکر است که هیچ کسی منکر انتخابات آزاد نیست و اتفاقا یکی از اهرم های دمکراتیک جامعه برای   استقرار دمکراسی است . همچنانکه  آشکار و بدیهی است، راه بر این امکان در طول حاکمیت رژیم جمهوری اسلامی در این مدت ۴۲ سال بسته و مسدود بوده  است. برای بوجود آمدن  این امکان راهی  جز سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی  به عنوان مانع اصلی هرگونه تحول و دگرگونی، میسر نیست. اکنون بویژه که فریاد دیرینه نه به جمهوری اسلامی با صدایی بلند در فضای سیاسی ایران طنین افکنده است، بیش از هرزمان نیاز هست که در قبال کلیت این نظام و برای استقرار جامعه ای دموکراتیک به گونه ای شفاف و رسا ندا سر داده شود. آنگاه که رژیم جمهوری اسلامی سرنگون شد، وظیفه دولت موقت بعد از سرنگونی هست، که در تدارک انتخابات آزاد و دموکراتیک باشد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>