صف‌‌های طولانی مقابل نانوایی‌های سراوان/ خرید بیش از ۱۰ نان منوط به تأیید فرمانداری است

۱۳۹۲/۸/۲۰

استانها > شرق > سیستان و بلوچستان
گزارش مهر/

صف‌‌های طولانی مقابل نانوایی‌های سراوان/ خرید بیش از ۱۰ نان منوط به تأیید فرمانداری است

کاهش سهمیه آرد از سال گذشته و افزایش قیمت آرد آزاد در طی ماه گذشته موجب شده است تا مردم سراوان با تشکیل صف‌های طولانی و خارج از حوصله در مقابل نانوایی‌ها نتیجه این تصمیم را با تمام وجود درک کنند؛ در حال حاضر تهیه بیش از ۱۰ عدد نان در این شهر تنها با ارایه تقاضای کتبی و تایید فرمانداری امکان‌پذیر است.

به گزارش خبرنگار مهر، در طی یک ماه گذشته کمبود عرضه نان و خاموش شدن بسیاری از تنور نانوایی‌ها پس از نخستین ساعات فعالیت موجب ازدحام بیش از حد مردم در مقابل نانوایی‌ها شده است تا جائی که بنا بر شواهد موجود صف‌های نان از تعداد ۵۰ متقاضی نیز فراتر رفته و زمان خرید نان به بیش از ۳ ساعت در این شهرستان رسیده است.

نان‌آورانی که دست خالی مانده‌اند

حاج اسماعیل امرا یکی از شهروندان سراوانی با بیان اینکه تهیه یک قرص نان برای مردم این شهرستان به کابوس تبدیل شده است به خبرنگار مهر می‌گوید: با وجود اینکه روز گذشته بیش از۳ ساعت از وقت خود را با فرزندش برای تهیه چند قرص نان در صف سپری کرده است اما با این حال دست خالی به خانه بازگشته است.

این بازنشسته دانشگاه که به منظور تهیه نان مجبوربه عزیمت به شهرهای اطراف شده است افزود: برای تهیه تعداد ۱۰ قرص نان مجبور شدم تا به شهرستان مهرستان در فاصله ۱۰۰ کیلومتری سراوان عزیمت کنم تا شرمنده زن و بچه نشوم.

قادر بخش دهواری دیگر شهروند سراوانی نیز که برای تهیه نان دست به دامان برادر زن خود شده است افزود: بیش از یک ماه است که نان خود را از زاهدان و از طریق اتوبوس های بین شهری تامین می کند.

وی بحران نان در سراوان را در حالی که در باقی شهرهای استان به چشم نمی خورد ناشی از عملکر نامناسب مسئولان این شهرستان عنوان کرد.

صادق پگاه یکی از رانندگان تریلر نیز که از تهران برای حمل بار به بازارچه کهک سراوان سفر کرده بود در این رابطه به مهر گفت: به دلیل اینکه ورود خودروهای سنگین به شهر ممنوع است لذا بیش از سه روز است که به دلیل شلوغی بیش از حد نانوایی ها مجبور شده است تا از خوردن نان صرف نظر کند.

نظارت بر نحوه توزیع آرد ضعیف است

یکی از اعضای شورای اسلامی شهر محمدی نیز در این رابطه اظهار داشت: با وجود اینکه سرانه و سهمیه آرد به ازای شهروندان کاهش یافته است اما در توزیع همین مقدار اندک نیز مدیریت و نظارت صحیحی اعمال نمی شود.

محمد امین دهواری در گفتگو با مهر افزود: به طور مثال شهر محمدی با تعداد ۷ هزار جمعیت بنا بر سرانه تعیین شده به ازای هر نفر به میزان ۷٫۵ کیلو باید ۵۲ تن آرد به صورت ماهیانه دریافت کند اما این در حالیست که سهمیه این شهر در حال حاضر از ۳۰ تن تجاوز نمی کند.

وی گفت: روستای زنگیان با جمعیت بیش از ۴ هزار نفر هم از این قضیه مستثنا نیست و به جای دریافت ۲۸ تن بر مبنای سرانه تعیین شده تنها ۹ تن آرد به آن اختصاص یافته است.

دهواری گفت: بسیاری از دستگاه‌های دولتی به دلیل رابطه از سهمیه آرد بیشتری برخوردار هستند و حق بسیاری از مردم در این راستا تضییع می شود.

وی با اشاره به نانوایی مستقر در سازمان زندان های سراوان اظهار داشت: این نانوایی بیش از ۱۰ تن آرد سهمیه دارد در صورتیکه مصرف ان از ۳ تن هم تجاوز نمی کند و تا کنون نیز برخورد و یا نظارتی در این رابطه اعمال نشده است.

این عضو شورای شهر گفت: در جلسه ای که با حضور فرماندار برای بررسی این مشکل برگزار شد مسئولان مدعی شدند که بخشی از نان تولیدی برای خوراک دام ها صرف می شود و قسمتی نیز به آن سوی مرز حمل می شود اما با فرض اینکه این ادعا صحت داشته باشد آیا جلوگیری از خروج نان به آنسوی مرز وظیفه مردم است؟

دریافت نان با تقاضای کتبی

مدیر یکی از حوزه‌های علمیه اهل سنت سراوان نیز با بیان اینکه برای دریافت روزانه ۱۰۰ قرص نان مجبور به ارایه تقاضای کتبی و موافقت فرمانداری شده است به خبرنگار مهر گفت: تهیه نان برای تامین قوت طلبه‌ها یکی از مشکلاتی است که در طی یک ماه گذشته به عنوان یکی از دغدغه‌های مدیران حوزه تبدیل شده است.

وی که نخواست نامش فاش شود افزود: نان به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین قوت مردم این منطقه محسوب می‌شود و با توجه به محرومیت منطقه لذا کمبود نان بسیاری از مردم فقیر را با مشکل جدی مواجه کرده است.

مدیر یکی از مدارس شبانه روزی سراوان نیز با بیان اینکه برای تهیه نان دانش آموزان با مشکل مواجه شده است اظهار داشت: از زمانیکه سراوان با کمبود نان روبرو شده است پیمانکار سلف سرویس از تهیه و تامین نان برای دانش آموزان خودداری کرده است و لذا دانش آموزان این مجتمع شبانه روزی نان برای خوردن ندارند.

وی که نخواست نامش فاش به مهر گفت: برای تهیه نان مجبور شدیم تعداد ۵۰ دانش آموز این مجتمع را به صف نانوایی ببریم تا هر یک از آنها با دریافت ۳ الی ۴ قرص نان مشکل خوراک سلف سرویس را حل کنند که متاسفانه این اقدام با اعتراض شدید بسیاری از مردم در مقابل نانوایی روبرو شد.

نان خورانی که دیده نمی شوند

یک مقام آگاه در خصوص کمبود نان و سهیمه ناعادلانه در نظر گرفته شده در این راستا به خبرنگار مهر گفت: متاسفانه تعداد زیادی از اتباع بیگانه و خانواده‌های بدون شناسنامه در این شهرستان به ویژه در بخش بم پشت وجود دارند که برای آنها سهمیه ای در هیچ کجا دیده نشده است.

وی اظهار داشت: تعداد زیادی از نیروهای انتظامی و یا افراد شاغل در هنگ مرزی و همچنین دانشجویان در این منطقه مشغول به خدمت و تحصیل هستند که در آمار جمعیتی دیده نشده و هیچ سهمیه‌ای برای آنها اختصاص داده نشده است.

وی افزود: در حال حاضر بخشی از نان‌های تولیدی در این شهرستان توسط خودرو های قاچاق سوخت به آن سوی مرز حمل می شود و هر قرص نان ۲ الی ۵ هزار تومان به فروش می رسد و بسیاری از قاچاقچیان سوخت در نواحی کوهستانی و مرزی برای انتقال سوخت به آن سوی مرز از چهارپایان استفاده می کنند که خوراک اغلب این حیوانات را نان تشکیل می دهد.

وی افزود: طبیعی است با این آمار پنهان و دور از چشم مسئولان که بخشی از سهمیه آرد مردم را می بلعد چوبش را باید مردم عادی بخورند.

آرد آزاد نان را آجر می کند

محمد پرکی از خبازان روستای آسپیچ سراوان نیز با بیان اینکه پخت نان با آرد آزاد حاصلی به جز ضرر برای خبازان ندارد اظهار داشت: در حال حاضر هر کیسه آرد ۴۰ کیلویی به قیمت ۴۵۰ هزار ریال به صورت آزاد به فروش می رسد که با هزینه حمل ۴۷۰ هزار ریال برای نانوا تمام می شود.

پرکی در گفتگو با مهر افزود: با توجه به اینکه با هر کیسه آرد تنها ۹۰ قرص نان می توان پخت کرد با احتساب فروش هر قرص نان به قیمت ۵۰۰ تومان حتی پول کیسه آرد هم در نمی آید چه برسد که هزینه سوخت و اضافه کار کارگر را هم بخواهیم پرداخت کنیم.

وی افزود: برای حل این مشکل دولت یا باید قیمت نان را افزایش دهد و یا سهمیه آرد را اضافه کند که در هر حال حاضر مسئولان به هیچ یک از این راه حل ها تن نمی دهند و لذا بار این مشکل بر روی دوش مردم افتاده است.

پرکی با بیان اینکه تعداد ۳۸ کیسه آرد را برای تامین نیاز مردم روزانه به پخت می‌ رساند افزود: با کاهش سهمیه آرد مجبور به خرید ۱۸ کیسه به قیمت آزاد هستیم که به دلیل گرانی آرد دیگر امکان خرید و پخت آزاد وجود ندارد.

مصرف سیستان و بلوچستان با سایر کشور متفاوت است

نوید ملازهی عضو شورای اسلامی شهر سراوان نیز گفت: با وجود اینکه سهمیه آرد در تمامی کشور کاهش یافته است اما این کمبود و مشکل به اندازه ای که در این شهرستان زندگی مردم را تحت الشعاع خود قرار داده است در دیگر شهر های کشور مشهود نیست.

نوید ملازهی در گفتگو با مهر اظهار داشت: در این استان به دلیل اینکه غذای اصلی بسیاری از مردم همراه با نان است و حتی نان به تنهایی وعده غذایی بسیاری از مردم محروم را در بر می گیرد لذا باید سرانه ویژه ای برای سیستان و بلوچستان در نظر گرفت.

وی با بیان اینکه با کم کردن سهمیه آرد مشکلی حل نمی شود بلکه با توجه به محرومیت منطقه بر مشکلات مردم افزوده شده است ادامه داد: بخشی از کمبود نان در این منطقه به دلیل سوء مدیریت و عدم برنامه ریزی لازم در راستای تعیین سهمیه واقعی نانوایی ها و نیاز مردم است.

سراوان با ۴۰۰ تن کمبود سهمیه روبرو است

حمید جهاندیده رییس اداره صنعت، معدن و تجارت سراوان در پاسخ به مشکلات پیش روی شهروندان سراوانی در گفتگو با مهر گفت: تا پیش از هدفمندی یارانه ها به ازای هر نفر ۱۰ کیلو سرانه آرد در طی ماه اختصاص می یافت که با اجرای هدفمندی یارانه ها این رقم به ازای هر نفر به ۷٫۵ کیلو کاهش یافت.

وی افزود با توجه به جمعیت ۱۷۰ هزار نفری سراوان تا قبل از هدفمندی یارانه ها سهمیه این شهرستان بالغ بر یک هزار و ۷۰۰ تن بود که در حال حاضر با کاهش سرانه این رقم به یک هزار و ۳۰۰ تن در ماه کاهش یافته است.

جهاندیده اظهار داشت: سهمیه اختصاص داده شده به این شهرستان بر اساس جمعیت سال ۱۳۹۰ و به تعداد ۱۷۰ هزار نفر محاسبه می شود این در حالیست که جمعیت این شهرستان قریب به ۲۰۰ هزار نفر رسیده است و رشد جمعیت این کمبود را دو چندان کرده است.

وی در پاسخ به سوال خبرنگار مهر مبنی بر اینکه چرا این کمبود در طی ماه‌های ابتدایی سال تا این حد مشهود و حاد نبوده است افزود: با کاهش سهمیه دولتی کمبود آرد از طریق خرید آزاد توسط خبازان تامین می شد که در طی ماه گذشته به دلیل افزایش نرخ آرد آزاد امکان تامین این کسری از خبازها گرفته شده است.

جهاندیده افزود: از آنجا که قیمت هر کیسه ۴۰ کیلویی آرد آزاد از مبلغ ۲۵ هزار تومان به ۴۵ هزار افزایش داشته است لذا تولید نان با این قیمت برای خبازان مقرون به صرفه نیست.

وی با اشاره به اینکه در طی یک ماه گذشته نظارت بر نانوایی های سطح شهر و روستاها تشدید یافته است افزود: با این وجود مشکل کمبود نان همچنان در سطح شهر مشهود و پا برجا است.

دبیر کارگروه آرد و نان شهرستان سراوان گفت: بنا بر تمهیدات انجام شده در طی روز های آینده تعداد ۸ نانوایی که به صورت یک شیفت اقدام به پخت نان داشتند به صورت دو شیفت نسبت به عرضه نان مبادرت خواهند ورزید.

وی تنها راه برون رفت از این کمبود را اختصاص سهمیه بیشتر و بر اساس جمعیت واقعی این شهرستان عنوان کرد و گفت: برای تامین نیاز واقعی این شهرستان نیاز به سهمیه یک هزار و ۷۰۰ الی ۲ هزار تن است.

جهاندیده سهمیه بندی آرد بر اساس تصمیم گیری های شرکت غله در استان را یکی دیگر از عوامل تاثیر گذار در این راستا عنوان کرد و گفت: اختصاص سهمیه آرد باید بر اساس نظرات کارشناسی کارگروه شهرستان انجام شود اما متاسفانه برخی از تصمیم گیری ها و اختصاص سهمیه بدون در نظر گرفتن نیاز واقعی از مرکز استان خود به مشکلات جاری دامن زده است.

وی گفت: به دلیل مرکزیت و محوریت سراوان در بین شهرهای مجاور از جمله سیب سوران و مهرستان لذا مصرف نان در این شهرستان از رقم بالاتری برخوردار است و لذا باید با اصلاح سهمیه اختصاص یافته به برخی از شهر ها و یا روستا امکان توزیع عادلانه را با سهمیه موجود فراهم ساخت.

جهاندیده در پایان افزود: به منظور تامین نیاز های برخی از دستگاه ها و یا بخش های پر مصرف مانند حوزه های علمیه و یا مدارس شبانه روزی لذا واحد های درخواست کننده با ارایه تقاضای کتبی به فرمانداری مشکلی برای تهیه نان مصرفی نخواهند داشت.

……………………….

گزارش: بابک رحیمیان

گزارش کامل مراسم بیست و پنجمین سالگرد کشتار زندانیان سیاسی در سال ۶۷ در کلن آلمان

 

بیست و پنجمین سالگرد کشتار زندانیان سیاسی در سال ۶۷ و نزدیکی آن با روزجهانی اعدام( ۱۰ اکتبر ) بهانه ای بود تا به همت جمعی از خانواده ها و بازماندگان فاجعه ی اعدام های پرشمار زندانیان سیاسی مراسمی با شرکت نزدیک به ۲۰۰ نفر از کشور ها و شهر های مختلف آلمان در کلن برگزار شود.
در این مراسم که با مدیریت و اجرای مشترک مرسده محسنی و خاطره معینی و پشتیبانی دیگر همراهان رقم خورد محمد رضا نیکفر، امیرمعماریان، فواد تابان، کاظم کردوانی و ایراندخت انصاری دیدگاه های خود را بیان داشتند، سرودهای خاطره انگیز با اجرای بهرخ بابایی و همراهی پیانیستی از کشور آذربایجان اجرا شد، منیر فرهودی همسر مهرداد پاکزاد، خاطره معینی خواهر هبت‌الله معینی سخنانی ایراد کردند و دو ویدئو – موسیقی جدید با موضوع اعدام های دهه ی شصت برای نخستین بار به نمایش درآمد که مورد توجه شرکت کنندگان قرار گرفت.
مرسده محسنی یکی از طراحان و برگزارکنندگان این مراسم در سخنان خود تاکید داشت که مادران خاوران به مرر زمان و به رسم طبیعت از میان ما میروند و مسئولیت سنگین جنبش دادخواهی که بر محور حقیقت یابی استوار است را بر دوش وجدان آگاه جامعه به ویژه خانواده های اعدام شدگان و همراهان ایشان میگذارند . از همین روی برآن هستیم تا به همت تک تک شما این جنبش را زنده نگاه داریم و در رساندن آن به سرمنزل مفصود که همان روشن شدن همه ی ابعاد فاجعه است، همت کنیم.
وی مراسم را با یک دقیقه سکوت به یاد همه ی جانباختگان رسما آغاز کرد و پس از آن پیام تازه ای از مادر لطفی که خطاب به نشست بود را برای جمع خواند.
۲۵th Memorial of Khavaran , Message of Mother Lotfi – Mecede Mohseni

مادر لطفی در پیام خود با اشاره به ۲۵ سال گذشته، و یادآوری روزهای تلخ و شیرینی که هر روز درگیرش بودندخطاب به نشست نوشته است: اگر بخواهیم تنها گوشه هایی از داستان زندگی خود را بگوییم، هزاران کتاب می شود. تلخی هایی که حکومت بر سر ما آورد برای ما یادآور رنج های بسیاری است و البته شیرینی هایی که از با هم بودن ما ناشی شد مایه قوت قلب و دل گرمی ما بوده است. ما همه را تحمل کرده و می کنیم و به امید روز آزادی و آینده ای بهتر برای مردم این مرز و بوم زنده ایم.”
این مادر سرفراز در پیام خود اشاره میکند که از سال ۵۰ در زمان رژیم شاه جلوی زندان ها بود و از آن جا با تعدادی از مادران و خانواده های زندانیان سیاسی آشنا شد و از سال ۶۲ نیز در جلوی زندان های جمهوری اسلامی با خانواده های دیگری آشنا شده. خانواده هایی مانند مادر محسنی، مادر پنجه شاهی، مادر سرحدی، مادر معینی، مادر ریاحی، مادر پرتوی، مادر اسحاقی و … که هیچ کدام از این عزیزان هم اکنون در میان جمع ما نیستند. اما همت بلند و ارادی پولادین آنها چراغ راه ما برای دادخواهی است.
وی با اشاره به شکل گیری روند تلاش های مادران خاوران تاکید کرد از سال ۶۸ به این سوی مشکلات و فشار ها ی وارد بر مادران و خانواده ها همیشگی بوده به شکلی که از سال ۸۵ به این سوی مانع از ادامه ی فعالیت های جمعی و آشکار در خاوران شده و هرگونه حضور در آن مکان محدود شد. فشار های بسیاری بر مادران و خانواده ها وارد شد، تهدید ها و دستگیری ها و حمله به مراسم ها ، توهین و تحقیر ها و تخریب خاوران در همه ی سال ها وجود داشت. ولی با تمام این مشکلات و ممانعت ها ما باز هم به خاوران می رویم و در منازل خود مراسم می گیریم و تا زمانی که بتوانیم آزادانه مراسمی در خور شان این عزیزان در سالن های بزرگ برگزار کنیم این کار را ادامه خواهیم داد.



حقیقت و مرگ؛ به یاد اعدام‌شدگان دهه شصت خورشیدی

دکتر محمدرضا نیکفر استاد فلسفه ی سیاسی نخستین سخنران این نشست بود که سخنان خود را در حوزه ی اندیشه بیان داشت و با تشریح رویداد تاریخی مرگ سقراط، دفاعیات سقراط در دادگاهی که حکم مرگ او را جاری کرد به روایت افلاطون برشمرد و گفت: سقراط پس از صدور حکم مرگ عجز و لابه نمی‌کند و قاطعانه مردن را بر زیستن با رویه‌ای ناراست ترجیح می‌دهد .این حقیقتی که سقراط به خاطر آن اعدام شد، نه آموزه و کیشی خاص، بلکه عین “پرسش‌گری” و “پی‌جویی حقیقت” بود. اندیشه سقراط “دگراندیشی” است و آنگونه که می بینیم سقراط در دفاعیات خود، مرگش را بر زمینه حقیقت می‌نشاند و تاریخ فلسفه نیز از او تبعیت کرده است.
این پژوهشگر فلسفه ی سیاسی پس از این مقدمه گفتار خود را بر فاجعه ی کشتار زندانیان سیاسی متمرکز کرد و گفت: من مایلم از “حقیقت” کشتار ۶۷ به مثابه نمودی از کشتارهای دهه ۶۰ بپرسم و آن را بر زمینه‌ای معنایی بیان کنم که “حقیقت” مفهوم مرکزی آن است.

۲۵th Memorial of Khavaram , Mohammad Reza Nikfar

محمدرضا نیکفر تفسیر حقوق بشری از این فاجعه را به عنوان یکی از رایج‌ترین ها در دوره اخیر مورد توجه قرار داد و گفت:”در تفسیر حقوقی، از حق‌کشی سخن می‌رود، انسان‌هایی قربانی یک نظام کیفری خشن و ناعادلانه شده‌اند، اما خود آنان در این تفسیر چهره چندان مشخصی ندارند. اصلا مهم نیست که چه می‌گفته‌اند، چه می‌خواسته‌اند، برای چه به زندان افتاده‌اند؛ آنان قربانی هستند و به خشن‌ترین شکلی ستم دیده‌اند. آیا این تمامی هویت آنان است؟ آیا آنان “منفعل” صرف بوده‌اند؟ آیا اینان خود حرفی برای گفتن نداشته‌اند؟ در آستانه‌ی دستگیری‌شان، و در دوره‌ی کوتاهی پس از دستگیری و اعدامشان، آنان را با گروهشان می‌شناختیم و هر گروه هویت و حرفی داشت. از این نظر، در آن روزگار “قربانیان” هویت پررنگ‌تری داشته‌اند. اما اکنون چه شده‌اند؟ فقط قربانی‌اند، ساکت، منفعل و ستمدیده مطلق؟!
وی “دگراندیشی” را حقیقت پایه و معیار کشته شدگان برشمرد”دیگر بودگی” و “مخالف” بودن آنان را مورد تاکید قرار داد و گفت:”رفیقانم را به یاد می‌آورم. آنانی که در دهه‌ی ۶۰ کشته شدند، هیچ کدام منفعل نبودند، همه یکپارچه شور و شوق بودند و می‌خواستند نه تنها ایران، که کل جهان را تغییر دهند. آنان مخالف بودند و تعیین‌کننده این است که در این مخالفت،”حق” داشتند.
سردبیر رادیو زمانه با اشاره به چرایی و چگونگی مواجه ی برخی چهره های حکومت با این فاجعه و بازتاب آن در افکار عمومی گفت :”با تبدیل شدن آزادیخواهان به موضوع ترحم است که آیت الله منتظری به مقام قهرمان آزادی رسیده؛ اما او کسی بود که در نهایت درباره اش می‌توانیم بگوییم که انسان دلرحمی بود، از قماش خمینی و گیلانی و لاجوردی نبود. او دلش به رحم آمده بود ولی فکر او بسی دور بود از این که به رسمیت بشناسد حق مخالفت را، حق دگراندیشی را، حقی که قربانیان بر بنیاد آن به مقابله با رژیم برخاسته بودند.”
محمدرضا نیکفر نظام را نظام کشتار نامید و گفت:” کشته‌شدگان، از آن روز اول گرفته تا روزهای خونین کهریزک و پس از آن، همه با احتیاط کشته شده‌اند تا هیچ دگراندیشی ابراز وجود نکند. کشتار عارضه نظام نیست، نقص فنی آن نیست.
وی در پایان تاکید کرد: “مخالفت خود را در حدی فراتر از ستیزهای جناحی دستگاه ابراز کنید، تا منطق آن را بشناسید. بزرگداشت یاد کشته‌شدگان دهه ۱۳۶۰ بایستی بزرگداشت “دگراندیشی” و “مخالفت” و همراه با یاد ارج‌گذارانه‌ی کشته‌شدگان باشد. اگر چنین کنیم، به سهم خود مانع از تحریف تاریخ می‌شویم، تحریف تاریخ بدین گونه که گویا آزادی‌خواهی محصول جانبی اصلاح‌طلبی است و کشف ارج دگراندیشی با عصر اصلاح‌طلبی آغاز شده است. اگر حقیقت مرگ در این دهه‌ی سیاه حق دگراندیشی و مخالفت بوده است، پس یک سنجه‌ی آزادی‌خواهی حقیقی اذعان به این حقیقت است.”



“جنبش ضد فراموشی” ضرورت اول است

امیرمعماریان فعال دانشجویی، سخنران بعدی این نشست بود که با تمرکز بر نسبت جنبش دانشجویی با اعدام زندانیان سیاسی ،در دو محور تاثیر اعدام های دهه ۱۳۶۰ بر جنبش دانشجویی آنچه که جنبش دانشجویی از دهه ی ۱۳۶۰ میداند و می بیند، سخنان خود را بیان کرد.
او در آغاز گفت که حامل پیام خوبی از نسل خود در رابطه با دهه ی سیاه ۶۰ خورشیدی نیست و تاکید کرد: “فاجعه ی پیش رو “فراموشی” نیست بلکه ” ناآگاهی” است. عمده ی زاده شدگان سال های ۶۰ و ۷۰ اساسا نمی دانند در دهه ی ۶۰ به ویژه در سال ۱۳۶۷ چه اتفاقی افتاده است.نسل من کلن با ترمی به نام ۶۷ بیگانه است.
وی افزود این را نه فقط در مورد دانشجویان عادی بلکه در مورد فعالان دانشجویی هم میگویم. اگر فرض کنید که طی سال های ۱۳۶۷ به این سوی یکهزار فعال دانشجویی حضورداشته اند از این شمار حتی پنجاه نفر هم نداریم که از سطح به عمق موضوع رفته باشند.

۲۵th Memorial of Khavaran , Amir Memariyan

دبیر سابق انجمن اسلامی دانشگاه علوم پزشکی ابهر افزود: اینجاست که سخن گفتن در باره ی موضوع می بخشیم اما فراموش نمیکنیم به میان می اید در مورد نسل من اینگونه ایست که آنها اصولن نمی دانند که چه را باید فراموش نکند! واصلن نمی داند چه را باید ببخشد؟!
امیرمعماریان با اشاره به جنبش “ضد فراموشی” در آلمان پس از جنگ جهانی دوم ( دهه ی ۶۰ میلادی) گفت در این جنبش نسلی از نسل گذشته ی خود میپرسد در آن سال ها چه اتفال افتاده است؟ پرسشی که به هیچ عنوان در درون خود کسی را متهم نمیکند. این پرسشگری متهم کردن نیست. ما باید پی ببریم چرا با موج اعدام های گروه های مختلف نه تنها واکنش هایی در جامعه شکل نگرفت بلکه بسیاری بی تفاوت و عادی زندگی و کار خود را ادامه دادند.
وی با اشاره به انتخاب روحانی و سابقه ی امنیتی او با طرح این پرسش که” چگونه او میتواند آزادی برای جامعه بیاورد؟” تاکید کرد: تازمانی که “جنبش ضد فراموشی” شروع به کار نکند و دوباره همه ی آن صحنه ها بازسازی و چیده نشوند تا آشکار شود چه بر سر پیشروترین نیروهای فکری جامعه آمد و چگونه شد که جامعه برای رسیدن به آزادی یک چهره ی امنیتی را انتخاب کرد و در کنار خمینی نام حسن روحانی قرارگرفت، همان فردی که آیشمن سال های ۶۰ (مصطفی پورمحمدی) را به عنوان وزیر دادگستری برگزید، متوجه میشویم که جنبش ضد فراموشی ضرورت اول است.
امیر معماریان با بررسی روند تاریخی جنبش دانشجویی در نسبت با سال های شصت، آن دوره را به یک سیاه چاله که همه چیز را بلعید و یا گیتونی که دو نسل را به شکل کامل از هم جدا ساخت، شبیه دانست و گفت : دهه ی ۶۰ پایان تمام دوره ی ۸۰ سال تجربه ی سیاسی است. در تمام سال های پس از ۶۷ دیگر نمیتوان ادعا کرد که جریان چپ در ایران باقی ماند. ما از این دوره به بعد هیچ تشکل چپ را نمیتوانیم سراغ بگیریم. نظام تمام قد برای حذف این جریان بلند شد و ایستاد. روندی که در جنبش دانشجویی آشکارا دیده میشود.
وی در ادامه با انتقاد جدی از اپوزیسیون ایران و نیز ادبیات حاکم شده بر موضوع اعدام های ۶۷ گفت: متاسفانه مجبور هستم اینجا اعلام کنم اپوزیسیون ایران به شدت نازاست، ما حتی یک کتاب قابل اتکا در مورد اعدام های ۶۰ نداریم. کتابی که اعدام شدگان را به سوژه ی حقوق بشری بدل نکرده باشد. ادبیات غالب هم آنها را به قربانیان و کشته شدگانی تقلبل داده که گویی مسافران اتوبوسی به دره افتاده اند.
امیرمعماریان تبدیل آزادیخواهان به سوژه ی حقوق بشری را به معنای از گور کشیدن و قتل دوباره ی راه و مرام آنها دانست وگفت: حقوق بشر اساسا خنده دارترین چیزی است که این روزها میتوان در مورد یک کشتار سیاسی طرح کرد؛ آن هم در مورد تک تک انسان هایی که مخیر به ادامه ی راه مبارزه بودند.



دادخواهی بازماندگان را متهم به خشونت طلبی کرده و می کنند

سخنران بعدی مراسم ۲۵مین سالگرد کشتار ۶۷ در کلن فواد تابان روزنامه نگار و تحلیلگر سیاسی بود که در آغاز و پیش از ورود به بحث با اشاره به سخنان امیر معماریان گفت : “برای من اصلن عجیب نیست که نسل امیرمعماریان چیزی از کشتار دهه ۶۰ نمی‌داند و تعجب هم نخواهم کرد نسل بعدی چیزی از کشتار سال ۸۸ نداند. چرا که نظام به عنوان یک حکومت دیکتاتور و مستبد به موضوع تصاحب افکار عمومی به نفع خودش بسیار حساس است و برای به فراموشی سپردن این وقایع تمام قد و با تمام توان ایستاده است.آنگونه هم که تصور میکنید این امر محدود به وزارت اطلاعات و چند نهاد و چهره ی امنیتی نیست.”
این عضو خانواده ی اعدام شدگان دهه ۶۰ در ادامه افزود: “وقتی ما از دادخواهی صحبت می کنیم، نه قصد داریم طناب دار بر گردن کسی بیاندازیم، نه قصد داریم کسی را در برابر جوخه ی آتش قرار دهیم. نه می خواهیم کشت و کشتار را دامن بزنیم و نه خواهان انتقام جویی و افزودن به کینه ها هستیم. با این حال خواسته ی دادخواهی به طور مرتب از سوی گفتمان هایی که به فراموشی جنایت ۶۷ تمایل دارند به خشونت طلبی و افزودن به چرخه ی خشونت متهم می شود.”

۲۵th Memorial of Khavaran , Foad Taban

وی “دادخواهی” را طبیعی ترین حق دانست و در بررسی موانع پیش روی جنبش دادخواهی گفت: “این جنبش با دو مانع اساسی برای دادخواهی نسبت به فاجعه ی کشتار دسته جمعی زندانیان سیاسی در سال ۶۷ و دیگر کشتارهای سیاسی در سی و پنج سال گذشته مواجه است : از یک سوی «حکومت مستبد» که نزدیک شدن به این موضوع را با تمام توان مانع شده و از دیگر سوی یک «جامعه ی خو گرفته به کشتارها» و گفتمان های سیاسی است که با دامن زدن به این عادت، افکار عمومی را در تسلط خود گرفته اند. ”
سردبیر اخبار روز با انتقاد از شعار «می بخشیم اما فراموش نمی کنیم»، آن را متعلق به گفتمانِ درونِ حاکمیت معرفی کرد که جزیی از حاکمیت و یا حاشیه ی آن است و در فراموشی فاجعه ی سال ۶۷ ذینفع!
فواد تابان ادامه داد: ” «می بخشیم» در این جا اساسا یک درخواست نامربوط و بی موقع است. اگر جنایت در جامعه ی ما به رسمیت شناخته شد و جنایتکاران در برابر دادگاه قرار گرفتند آنگاه می توان موضوع بخشش و یا عدم بخشش را مطرح کرد. نه اینک که اصل موضوع انکار میشود.
این فعال سیاسی با انتقاد از اتهام خشونت طلب بودن به جنبش دادخواهی گفت : “ما که امروز در صف نخست مبارزه با اعدام ایستاده ایم،ما که صدای اعتراض به ۱۶۰ اعدام تنها در دو ماهه ی ریاست جمهوری آقای روحانی هستیم به خشونت طلبی متهم شده ایم اما جریان های متهم کننده در قبال این تعداد اعدام آن هم در بیست و پنجمین سالگرد کشتارهای ۶۷، کمترین واکنش ها را نشان داده و یا در مراسم هایی اینچنینی شرکت نمی کنند.
وی با ابراز تاسف گفت موضوع اعدام های سیاسی سال ۶۷ در نزد برخی از نیروها و جریان های سیاسی کشور به وسیله ی بده بستان با حکومت تبدیل شده است به شکلی که شاهد هستیم جریان ها و افرادی که در دوره ی احمدی نژاد امضا جمع می کردند و طرح می دادند تا جمهوری اسلامی ایران را به دلیل انجام آن جنایت به سازمان ملل متحد ببرند و به جرم جنایت علیه بشریت محکوم کنند، امروز سکوت پیشه کرده اند گاه حتی از حضور پورمحمدی ها در کابینه دفاع می کنند تا به ماه عسلشان با دولت تدبیر و امید صدمه ای وارد نیاید.
فواد تابان مصطفی پورمحمدی را یکی از “برجسته ترین نمادهای خشونت و قتل عام دولتی” در سال ۶۷ معرفی کرد و انتخاب او به عنوان وزیر دادگستری را حامل پیام روشن برای خانواده های قتل عام شدگان سال ۶۷ دانست و افزود: من این پیام را این طور می فهم که سهم ما خاورانی ها از دولت تدبیر و امید همین آقای جلاد است. این انتخاب تکرار و استمرار جنایت سال ۶۷ است با بستن درب خاوران، با سرکوب و تهدید دائمی مادران و بازماندگان…
این روزنامه نگارو تحلیلگر سیاسی در پایان گفت علی رغم این نگاه که بیان شد نسل های متاخر نسبت به اعدام های سیاسی دهه شصت ناآگاه و بی تفاوت هستند و من هم آن را میپذیرم اما این را هم تاکید میکنم که: ما نسبت به بیست و پنج سال پیش بسیار پیش آمده ایم. آن کشتارها را دیگر نمی شود انکار کرد. این موفقیتی است که در اساس بر دوش خانواده ها و جریانات سیاسی و اجتماعی چپ پیش رفته است. این دادخواهی قطعا روزی به بار خواهد نشست. همان طور که در آرژانیتن و شیلی و دیگر کشورهای آمریکای لاتین به بار نشسته است. ما برای دادخواهی احتیآج به کمی هوای آزاد و شرایطی مساعد برای حرف زدن داریم و این شرایط را به وجود خواهیم آورد.



استبداد حکومتی و استبداد اجتماعی

کاظم کردوانی پژوهشگر و جامعه شناس ساکن آلمان با اشاره به سخنان بیان شده که بر مبارزه با فراموشی تمرکز داشت، پیش از ورود به سخنان اصلی خود گفت: دو مورد از این کشتار دگراندیشان که در منطقه ی گنبد روی داد و به روایتی نخستین کشتار دگر اندیشان آن هم پیش از سالگرد انقلاب بود را به عنوان سند بیان می کنم. نخست کشتار چهار نفر از مبارزان منطقه ی گنبد در سال ۵۸ یه نام های شیرمحمد درخشنده توماج، حاجی تواب واحدی، عبدالکریم مختومی و حسین جرجانی و بعد از آن با فاصله ی اندکی ربایش و قتل ۴ معتمد منطقه ی گنبد که تنها ۳ جسد به دست آمد به نام های ایرانپور، نوشین و قرجه که چون این ها عضو هیچ سازمانی نبودند نامی از آنها برده نمی شود.
وی افزود تمرکز سخنان من بر آسیب شناسی مواجهه ی جامعه با چنین جنایت هولناکی است، باید مشخص کرد چرا اگر جان انسان به عنوان تنها ارزش مشترک تمامی جوامع بشری است در ایران اینقدر بی‌اهمیت است و به حق انسان در حفظ جانش توجهی نمی‌شود؟
این جامعه شناس دلایل مختلفی برای این مسئله برشمرد از جمله بی‌خبری مردم که نتیجه نبود آزادی مطبوعات و رسانه‌های مستقل است و نیز نبود آزادی‌های سیاسی و اجتماعی را مورد تاکید فرار داد و گفت:” اما مهم‌ترین دلیلی که می خواهم توجه شما را به آن جلب کنم استبداد دیرپای تاریخی و ریشه دار از زمان باستان تا امروز در این سرزمین و جامعه است. آنکه که حاکم شده خود را حاکم مطلق دارای فره ایزدی دانسته که در مقابل هیچ کس جز خدا پاسخگو نبود و جالب تر اینکه رابطه ی خودش با خدا را هم تنها خود او بود که تعیین میکرد.”

۲۵th Memorial of Khavaran , Kazem Kardavani

کاظم کردوانی: یکی از دلایل نداشتن بازتاب درخور کشتار مخالفان در بین مردم نهادینه شدن استبداد و تبدیل استبداد حکومتی به استبداد اجتماعی دانست و گفت: “این استبداد حکومتی به استبداد اجتماعی تبدیل شده ،در بطن جامعه و تک تک ذهن های افراد جامعه وجود دارد که این ذهن همیشه در حال بازتولید استبداد درونی شده است. این استبداد بازسازی شده در حکومت هم اثر میگذارد. آنگونه که شاهد هستیم چنین انقلاب بزرگی که قرن ها نظام پادشاهی را کنار میزند اما به یک سال نرسیده استبدادی را تولید و تحویل مامیدهد که بسیار مستبد تر از پیش است.
وی حضور گسترده ی مردم برای تماش مراسم اعدام را به عنوان شاهد مدعا مورد توجه قرار داد و گفت این امر جدیدی نیست از سال های دور جامعه ی ما با این موضع مواجه است و انگونه که در مستند ساخته شده توسط مازیار بهاری ثبت شده،نه تنها جمعیت زیادی برای تماشای اعدام خفاش شب در میدان شهر جمع شده‌اند بلکه بسیاری از جمع حاضر با گالن‌های بنزین و نفت آمده‌ بودند تا او را آتش بزنند. قاتلان بالفطره ای که برای تنبیه قاتل دیگر هجوم آورده بودند.
این استاد دانشگاه سپس با بررسی دو انقلاب بزرگ قرن معاصر ایران یعنی انقلاب مشروطه و انقلاب ۵۷ تبار شناسی اجتماعی و گفتمان آنها را مورد بررسی قرار داد گفت: در انقلاب مشروطه علی رغم اینکه تعداد بسیار اندکی روشنفکر در ایران میتوان سراغ گرفت این گروه اندک موفق شد رهبری فکری مشروطه را بر دست گیرد. اما گفتمان تولید شده در انقلاب ۵۷ امری دیگر بود. امری که در در کل مقابله با تجدد و غرب حاکم میشود. نتیجه ی این روند این میشود که مفاهیمی چون دموکراسی، حقوق بشر اصلن وجود ندارد.
کاظم کردوانی با بررسی تاریخی مقاطعی که به دلیل خلا قدرت در ایران آزادی نسبی ایجاد شد و به تعبییر او جامعه اندکی نفس کشیدگفت: در این ۱۰۷ سال آن هم به شکل پراکنده می توان ادعاکرد در ایران حدود سی سال جامعه نفس کشید نه اینکه شاهد آزادی باشد.
عضو موسس کمیته ی پیگیری قتل های زنجیره ای با اشاره به آزادی نسبی مطبوعات در دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی گفت : در این دوران و در رابطه با کشتار زندانیان سیاسی سال های شصت هم به دلایل مشخص هیچ اشاره ای را نمیتوان به موضوع شاهد بود. و علی رغم جنبه های مثبت مطبوعات ایران در آن دوران اما باید بدانیم که در خصوص اعدام زندانیان سیاسی سکوت کامل حاکم است. در مثال دیگر یعنی همین قتل های زنجیره ای و افشاگری آن که مطبوعات اصلاحات نقش داشتند شاهد هستیم که جریانات سیاسی طیف اصلاح طلبان کاملن سکوت کردند و فاصله گرفتند و حتی در مراسم ختم آنها شرکت نکردند.
کاظم کردوانی ضمن نقد فرهنگ حاکم بر جامعه و تاکید بر این موضوع که این رفتار نتیجه استبداد ریشه دوانده در بطن جامعه است گفت : “علاقه‌مندی به مردم با تبعیت از آنان فرق دارد و ما نباید تابع مردم باشیم. ما هرگز علیه این مردم و جامعه هم نیستیم. اما نمیتوان از آنها تبعیت کرد.



دادخواهی برای پرهیز از تکرار خشونت

ایراندخت انصاری یکی از زندانیان سیاسی دهه ی شصت وکسی که همسر و دوبرادر او در جریان کشتار های سال های شصت جان خود را در راه آزادی فدا کردند،آخرین سخنران این مراسم بود و با اشاره به سخنان بیان شده موضوع آگاه کردن نسل های بعد و جذب آنها به جنبش دادخواهی و حقیقت یابی را مورد تاکید قرار داد و گفت: “ما در این نشست ها مویه و مرثیه سر نمیدهیم همه ی توان خود را برای زنده نگاه داشتن یاد و راه آنها به کار میگیریم و امروزه باید بیش از پیش بر موضوع حقیقت یابی تاکید کنیم.”
وی دادخواهی های خانواده ها و جامعه در قبال کشتار های سال های شصت را نه به قصد انتقام جویی شخصی که امری مهم در تعین تکلیف نسبت جامعه با خشونت ارزیابی کرد و گفت: وجدان عمومی جامعه نمی تواند و نباید در قبال این فاجعه و کشتار سکوت کند.
این عضو جنبش دادخواهی خانواده های اعدام شدگان سیاسی وقایع و دادگاه های نخستین پس از انقلاب را مورد اشاره قرار داد و گفت : اگر دادگاه‌های اول انقلاب برای محاکمه سران رژیم پهلوی با عدالت برگزار می‌شد شاید جمهوری اسلامی نمی‌توانست چند سال بعد به راحتی دست به چنین کشتاری بزند.

۲۵th Memorial of Khavaran , Irandokht Ansari

خانم انصاری در پاسخ به انتقادات برخی که معتقدند جنبش دادخواهی چرخه خشونت را به حرکت درآورده است گفت: “جنبش حقیقت‌یابی و دادخواهی برای جلوگیری از تکرار چرخه خشونت در ایران بسیار حیاتی است،اتفاقا دادخواهی وسیله‌ای‌ست برای اینکه جامعه ایران بتواند با خشونت تعیین تکلیف کند.”
وی همچنین با رد این دیدگاه که جامعه بسیار بی خبر و بی تفاوت است گفت:اگر این جامعه و نسل های بعد بی خبر و بی تفاوت بودند دانشجوی جوان در انتخابات ۱۳۸۸ از میرحسین موسوی نسبت او با کشتار ها و اعدام های آن سال ها را نمی پرسید و او را وادار به موضع گیری نمیکرد. جامعه اگاه است و حساس.

در بخش پایانی این نشست “منیر فرهودی” همسر “مهرداد پاکزاد” که در پنجم تیرماه سال ۱۳۶۴ اعدام شد خاطرات خود از بازداشت همسر و سختی ها و دشواری هایی که بر او و فرزندش روا شد و نهایتا چگونگی دریافت خبر اعدام این جوان دلیر را برای جمع بیان کرد که جمع پر شمار در نشست را بسیار تحت تاثیر قرار داد. وی دست نوشته های زندانی و جانباخته ی سیاسی سال های ۶۰ که در تمام این سال ها با خود همراه دارد را نشان داد و گفت تا جان در بدن دارم به دنبال حقیقت این جنایت خواهم بود.

خاطره معینی، خواهر هبت‌الله معینی، که در سال ۶۷ اعدام شد، متنی کلاسیک را با عنوان “روبان قرمز و گل های پریشان در خاک” که خاطرات بازگو کننده از همه ی سال های فشار بر خانواده ها در خاوران بود ارایه کرد و گفت: این قصه نیست،روایت گوشه ای از درد و رنج خانواده هاست ، این روایتی است از لحظات سختی که بر مادرانمان، “مادران خاوران” گذشت .
او که خود از برگزارکنندگان مراسم و متاثر از خاطرات منیر فرهودی بود با صدایی رسا و استوار خطاب به جمع گفت: میخواهم از خاوران بگویم آری از آن تکه زمین کوچک که لعنت آباد آنان و عشق آباد ماست، بیست و پنج سال پیش که نه بلکه سی پنج سال پیش آغاز کردند ، نسل کشی آرام و خزنده ، خشم و کینه اشان را حتی اعدام و حذف فیزیکی فرو ننشاند، آنان را در ٧٠ کیلومتری جاده خراسان در جای دور دست و بخیال خود دست نیافتنی درخاک کردند، از سال شصت خاوران را با در خاک کردن سعید سلطانپور ها و اصغر جزائری ها گلزار کردند. در سال ۶٧ دیگر کندن قبرهای تکی کفایت کشتار شان را نکرد و در کمتر از چند روز در آنجا کانال کنده و شبانه جوانان وبه خون غلطیده ی ایران رامدفون ساختنند. هزاران انسان پاک و ازادیخواه راستین را.

۲۵th Memorial of Khavaran , Khatere Moeini

خاطره معینی فرزند زنده یاد مادر معینی در ادامه گفت : گلزار خاوران تنها گورستان جمعی نیست بلکه شناخته ترین آنهاست آنهم به همت کسانی که متاسفانه تعداد زیادی از آنها ما را ترک کرده اند و مسئولیت بزرگی بر دوش ما نهادند تا از آن تا روز دادخواهی پاسداری کنیم. کسانی که به جرات در تمام این سال ها نه برای مراسم های معمول و سنتی که بلکه برای حفظ خاوران به هر قیمتی که شده و علیرغم کتک زدن و بازداشت ها ، توهین و تحقیرها در خاوران حاضر شدند و با تلاش و همت مادران ، پدران، همسران، فرزندان و خانواده های جانباختگان بود که “خاوران” تبدیل به سندی جهانی شد تا دنیا از نسل کشی بی سابقه در ایران آگاه شود. #

گزارش یادبود ۲۵مین سال قتل عام زندانیان سیاسی در سال ۶۷ در پارلمان اروپا

برگزاری یادمان بیست و پنجمین سالگرد جان باختگان سال ۶۷

و گرامی داشت یاد همه قربانیان در دوران رژیم اسلامی در ایران



برگزاری یادمان بیست و پنجمین سالگرد جان باختگان سال ۶۷
و
گرامی داشت یاد همه قربانیان در دوران رژیم اسلامی در ایران

تهیه گزارش از انور میرستاری
۲۶ سپتامبر ۲۰۱۳ببه مناسبت بیست و پنجمین سالگرد جان باختگان سال۶۷، خانم مرسده محسنی، آقایان رئوف کعبی و مهدی معمارپوری به عنوان خانواده جانباختگان و زندانی سابق برای حاضرین صحبت کردند. ادامه خواندن Continue reading

گزارش برگزاری گرامیداشت جانباختگان سال ۶٧ در هلند

روز یکشنبه هشتم سپتامبر ٢٠١٣ ، مراسم گرامیداشت ٢۵ مین سالگرد قتل عام سراسری زندانیان سیاسی سال ۶٧ ، به کوشش کمیته همکاری احزاب و سازمانهای سیاسی ایرانی در هلند متشکل از واحد های هلند ،( حزب توده ایران ، حزب دمکرات کردستان ایران ، حزب کو مله کردستان ایران ، سازمان اتحاد فداییان خلق ایران و سازمان فداییان خلق ایران – اکثریت ) و با حضور جمعی از ایرانیان مقیم هلند در شهر نایمیخن برگزار شد . ادامه خواندن Continue reading

گزارش رادیو پیام آزادی از بیست و چهارمین کنفرانس “بنیاد پژوهش های زنان ایران” – بخش یکم

 بیست و چهارمین کنفرانس “بنیاد پژوهش های زنان ایران” ۲۶- ۲۸ جولای  ۲۰۱۳ کلن -آلمان

گفتگو با برخی از سخنرانان ،شرکت کنندگان و برگزارکنندگان – بخش یکم

گفتگو  با:

۱-خانم صدیقه وصمقی پژوهشگرومحقق، سخنران کنفرانس.

۲-خانم مهناز متین فعال جنبش زنان، معرفی کتاب خیزش زنان در اسفند ۱۳۵۷.

۳-خانم ژاله احمدی نویسنده، معرفی رمان بدره جان و هفت شهرعشق.

۴- آقای حمید نوذری فعال سیاسی –اجتماعی شرکت کننده در کنفرانس.

۵-خانم الهه صدر از اعضای کمیته برگزارکننده کنفرانس.

کانادا: اعدام هزاران فعال سیاسی در ایران فراموش نمی‌شود

جان بیرد، وزیر امور خارجه و جیسون کنی وزیر امور شهروندی و مهاجرت کانادا در بیانیه‌ای با اشاره به اقدامات فعالان حقوق بشری برای جمع‌‎آوری مدارک مربوط به اعدام‌های تابستان ۱۳۶۷ در ایران، گفته‌اند که اینگونه اقدامات باعث می‌شود که این”جنایت‌ها” فراموش نشود. ادامه خواندن Continue reading

پیام گزارشگران بدون مرز به روزنامه‌نگاران خارجی که برای پوشش انتخاباتی به ایران می‌روند

به روزنامه‌نگاران خارجی که برای پوشش انتخاباتی به ایران می‌روند: سانسور تحمیل شده از سوی رژیم را انتخاب نکنید! ادامه خواندن Continue reading