یک هفته با سندیکاهای فرانسه در همبستگی با کارگران ایران

به مناسبت برگزاری اجلاس سالیانه «سازمان جهانی کار» در ژنو، سندیکاهای فرانسوی کلکتیو سندیکائی برای ایران، در راستای احقاق حقوق ابتدائی کارگران ایران و به ویژه مسئله حق ایجاد تشکلات کارگری و سندیکای واقعی و مستقل در ایران، امسال در رابطه با این اجلاس چندین کارزار را برنامه ریزی کرد و با موفقیت به اجرا در آورد. این کلکتیو از سندیکاهای مهم فرانسه س. اف. د.ت.، ث. ژ.ت.، اِف.اس.او (سندیکای فرهنگیان)، اونسا، و سولیدر (همبستگی) تشکیل شده است.

کلکتیو سندیکائی فرانسه که در گذشته به به دفعات به اعزام ماموران دولتی به جای نمایندگان واقعی کارگران ایران به اجلاس های سازمان جهان کار اعتراض کرده بود، امسال تصمیم می گیرد که چند نماینده واقعی از سندیکاهای ایران برای مذاکره با مقامات سازمان جهان کار دعوت کند. به دنبال تلاش های ناموفق چندماهه این کلکتیو برای دعوت از نمایندگان صنف های مختلف، سرانجام از سه تن از اعضای سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه برای ملاقات با مسئولان سازمان جهانی کار رسماً دعوت به عمل آورد می شود. متاسفانه آقایان رضا شهابی و ابراهیم مددی به دلیل «ممنوع الخروج» بودن نتوانستند از ایران خارج شوند و فقط آقای حسن سعیدی موفق می شود به عنوان نماینده سندیکای واحد به فرانسه سفر کند. لازم به یاد آوری است در تهران مسئله اخذ ویزای ایشان با کارشکنی یکی از کارمندان ایرانی سفارت مواجه می شود که با دخالت مستقیم سندیکای ث. ژ. ت. و ث. اف. د. ت.، شخص کنسول فرانسه در تهران دستور صدور ویزا را می دهد.

روز دوشنبه ۱۲ ژوئن حسن سعیدی به فرودگاه شارل دوگل پاریس وارد می شود ولی متاسفانه در این جا نیز با برخورد نادرست یک پلیس فرانسوی مواجه می شود و اجبارا یک شب را در محدوده فرودگاه می گذراند. با دخالت کلکتیو و به ویژه سندیکای ث. اف. د. ت.، و به دستور دفتر رئیس جمهوری فرانسه، صبح سه شنبه ۱۳ ژوئن ایشان از فرودگاه مرخص و همان روز عازم ژنو می شود.

در روز ۱۳ ژوئن، به دعوت کلکتیو سندیکائی برای دفاع از حق کارگران ایران و جهت آزادی های سندیکائی، حق اعتصاب و اعتراض و حق ایجاد تشکلات آزاد و مستقل، تظاهرات ایستاده ای در میدان ملل ژنو در مقابل مقر سازمان ملل درژنو برگزار شد. سندیکای سویسی از این تظاهرات پشتیبانی فعال کرده و تهیه امکانات تدارک آن را به عهده گرفته بود. علاوه بر “همبستگی سوسیالیستی با کارگران ایران- فرانسه” و “اتحاد بین الملل در حمایت از کارگران ایران”، نوزده تشکل حمایت از کارگران، متشکل در نهادهای همبستگی در خارج از کشور از این تظاهرات حمایت کردند. مدافعان حقوق کارگران ایران از سوئد، آلمان، انگلستان، سویس و فرانسه و هلند در این تظاهرات موفق  شرکت داشتند.در طول تظاهرات ایستاده، علاوه بر پخش اعلامیه به زبان های انگلیسی، فرانسه و آلمانی و نیز فارسی برای ایرانیان حاضر، نماینده سه سندیکای کارگری ترکیه با حضور خود از مطالبات و حقوق کارگران ایران پشتیبانی کردند. فیلیپ رئو مسئول امور بین المللی ث. اف. د. ت. و نجات فروز از بخش بین المللی ث. ژ. ت. و امیلی تریگو از سندیکای اونسا در مورد اقدامات خود در اجلاس سازمان جهانی کار و حاشیه آن در دفاع از سندیکاها و تشکلات مستقل کارگری ایران اظهار نظر کردند. هیأتی از سندیکای کارگری الجزایر حمایت خود را از خواسته های کارگران ایران اعلام داشتند. اعضای کلکتیو سندیکائی فرانسه با رسانه های مختلف در مورد فعالیت ها و نتیجه تلاش های خود مصاحبه کردند. در پایان تظاهرات فیلیپ رئو توضیح داد که با توجه به ماهیت سه جانبه گرایی سازمان جهانی کار، از این سازمان نباید انتظار داشت که مجازات هائی برای دولت ایران تعیین کند، اما فشارهای سندیکاها، جمهوری اسلامی ایران را که مصوبات این نهاد بین المللی را زیر پا می گذارد، تحت فشار قرار می دهد. او و فروز اظهار داشتند که دیگر کارگران ایران تنها نیستند و علاوه بر سندیکاهای فرانسه، سندیکای جهانی حمل و نقل، سندیکای سوئدی ال. او.، سندیکاهای بریتانیا، آفریقای جنوبی و ترکیه و چند کشور آفریقائی در کنار کارگزان ایران و به ویژه سندیکای شرکت واحد  قرار دارند تا مطالبات ان ها را به گوش مقامات مسئول جهانی برسانند.

روز سه شنبه ۱۴ ژوئن، حسن سعیدی به اتفاق نمایندگان ث. ژ. ت. ، ث. اف. د. ت. و اونسا و با حضور مترجم در محل سازمان جهانی کار حضور یافت. ابتدا وی در نشستی با حضور خانم بیوندی، معاون بخش رسیدگی به حقوق و شکایات کارگران در «دفنر بین المللی کار» و آقای مک اوراتا از فدراسیون بین المللی ترانسپورت و نمایندگان بخش بین المللی «ث. اف. د. ت.» و «ث. ژ. ت.» به طور مفصل مسائل و مشکلات خود را در میان گذاشتند. این نخستین باری بود که یک نماینده واقعی کارگران ایران با مسئولی از سازمان جهانی کار ملاقات می کرد. خانم بیوندی قول داد به شکایات سندیکای واحد رسیدگی کرده و آن ها را پیگیری کند.

بعدازظهر آن روز،حسن سعیدی در نشست چهارساعته ای با حضور آقای ممدو دیالو رئیس امور انسانی و حقوق سندیکائی «کنفدراسیون جهانی اتحادیه های کارگری  ituc-csi »، مسئول بین المللی ومسئول پروژه بخش ترانسپورت سندیکای سوئدی ال او و نمایندگان سندیکاهای فرانسوی ث. ژ. ت. ، ث. اف. د. ت.، و اونسا (از کلکتیو سندیکائی) حضور یافت. آقای سعیدی پس از اشاره ای تاریخچه سندیکای واحد، از مبارزات سندیکا در سال های اخیر و فشارهای دولتی بر آن سخن گفت. ا و از مسئولان سندیکائی بین المللی خواست تا در جهت به رسمیت شناخته شدن سندیکا در ایران و نیز  احترام به حقوق کارگران در این کشور تلاش کنند و مسئولان سندیکائی جهانی با دقت به  اظهارات او گوش داده و متعهد شدند که مسائل سندیکاهای ایران را با حضور نمایندگان دولت ایران مطرح کنند و از جمهوری اسلامی بخواهند که به تعهداتش پای بند بوده و به مفاد کنوانسیون های سازمان جهانی کار احترام گذاشته و اجرای آن ها را در ایران بپذیرند.

در این گفتگوها توجه خاصی به مسئله حق تشکل و ایجاد سندیکا و تشکل های صنفی شد. مخاطبان سعیدی قول دادند که این مسئله را با جدیت بیشتری پیگیری کنند و تلاش کنند تا جمهوری اسلامی را به پذیرش تعهدات بین المللی و نیز قبول دیگر کنوانسیون های بین المللی وادار کنند.

روز پنجشنبه ۱۶ ژوئن ، آقای حسن سعیدی به دعوت سندیکای سولیدر فرانسه برای شرکت در هفتمین کنگره سندیکا به شهر سَن برییو Saint-Brieuc واقع در منطقه بروتانی، در غرب فرانسه سفر کرد. کنگره استقبال گرمی از  نماینده سندیکای شرکت واحد به عمل آورد. ایشان در فرصتی که داشتند، به اجمال از اوضاع سندیکای واحد و مسائلی که کارگران آن شرکت خصوصا و کارگران در ایران عموما، روبرو هستند، صحبت کرد. از کمک های این سندیکا  سپاسگزاری کرد و بر اهمیت همبستگی سندیکاهای فرانسه با کارگران ایران تاکید کرد. پانصد نفر نماینده شرکت کننده در کنگره، با کف زدن های شورانگیز طولانی دو دقیقه ای با نماینده سندیکای واحد و در واقع با کارگران ایران اعلام همبستگی کردند.

سندیکای سولیدر به روال همیشه، «همبستگی سوسیالیستی با کارگران ایران – فرانسه» را به کنگره های خود دعوت کرده بود (ما در ژوئن ۲۰۱۴ در ششمین کنگره و نیز کنگره قبلی شرکت داشتیم). نمایندهء ما  با سپاس گذاری از همبستگی خدشه ناپذیر این سندیکا و نیز  کلکتیو سندیکائی فرانسه بر لزوم گسترش همکاری سندیکاهای فرانسه با تشکلات مستقل کارگری در ایران و نیز حمایت آنان از مبارزات و مطالبات کارگران ایران تاکید کرد.

در حاشیه کنگره سولیدر، حسن سعیدی توانست چند ساعت با نمایندگان سولیدر در کنفدرایسون راه آهن، شرکت متروی پاریس و اتوبوسرانی فرانسه گفتگوهای سازنده داشته و در مورد مسائل جاری خود تبادل نظر کند. نمایندگان سولیدر و شرکت واحد در مورد همسوئی مسائل روزمره و مشکلات موجود، وحدت نظر داشتند. فقط، طرفین روی این امر مهم تاکید کردند که اختلاف اساسی در باز بودن فضای اجتماعی فرانسه  و آزادی سندیکاها برای فعالیت در این کشور است. فعالان سندیکائی فرانسه اشتیاق خود را برای تماس مستقیم با سندیکای واحد و تبادل نظر و همکاری اعلام داشتند.

بعدازظهر روز جمعه ۱۹ ژوئن، حسن سعیدی با مسئولین بخش بین المللی سندیکاهای ث. ژ. ت. و ث. اف. د. ت. در مقر دو سندیکا دیدار کرد و به تبادل نظر در مورد چگونگی ادامه ارتباط و نیازهای عمده سندیکای واحد و جهت گیری مبارزه فعالان کارگری ایران  پرداخته و از همبستگی این دو بزرگترین سندیکای  فرانسه قدردانی کرد.

عصر روز جمعه ۱۹ ژوئن، به ابتکار عمل و کلکتیو سندیکائی فرانسه یک” شب همبستگی برای پشتیبانی از کارگران ایران” در محل « بورس کار» پاریس برگزار شد. در این نشست علاوه بر نمایندگان کلکتیو سندیکائی، جمعی از ایرانیان مدافع حقوق کارگران ایران و دوستان فرانسوی شرکت داشتند. در آغاز ترجمه  پیام سندیکای شرکت واحد به کلکتیو سندیکائی خوانده شد. در این پیام آمده است:

« بسیار خوشحال هستیم که کارگران ایران و اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه در طی سالیان متمادی از همبستگی و پشتیبانی شما عزیزان برخوردار بوده ا ند. به شما درود می فرستیم که در طی اجلاس سازمان جهانی کار، در پیش و پس از آن بی وقفه در حمایت از جنبش کارگری ایران و حق ایجاد تشکلات مستقل کارگری در ایران فعال بوده اید.

همچنین بسیار خوشوقتیم که شما دوستان میزبان همکار و نماینده ما آقای حسن سعیدی هستید. ضمن قدردانی مجدد از شما و سپاس از دعوت از آقای سعیدی و آقایان رضا شهابی و داود رضوی، متاسفانه همانطور که به اطلاعتان رسانده ایم آقایان رضوی و شهابی، این دو عضو هیئت مدیره سندیکای واحد، به دلیل ممنوع الخروج بودن از امکان شرکت در اجلاس سازمان جهانی کار به دعوت شما دوستان و نیز از حضور در “شب همبستگی با کارگران ایران” برخوردار نبوده اند، لیکن بدین طریق پیام قدردانی و همبستگی آنان را نیز به شما منتقل می کنیم.

همانگونه که مطلع هستید فعالین سندیکای کارگران شرکت واحد در طول سالیان اخیر بطور روتین تحت تعقیب و اذیت و آزار و محاکمه و حبس بوده اند و نگاه و برخوردهای امنیتی نسبت به آنان و فعالین دیگر تشکلات مستقل کارگری و فرهنگی لحظه ای متوقف نشده است. تلاش جهت احقاق حقوق کارگران شرکت واحد و نیز پیشبرد مطالبات جنبش کارگری ایران بطور عموم با موانع بسیاری از جمله فشار قوه قضاییه و نیروهای امنیتی و انتظامی مواجه بوده است. در عین حال، هر ساله عده ای به نام کارگران ایران در اجلاس سازمان جهانی کار و برخی دیگر مجامع بین المللی شرکت می کنند که نه تنها ربطی به کارگر و تشکل واقع کارگری ندارند بلکه اساساً وظیفه شان این است که مطمئن گردند شکایات علیه نقض حقوق کارگران در ایران راه به جایی نبرد. این روند غیرقابل قبول و تقلب بزرگ باید متوقف گردد. امیدواریم که با تداوم پشتیبانی شما یاران گرامی و دیگر تشکلات کارگری جهانی موفق شویم در عرصه های گسترده تری حق ایجاد تشکلات و سندیکاهای مستقل کارگری را به کرسی بنشانیم.»

سپس نمایندگان سندیکاهای فرانسه  در مورد فعالیت چند ساله خود در ارتباط با مسئله کارگران ایران و به ویژه اجلاس اخیر سازمان جهانی کار و ابعاد مداخله خود اطلاعات ارزنده ای دادند. عمدتا، برروی اعتراض به اختناق در محیط کارگری ایران و اعمال فشار بر جمهوری اسلامی جهت احترام به آزادی سندیکائی در ایران و توقف سرکوب فعالان کارگری و محاکمه های فرمایشی و زندان فعالان تاکید کردند. ایشان تاکید کردند که موفقیت شان نسبی بوده و حتما کافی نیست. گرچه در مورادی توانسته اند برای آزادی فعالان کارگری اقدام کنند. سندیکاهای فرانسه به نقش دیپلماتیک سازمان جهانی کار اشاره کردند و گفتند که نباید از این سازمان «سه جانبه گرا» انتظار مجازات دولت ایران را داشت. خود دولت ایران مثل دولت های دیگر بخشی از این نهادند و تلاش ما این است که جمهوری اسلامی را وادار به احترام به مصوبات این سازمان بکنیم. در راه پیشبرد این اهداف آنان خواستار گسترش کلکتیو موجود فرانسوی به یک کلکتیوی اروپایی را دادند که این پیشنهاد با استقبال سندیکای سوئدی قرار گرفت و قرار بر این شد که در جهت تحقق این امر کوشش های لازو به عمل آید.

سپس نوبت حسن سعیدی رسید. او پس از سپاسگزاری مجدد از کلکتیوسندیکائی فرانسه، از دیدارهای خوب و مفید خود در فرانسه و سویس یاد کرد و سپس «گزارشی اجمالی» از وضعیت کارگران ایران را ارائه داد.

او عمومی ترین خواست کارگران ایران را افزایش دستمزد بیان کرد. با اشاره به میزان بالای تورم، افزایش حقوق ها را کافی ندانست. نماینده سندیکای «واحد» به دیگر خواسته های کارگران اشاره کرد و گفت که با توجه به میزان ستمزد چندبار زیر خط فقر، آموزش و پرورش، پوشاک و ورزش و بهداشت به کالاهای لوکس برای کارگران تبدیل شده است. او افزود که به رغم مبارزات کارگران، شرایط زندگی بدتر شده و دولت های متوالی کوچک ترین قدمی در راه بهبود وضع کارگران برنداشته اند.

او با اشاره به تصمیم دولت کنونی در ایجاد تغییرات و اصلاحات در همین قانون کار کنونی که به اجرا در نمی آید، مسئله خصوصی سازی را مطرح کرد که نخستین پیآمدش کاهش دستمزدها، برچیده شدن بیمه اجباری، گسترش قراردادهای سفید یا بی امضا و نیز استقرار طرح «شاگرد و استادی» و … است که امنیت شغلی را به کلی از بین می برد. او از وضعیت نامناسب شرایط کار و نبود امنیت در کارگاه ها و به ویژه در رشته ساختمان صحبت کرد که  کارگران روزانه استخدام شده، بیمه نداشته و به واسطه فقدان نظارت دولتی، در طی حوادث کار یا دچار نقص عضو می شوند و یا جان خود را از دست می دهند. به گفته سعیدی، استاندارد امنیت کاری و حرفه ای در ایران با استانداردهای جهانی تفاوت فاحش دارد. او گفت که رایج شدن قراردادهای سفید امضا و موقت موجب اعتراض فراوان کارگران شده است.

حسن سعیدی در بخشی از صحبت هایش از فشارهای حکومتی بر فعالان کارگری یاد کرد و گفت که حاکمیت با سندیکای واحد، سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه و خانه صنفی کارگران برخوردهای خشن داشته و فعالان این ها را اخراج و به زندان های طولانی محکوم می کند. در مورد اعتراض کارگران معدن آق دره، اشاره کرد که با حکم «قضائی» کارگران را به ضربه های شلاق محکوم کرده و احکام  را اجرا کردند.

او  سپس به وضعیت بد حقوقی معلمان اشاره کرد و این که آن مجبورند که در کنار معلمی شغل دومی هم اتخاذ کنند که شایسته مقام معلم نیست. معلمان نیز از فقدان امنیت شغلی رنج می برند. آنان با این که حق بیمه زیادی می پردازند ولی هنگام بیماری پوشش مناسبی ندارند. در پی کوچک ترین اعتراضی به انفصال خدمت محکوم می شوند و فعالان کانون صنفی معلمین نظیر عباس عبدی به زندان محکوم می شوند.

حسن سعیدی افزود که طبق بند ۳۰ قانون اساسی، آموزش در ایران رایگان است . اما حتی مدرسه های دولتی به عناوین مختلف برای ثبت نام دانش آموزان پول دریافت می کنند. بازنشستگان معلم  به خاطر گرانی زندگی و پائین بودن حقوق بازنشستگی دچار گرفتاری معیشتی هستند.

اعضای سندیکای نیشکر هفت تپه نیز از زندان و محاکمه در امان نبوده اند و فعالان آن به زندان های طولانی محکوم شده اند. در حال حاضر به دلیل خصو.صی سازی آن، کارگران ناچار به اعتراض مجدد شده اند.

او یکی از مشکلات کارگران را وجود تشکلات کارگری “رسمی” نظیر « خانه کارگر» «شوراهای اسلامی کار»،  و انجمن های صنفی زرد گوناگون دانست که در یک روند دموکراتیک ایجاد نشده و مسئولان شان منتخب کارگران نیستند. او اضافه کرد که در سال ۲۰۰۵، اعضای شورای اسلامی و خانه کارگر که وظیفه شان کنترل اعتراضات کارگری است به سندیکای شرکت واحد حمله کرده و آسیب های فراوانی وارد آوردند.

در بخش پایانی سخنانش، حسن سعیدی به گسترش اعتراضات کارگری پرداخت که به رغم سرکوب ها، در سال ۱۳۹۵نسبت به ۱۳۹۴ رشدی معادل ۲۷ درصد داشته و مطالبات کارگران بیشتر شده است به طوری که در سال گذشته ۱۳۰۰اعتراض کارگری داشتیم. یکی از گرایش های نو در اعتراضات، شرکت خانواده ها در کنار کارگران است و با حضور آنان مطالبات کارگران در سطح شهر  به خیابان ها کشانده می شود.

سپس، حاضران پرسش های مختلفی در مورد نقش سندیکاها در جامعه ایران، ارتباط بین سندیکاهای مختلف، ارتباط سندیکاهای کارگری با جنبش های دیگر نظیر زنان و دانشجویان، چشم انداز آینده، دفاعی یا تهاجمی بودن فعالیت ها و میزان پیشرفت جامعه کارگری مطرح کردند که به آن ها پاسخ مقتضی داده شد. سعیدی تاکید کرد که اذیت و آزار و تعقیب پلیس مسئله گسترش فعالیت های سندیکائی را با محدودیت زیادی مواجه می سازد اما سندیکای واحد، با مبارزه و استقامت خود راه را باز تر کرده است. معتقدیم که با حرکت جمعی و متحد  به پیش خواهیم رفت. گر چه چشم انداز زیاد روشن نیست. اما از بازتاب مکاتبات بین ادارات دولتی در می یابیم که گسترش فعالیت ما برای حکومت ایجاد نگرانی کرده است و این نشانه ای از موثر بودن فعالیت های ماست.

در میان تشویق حاضران جلسه همبستگی با کارگران ایران به پایان رسید.

پاریس ، ۲۲ ژوئن ۲۰۱۷

همبستگی سوسیالیستی با کارگران ایران – فرانسه www.iran-echo.com  https://www.facebook.com/daneshjo.agah     sstiran@yahoo.fr

جلوگیری از ورود ۳۰ کارگر – ادامه ی اعتصاب در نیشکر هفته تپه

صبح امروز (پنجشنبه یکم تیر ماه) در ادامه اعتراض صنفی کارگران مجتمع نی شکر هفت تپه، ماموران حراست از ورود ۳۰ نفر از کارگران به کارخانه جلوگیری کردند.

کارگران مجتمع نی شکر هفت تپه با اعلام این خبر به ایلنا گفتند؛ بدنبال اعتراض صنفی روزهای گذشته کارفرما با این استدلال که این ۳۰ کارگر اعتراضات را هدایت می‌کنند از ورودشان به کارخانه ممانعت کرده‌ است.
برپایه اظهارات این منابع خبری، از قرار معلوم ۳۰ کارگری که صبح امروز پنجشنبه (یکم تیرماه) از حضور در محل کار همیشگی‌ خود منع شده‌اند بین ۱۸ تا ۲۲سال سابقه کار دارند.
در همین رابطه، یکی از کارگران به ایلنا گفت: در حالی که همه کارگران اعتصابی در واکنش به بی توجهی کارفرما در پرداخت مطالبات صنفی شان تصمیم به توقف تولید گرفته‌اند، ماموران حراست با این استدلال که این ۳۰کارگر اعتراضات را هدایت می‌کنند از ورودشان به کارخانه ممانعت کرده‌اند.
به گفته وی ،کارگران مجتمع نی شکر هفت تپه تقریبا از ابتدای سال جاری هر چند روز یکبار در اعتراض به معوقات مزدی و بیمه‌ای خود در این واحد تولیدی دست از کار کشیده و تولید را متوقف می کنند.
طبق ادعای این کارگر مجتمع نی شکر هفت تپه همه کارگران این واحد در اعتراضات دو ماه گدشته نقش کلیدی دارند بنابراین اگر کارفرما قصد اخراج دارد باید همه کارگران را اخراج کند.

شکایت «کمیته آزادی سندیکایی» ILO علیه دولت ایران بازگشایی شد


«کمیته آزادی سندیکایی» ILO پرونده شکایت علیه نقض حقوق کارگران در ایران را بازگشایی کرد. پرونده در سال ۲۰۰۶ تشکیل شده. دولت ایران پاسخ قانع‌کننده‌ای به شکایات طرح شده نداده و در این فاصله موارد دیگری از نقض حقوق کارگران و مقاوله‌نامه‌های ILO در ایران به این کمیته گزارش شده است.

هیات مدیره کمیته «کمیته آزادی سندیکایی» خواستار پاسخگویی جمهوری اسلامی به شکایات طرح شده و پایان دادن به نقض حقوق کارگران، آزار و پیگرد فعالان کارگری و لغو احکام قضایی علیه کارگری شده است. علیرضا نوایی فعال حقوق کارگران به زمانه می‌گوید نفس بازگشایی پرونده نشان می‌دهد که تلاش‌های فعالان کارگری در ایران برای رساندن صدایشان به مجامع بین‌المللی از طریق تشکل‌های کارگری جهان موثر واقع شده است.
گزارش «کمیته آزادی سندیکایی» ILO روز ۱۷ ژوئن و یک روز پس از پایان اجلاس (۱۶ ژوئن) در ژنو منتشر شد و دربرگیرنده گزارش‌ها و بررسی وضعیت کارگران در همه کشورهای عضو این سازمان است.
بیش از ۱۰ صفحه از گزارش به ایران اختصاص دارد و تحت عنوان «درباره شکایت شماره ۲۵۰۸» منتشر شده است.

«شکایت شماره ۲۵۰۸» مربوط به سال ۲۰۰۶ است. شاکیان عبارتند از کنفدراسیون بین‌المللی سندیکاها (CSI) و فدراسیون جهانی کارگران ترانسپورت(ITF). این دو نهاد کارگری موارد نقض حقوق کارگران، فشار بر تشکل‌های مستقل کارگری و فعالان این تشکل‌ها را به کمیته آزادی سندیکایی گزارش کرده بودند. «کمیته آزادی سندیکایی» ILO از حکومت ایران پاسخ خواسته بود.
هیات مدیره کمیته آزادی سندیکایی در گزارش اخیر خود نوشته است که جمهوری اسلامی ایران تا کنون درباره اجرای کنوانسیونهای ۹۸ و ۸۷ درباره آزادی تشکل و قراردادهای دسته‌جمعی کار پاسخ قانع کننده‌ای نداده، شکایت‌ها مختومه نشده و شکایت‌های جدیدی به آن اضافه شده است.
«کمیته آزادی سندیکایی» به پرونده‌های فعالان تشکل‌های مستقل کارگری و آزار و پیگرد آنان اشاره کرده است. در گزارش از جمله از ابراهیم مددی و رضا شهابی از سندیکای کارگران شرکت واحد، علی نجاتی از سندیکای نیشکر هفت‌تپه، پروین محمدی، جعفر عظیم‌زاده و شاپور احسانی راد از اتحادیه آزاد کارگران ایران، محمود صالحی از محمود صالحی از «کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری» و محمد جراحی و بهنام ابراهیم‌زاده نام برده شده است.
یکی از نکات گزارش هم درباره مرگ ناگهانی شاهرخ زمانی در زندان است. تهیه کنندگان گزارش پاسخ دولت ایران در رابطه با مرگ شاهرخ زمانی کارگر نقاش و فعال کارگری در زندان را قانع‌کننده ندانسته و خواستار پاسخ مجدد شده اند.
شاهرخ زمانی کارگر نقاش و فعال کارگری سال ۱۳۹۰ در پی تلاش برای ایجاد تشکل‌های مستقل کارگری در تبریز دستگیر و به اتهام «تبلیغ علیه نظام» و «تشکیل گروه به قصد برهم زدن امنیت ملی» به ۱۱ سال حبس محکوم شد. او شهریور ۱۳۹۴ بطور ناگهانی در زندان رجایی شهر درگذشت. مرگ او طبیعی اعلام شد.
هیات مدیره کمیته آزادی سندیکایی ILO اعلام کرده پاسخ‌های دولت ایران ۲۶ اکتبر ۲۰۱۶ و ۹ می ۲۰۱۷ را مورد بررسی قرار داده است.
در خواست کمیته آزادی سندیکایی از دولت ایران بازبینی قانون کار در رابطه با تشکل‌های کارگری، اجرای مقاوله‌نامه‌های ۹۸ و ۸۷ سازمان جهانی کار، پایان دادن به آزار و اذیت فعالان کارگری و برسمیت شناختن آزادی بیان و اجتماع و لغو احکام قضایی کارگران است.

حکومت اسلامی ایران چه واکنشی به این گزارش نشان خواهد داد؟
علیرضا نوایی از فعالان «اتحاد بین‌الملی در حمایت از کارگران در ایران» می‌گوید این گزارش نشان می‌دهد که تلاش‌های فعالان کارگری در ایران برای رساندن صدایشان به مجامع بین‌المللی از طریق تشکل‌های کارگری جهان موثر واقع شده است. جمهوری اسلامی به عنوان عضو ILO ملزم است به این موارد پاسخ دهد. هر چند که می‌تواند اهمال‌کاری و وقت‌کشی کند.

گزارش جیمز ریتچی، دستیار دبیر کل فدراسیون کارگران بخش مواد غذایی، کشاورزی، هتل، رستوران، خدمات و تنباکو در سرتاسر جهان (آی یو اف) در جلسه عمومی نشست ۱۰۶ مین کنفرانس بین المللی کار- ژنو

۱۴ ژوئن ۲۰۱۷

رئیس کنفرانس، مدیر کل و نمایندگان حاضر در جلسه ۱۰۶ مین کنفرانس بین المللی کار. من در اینجا می ایستم تا گزارش خود را به مدیر کل کنفرانس بدهم. ادامه خواندن Continue reading

در ژنو ۲ تظاهرات در پشتیبانی از کارگران ایران برگزار شد.

روزهای جمعه ۹ و سه‌شنبه ۱۳ ژوئن، دو تظاهرات در اعتراض به سرکوب کارگران ایران و به منظور پشتیبانی از مطالبات آنان در ژنو (سوئیس) برگزار می‌شود. کنفرانس سالانه سازمان جهانی کار(ILO) که ۵ ژوئن در ژنو آغاز شده تا شانزدهم این ماه ادامه دارد. تظاهرکنندگان به حضور هیات نمایندگی جمهوری اسلامی در این کنفرانس معترض اند و تلاش دارند توجه افکار عمومی را به خواست‌های کارگران ایران جلب نمایند.فراخوان تظاهرات اول را «کمیته برگزار کننده تظــاهــرات ٩ ژوئن» منتشر کرده است. در این فراخوان مسائل کارگران ایران ناشی از نظام حاکم عنوان شده که با «گسترش سیاست‌های نئولیبرالی، خصوصی سازی و بیکارسازی‌های گسترده، آزادسازی دستمزد» همراه بود و با «مقرارت زدائی درحوزه مناسبات کار با لغو و نقض هر چه بیشتر قانون کار، نهادها ،ساختارها و رویه‌ها و آئین نامه‌ها در مناسبات کار و با تعرض و تهاجم هرچه بیشترحیات و بقا کارگران را  به ورطه هلاکت می‌راند.»

نویسندگان فراخوان افزوده‌اند که حکومت اعتراضات کارگران به تحمیل چنین وضعیتی را با سرکوب شدید پاسخ می‌دهند و ممانعت از هر سطحی از سازمانیابی مستقل کارگران را در دستور کار خود قرارداده و «امسال نیز چون سال‌های گذشته کارگزاران و گماشتگان، نمایندگان امنیتی رژیم و تشکل‌های دست ساز حکومتی قراراست به عنوان “نمایندگان” کارگری در اجلاس سازمان جهانی کارشرکت کنند.»

تظاهرات سه‌شنبه ۱۳ ژوئن با فراخوان مشترک ۱۹ نهاد مدافع جنبش کارگری برگزار می شود. نهادهای امضاء کننده این فراخوان مشترک کانون‌های حامی مبارزات کارگران ایران در شهرهای مختلف اروپا، کانادا، استرالیا و آمریکا و همچنین چند نهاد فعالان چپ در آمریکا و دو تشکل علیه کشتار زندانیان سیاسی هستند.

در فراخوان آن‌ها به سرکوب تشکل‌های مستقل کارگری از جمله سندیکای شرکت واحد و نیشکر هفت‌تپه و پیگرد و زندانی کردن فعالان کارگری اشاره و افزوده در این شرایط «مثل هر سال، دار و دسته‌ی وابسته به رژیم به نام “نمایندگان کارگران ایران” به ژنو فرستاده می‌شوند تا از رژیم سرمایه‌داری و ضدکارگری جمهوری اسلامی دفاع کنند.»

برگزارکنندگان تظاهرات مشترک تاکید کرده‌اند «هیچ توهمی نسبت به “سه جانبه گرائی”» سازمان جهانی کار ندارند و تظاهرات مقابل محل برگزاری کنفراس ILO با این هدف صورت می‌گیرد که «در غیاب نمایندگان واقعی و منتخب کارگران ایران، بلندگو و صدای خواسته‌های آنان» باشند زیراحکومت اسلامی که خود برخی از مقاوله‌نامه‌های ILO را امضاء کرده، پایه‌ای‌ترین حقوق کارگران را نیز پایمال می‌کند.

برگزار کنندگان تظاهرات‌ها از «از تمامی انسان ھای آزاده،اتحادیه ھای کارگری، تشکل ھای کارگری ،فعالین و مدافعان جنبش کارگران وزحمتکشان، فعالین مدافع حقوق پناھندگی،تشکل ھا ونھاد ھای چپ،دمکراتیک وترقیخواه» دعوت کرده‌اند به شرکت در تظاهرات کرده‌اند.

هر دو تظاهرات در «میدان ملل» مقابل مقر اروپائی سازمان ملل در شهر ژنو برگزار می‌شود.