پیشروی های زنان و نگرانی های خامنه ای در سند۱۶ ماده ای «سیاست‌های کلی خانواده» / شیرین شمس

اخیرا خامنه ای با ابلاغ “سیاست‌های کلی خانواده” به مقامات حکومت، بر نقش های «همسر، مادری و خانه‌داری زنان» به عنوان تنها «نقش و رسالتی» که وی برای زنان ایران در نظر گرفته تاکید کرده و خواهان «نفی تجرد در جامعه» شده است. ادامه خواندن Continue reading

بیست و هفتمین نشست بنیاد پژوهش های زنان در ایران در مریلند

 


صدای آمریکا-حمیده آرمیده-سالهاست که در نشست های این بنیاد سخنرانان از ایران و نقاط مختلف جهان شرکت می کنند و بسیاری تحقیقات خود را در حوزه مسائل زنان به بحث و تبادل نظر می گذارند.

سخنران میهمان روز نخست این نشست خانم مدئا بنجامین، بنیانگذار گروه صلح زنان بود که یکبار دیگر بر اولویت دیپلماسی بر نظامی گری در جهان بویژه در خاورمیانه با هدف برقراری صلح و آرامش بیشتر برای زنان، مردان و کودکانتاکید کرد.بنجامین به همراه گروه دیگری از فعالان محیط زیست پس از حملات تروریستی یازدهم سپتامبر و پیش از حمله به عراق گروه صلح زنان را بنیان گذاشت. اهداف مهم این گروه ضدجنگ تلاش برای متقاعد ساختن حکومت ها بویژه ایالات متحده در مصرف هزینه های سرسام آور جنگ های متعدد در مواردی بهتری مانند مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش، ایجاد و حمایت از مشاغل سبز و فعالیت های مثبت اجتماعی است.

نشست بیست و هفتم در حالی در جریان است که به گفته برخی از برگزارکنندگان، امسال نخستین سالی ست که سخنرانان شرکت کننده با مشکل جدی اخذ ویزا از سوی ایالات متحده روبرو هستند. ترانه امین یکی از مسولین برگزاری کنفرانس مشکل را در تغییر سیاست های مهاجرتی در سراسر جهان می داند.

یکی دیگر از مشکلات عمده در برگزاری چنین نشست هایی انتخاب مکانی مناسب برای کنفرانس هاست.

سیامک آرام همراه با برخی افراد و نهادهای دیگر سالن تئاترهاف دانشگاه مریلند را برای برگزاری نشست بیست و هفتم بنیاد پژوهش های زنان ایران انتخاب کردند.

طبق سنت ده ساله ی این بنیاد امسال نیز جایزه حامد شهیدیان به یک مقاله انتقادی فمینیستی تعلق گرفت.

امسال از میان ده مقاله انتخاب شده سه مقاله به بخش فینال راه یافتند و در نهایت مقاله پرنیا وفایی کیا، دانشجوی سال اول دکترا در دپارتمان مطالعات دین در دانشگاه تورنتو تعلق گرفت.

وفایی کیا در قسمتی از مقاله خود به تحلیل تاکید جمهوری اسلامی ایران بر روی حجاب پرداخته به گونه ای که آن را اعتبار زن ایرانی می داند.

وفایی کیا در توضیح مقاله خود نوشته است:”مقاله از طریق بررسی متون فقهی که منابع اصلی سیاست گذاری در جمهوری اسلامی هستند به روند ساخت و بازنمایی بدن زنانه در گفتمان شیعی می پردازد. این متون که مورد توجه مقامات هستند به دنبال تادیب و منظبت کردن زنان به گونه ای و روشی مشخص هستند که در خدمت دکترین و آمال حکومت ایران است.‪”

خانم پرنیا وفایی کیا قادر به اخذ ویزا برای ورود به آمریکا و شرکت در نشست امسال و دریافت جایزه خود نشد و به همین خاطر این جایزه بدون حضور او توسط ناهید شهیدیان، خواهر حامد شهیدیان به او اعطاء شد.

آقای حامد شهیدیان پژوهشگر و جامعه‌شناس است که سال ۸۴ درگذشت. او در حوزه فمینیسم تحقیقات مختلفی را تدوین کرد و به همین دلیل بنیاد پژوهش های زنان ایران هر سال جایزه حامد شهیدیان را در زمینه ی پژوهش های فمینیسم انتقادی اعطا می کند.

در قسمت دوم روز نخست این نشست دو سخنران عمده شرکت داشتند.

نخست یکی از فعالان حقوق زنان، روزنامه نگار ساکن کردستان با تمرکز بر مشارکت زنان کورد در فرآیند توسعه در بعدازظهر به حاضران در کنفرانس ملحق خواهد شد و بخش بعدی نشست میزبان حسین قاضیان، جامعه شناس و محقق ساکن واشنگتن دی سی آمریکا با موضوع تصویر شکاف جنسیتی در ایران خواهد بود.

روز نخست با پخش فیلمی به پایان می رسد که به کارگردان او ویزای برای شرکت در کنفرانس داده نشده است. فیلم خاک، شکوفه، آتش کاری از شبنم طلوعی که در حال حاضر ساکن پاریس است.

مراقبت: اخلاق زنانه یا اخلاق فمینیستی؟ / زهیر باقری نوع‌پرست

بیدار زنی: بسیاری از ما تعبیرهای «اخلاق زنانه» یا «اخلاق مردانه» را به کار می‌بریم. ولی چگونه ممکن است جنسیت در تعیین خوب و بد تعیین کننده باشد؟ ادامه خواندن Continue reading

تبعیض جنسیتی در آزمون استخدامی: فرصت‌های نابرابر برای زنان

سومین آزمون استخدامی مشترک فراگیر دستگاه‌های اجرایی ایران، ۱۶شهریور ماه برگزار می‌شود و مهلت ثبت‌نام برای آن رو به پایان است، اما امسال هم این آزمون، با تبعیض میان زنان و مردان متقاضی، بیشترین سهم استخدام را برای مردان در نظر گرفته است.دفتر تبلیغات اسلامی از میان ۴۳ محل شغل، هیچ فرصت شغلی برای زنان ندارد، سازمان تعزیرات حکومتی ۳۱ محل شغل را تنها به مردان اختصاص داده که به اشتغال ۲۶۶ مرد ختم می‌شود، سازمان مصرف کنندگان ۴ محل شغل و سازمان دامپزشکی نیز ۱۶۸ محل شغل را تنها برای ۱۸۰ مرد در نظر گرفته است.

 سازمان زندان‌ها اما در ۱۰ محل شغل تنها متقاضی جنسیت زن است.

روزنامه وقایع اتفاقیه گزارش داده که از مجموع سه هزار نفری که دستگاه‌های دولتی متقاضی اشخاصی برای استخدام هستند، ۹۶۱ عنوان شغلی منحصرا متعلق به مردان است، یعنی ۳۰ درصد کل استخدام‌ها و فقط ۱۶ عنوان در اختیار زنان قرار دارد.

سال گذشته از مجموع دو هزار و ۸۰۰ عنوان شغلی، دو هزار و ٢٨۴ سهمیه استخدامی صرفا برای مردان در نظر گرفته شده بود تنها در ۱۶ شغل تنها زنان اختصاص داده شده بود.

امسال به جز مشاغلی که اختصاصا برای جنسیت خاصی در نظر گرفته شده‌اند، برای بقیه مشاغل متقاضیان هم زن و هم مرد خواهند بود که از این لحاظ وضعیت نسبت به آزمون سال گذشته بهتر است. اما این به این معنی نیست که شانس زنان و مردان در تصدی این شغل‌ها یکسان خواهد بود، چون در مراحل بعدی استخدامی معمولا مردان موفقیت بیشتری کسب می‌کنند.

نکته تبعیض‌آمیز دیگر این که ۱۶ شغل اختصاص داده شده به زنان، همه در رده‌های دوم سازمانی هستند و رده‌های مدیریتی یا رده‌های بالای مدیریتی در این دفترچه در اختیار مردان است.

روزنامه وقایع اتفاقیه با انتقاد از شیوه سهمیه‌بندی در آزمون استخدامی این پرسش را مطرح کرده که چرا سازمان‌ها و نهادهای مخالف برای مشاغلی که در آنها جنسیت نقشی را بازی نمی‌کند، متقاضب مردان شده‌اند؟

به گزارش این روزنامه برای مشاغلی مانند حسابداری، روانشناسی، مدیریت امور مالی و اکثر رشته‌های فنی و مهندسی و پزشکی عمومی، نهادهای استخدامی خواهان کارکنان مرد شده‌اند.

کاربران شبکه‌های اجتماعی از مدتی قبل با هش‌تگ «آزمون استخدامی»، شهیندخت مولاوردی را به پاسخگوی فراخوانده بودند.

معاون رئیس‌جمهوری در امور زنان و خانواده روز گدشته ششم تیرماه گفته بود: «با معاون اول رئیس جمهوری مکاتبه کرده‌ایم تا اگر قرار است در آزمون استخدامی سال جاری تبعیض جنسیتی رخ دهد، جلوی این کار گرفته شود.»

مولاوردی در گفت‌وگو با ایسنا، گفت: «معاون اول رئیس جمهوری نامه ما را به دکتر محمدباقر نوبخت رئیس سازمان مدیریت و برنامه ریزی ارجاع داده است تا از تبعیض جنسیتی در آزمون استخدامی جلوگیری شود.»

از پاسخ این نامه تاکنون خبری منتشر نشده است.

معاون بررسی‌های راهبردی معاونت امور زنان و خانواده نهاد ریاست جمهوری هم با اشاره به نحوه سهمیه‌بندی جنسیتی دفترچه آزمون استخدامی دولت گفته است: «علاوه بر اعتراض معاون رییس جمهور در زمینه درصد پذیرش زنان مندرج در دفترچه آزمون استخدامی، درحال تهیه گزارشی تحلیلی درباره دفترچه این آزمون هستیم.»

با وجود این گفته‌ها، در حالی که تنها دو روز به پایان ثبت‌نام آزمون استخدامی دولت مانده، یک سایت خبری به نام وقت ایران، از قول یک ‌منبع آگاه در هیات دولت نوشته است: «معاونت امور زنان و خانواده، به‌ طور دائم موضوع را در جلسات مطرح می‌کند و این مساله در دستور کار دولت قرار دارد، اما متاسفانه به دلیل برخی اختلاف‌نظرها هنوز به نتیجه نهایی رسیده‌ایم.»

به گفته او «سهمیه زنان در برخی رشته‌ها تغییر می‌کند، اما این تغییر چشمگیر و بزرگ نیست.»

این منبع آگاه در پاسخ به این سؤال که چرا پیش از تدوین دفترچه با معاونت امور زنان هماهنگی انجام نشده است، گفته است: «معاون رئیس‌جمهور در امور زنان پیش از تدوین هم پیگیر موضوع بود، اما به دلیل اختلاف‌نظر برخی از اعضا در هیات دولت متاسفانه همکاری مناسبی با این نهاد انجام نشد و سهمیه‌ها بدون هماهنگی با این نهاد تعیین شد.»

زنان و فرصت‌های نابرابر

طبق داده‌های مرکز آمار ایران، در دوره بین سال‌های ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۰، نرخ مشارکت زنان از ۴ .۱۶ درصد در سال ۱۳۸۵، به. ۶ .۱۲ درصد در سال ۱۳۹۰ رسیده است. همچنین میانگین بیکاری زنان در سال ۹۲ دو برابر مردان بوده است.

نتایج آمارگیری نیروی کار در سال ۹۳ شکاف بیشتری را نشان می‌دهد؛ به‌طوری‌که نرخ بیکاری در میان مردان ۷. ۸ درصد و در میان زنان ۳ .۲۰ درصد محاسبه شده است.این در حالی است که بر اساس مواد ۲ و ۳ کنوانسیون ۱۱۱ سازمان بین‌المللی کار. باید برابری در فرصت‌ها و روش‎‌ها برای از بین بردن تبعیض‌های جنسیتی برقرار شود و ایران هم به این کنوانسیون پیوسته است.

در داخل ایران هم قانون کار مصوب ۱۳۳۷، در ماده ۲۳ و قانون کار مصوب ۱۳۶۹ در ماده ۳۸ می‌گوید: «تبعیض در تعیین میزان فرد فرد بر اساس سن، جنس، ‌نژاد، قومیت و اعتقادات سیاسی و مذهبی ممنوع است.»

همچنین، قانون اساسی هم بر ممنوعیت تبعیض در اشتغال بر اساس جنسیت تأکید دارد.

پیش از این هم ایران با ایجاد تبعیض تحصیلی در دانشگاه‌ها و کم کردن سهمیه زنان در برخی رشته‌ها و ممنوع کردن تحصیل زنان در برخی رشته‌ها، زمینه‌های تبعیض در اشتغال زنان را ایجاد کرده بود.

علاوه بر این طرح‌های تصویب شده در سال‌های اخیر نیز به ایجاد تبعیض در اشتغال زنان و محدودکردن فرصت‌های اشتغال برای آن‌ها دامن زده‌اند. از جمله این طرح‌ها، «طرح جامع جمعیت و تعالی خانواده» است که دسترسی زنان به «حق کار» را محدود می‌کند و حق انتخاب زنان را برای اشتغال می‌گیرد.

با وجود اینکه دولت جدید ایران و معاون امور زنان این دولت وعده‌های زیادی برای ایجاد فرصت‌های برابر در اشتغال برای زنان و بیشتر کردن سهم مشارکت اقتصادی آن‌ها داده‌اند، تبعیض در سطوح مختلف اشتغال زنان همچنان وجود دارد.

بر اساس بند ۵۹ مادهٔ ۳ منشور حقوق شهروندی پیشنهادی توسط دولت فعلی، همه‌ شهروندان از حقوق کارکردن و داشتن فرصت برابر در دسترسی به مشاغل و انتخاب آزادانه‌ حرفهٔ مدنظر خود برطبق موازین قانونی، به‌گونه‌ای‌که قادر به تأمین منصفانه و آبرومندانهٔ معاش خود باشند، برخوردارند.

به‌علاوه، براساس بند ۵۷ همین منشور، تمام شهروندان ایرانی حق دارند شغلی را که بدان مایل‌اند، درصورتی‌که خلاف قانون و نافی حقوق دیگران نباشد، برگزینند و به آن اشتغال داشته باشند و دولت موظف است با اتخاذ تدابیر لازم، حسن اجرای این حقوق را تضمین کند.

گزارش نشست «روایت های زنانه از کار» در تهران زنان، نیروی کار فرعی

بیدارزنی: نشست «روایت های زنانه از کار» یکشنبه ۱۲ اردیبهشت ماه به مناسبت روز جهانی کارگر توسط گروه بیدارزنی با همکاری موسسه رحمان در محل این موسسه برگزار شد.

در این مراسم مجری ابتدا به وضعیت زنان شاغل در جامعه اشاره کرد و سپس تریبون را به سخنرانان سپرد تا تجاربشان را روایت کنند.

سخنران اول این برنامه اکرم احقاقی روزنامه‌نگار و فعال حقوق زنان بود که در مورد وضعیت زنان روزنامه‌نگار در ایران و تبعیض‌هایی که در برابر آنها وجود دارد، سخن گفت. ادامه خواندن Continue reading

گزارش دومین کنفرانس جهانی زنان در نپال – کاتماندو-سیمین اصفهانی – مهرنوش کیان

دومین کنفرانس جهانی زنان در نپال – کاتماندو
سیمین اصفهانی – مهرنوش کیان

http://conferenciamundialdemujeres.org/

( لطفا برای گزارشات کاملترو اطلاعات بیشتر به سایت بالا مراجعه کنید)

در سال ۲۰۰۸ تعدادی از فعالان بین المللی جنبش زنان به پیشتهاد خانم مونیکا گردنرانگل (آلمان) مصمم به برگزاری کنفرانس بین المللی زنان گردیدند. همه امور برگزاری این کنفرانس، ازجمع آوری کمک های مالی برای برگزاری تا سازمان دهی و اجرای آن ، همگی توسط فعالین بین المللی جنبش زنان انجام می شود. تلاش بر این است که فعالین جنبش زنان هر پنج سال یکبار در یکی از کشورهای محروم جهان گرد هم آیند. اولین کنفرانس در سال ۲۰۱۱ در ونزوئلا برگزار گردید. پس از پنج سال، دومین کنفرانس زنان در نپال و با شعار “زنان بلند ترین قله ها را فتح می کنند” برگزار گردید. این مطلب گزارشی است مختصر از برنامه و چگونگی برگزاری این کنفرانس.
در این کنفرانس حدود ۱۳۰۰ تا ۱۶۰۰ زن از ۴۸ کشور مختلف دنیا شرکت کردند. متاسفانه با توجه به اینکه ایران یکی از زن ستیز ترین رژیم ها ی حاکم در جهان را داراست، از این کشور نماینده ای از تشکل های مستقل زنان چه در ایران و چه در خارج از ایران حضور نداشتند. خانم سیمین اصفهانی به طور فردی در کنفرانس حضور یافت. در طی ۶ روز کنفرانس شرکت کنندگان در باره موضوعات مختلف مبارزه برای آزادی زنان، نقش زنان در حرکت های انقلابی، ارتباط حرکت زنان و مبارزه طبقاتی و در باره نقش زنان در حرکت های آلترناتیو مثل حرکت های محیط زیستی و رهائی بخش گفتگو کردند. شعار ” زنان بلند ترین قله ها را فتح می کنند” با آگاهی انتخاب شده بود. این شعار به دلیل برقراری کنفرانس در کاتماندو و رابطه این سرزمین با بلند ترین قله دنیا انتخاب گردید.
کنفرانس زنان کار خود را با تظاهراتی با شرکت بیش از ۲۰۰۰ نفر در کاتماندو آغاز کرد و در همان روز موفق شد موافقت دولت برای اجازه ورود چند زن سوریه آی و زنی افغانی را بگیرد. از ورود این گروه به بهانه ناخوانا بودن پاسپورت ها جلوگیری شده بود. سپس رئیس پارلمان نپال خانم آنساری گارتی ماگار کنفرانس را با سخنانی آغاز کرد. نپال یکی از فقیرترین کشورهای جهان است. زلزله هولناک سال گذشته مناطق بسیاری را در این کشور تخریب کرده و به مشکلات اقتصادی آن که قبلا هم از بلوکه تجاری هند رنج می برد، افروده است. ۸۰% زنان این کشور هنوز بی سواد هستند. با این حال در چند سال گذشته در مورد مساوات زنان حرکت های مثبت بسیاری انجام داده است. این موضوع را می توان در پشتیبانی و مشارکت زنان درهمه عرصه ها مشاهده کرد.
در روز دوم و سوم کنفرانس شرکت کنندگان در ۱۰ گروه کاری تقسیم شده و در مورد موضوعات مختلف بحث و گفتگو کردند. این گروه ها عبارتند از:
۱٫امپریالیسم، کاپیتالیسم و ستم بر علیه زنان
۲٫حرکت های زنان و فمینیسم (حرکت زنان کرد، کردستان عراق، ترکیه و روژاوا)
۳٫جنگ و نقش زنان در جنبش های آزادی طلبانه و مبارزه برای استقلال
۴٫زنان شاغل، نقش آنان در مبارزه طبقاتی و اتحادیه ها
۵٫زنان جوان، موقعیت آنان و تلاش هایشان در آموزش، کار، ورزش و فعالیت های تفریحی؛ شرکت آنان در حرکت های زنان و سیاست
۶٫زنان برای حفظ کره زمین مبارزه می کنند؛ زنان و حرکت های محیط زیستی
۷٫مبارزه برای آزادی زنان
۸٫شکست سکوت. مبارزه بر علیه خشونت جنسی در زمان جنگ و هنگام فرار از جنگ
۹٫زندگی و مشکلات زنان در مناطق روستایی.
۱۰٫نقش زنان در ارتش های رهایی بخش در تصمیات استراتژیک و سیاسی
در روز چهارم و پنجم همه گروه های کاری گزارش خود را به کنفرانس ارائه کرده و بحث وتبادل نظر ها در سالن عمومی نیز ادامه یافت. حدود ۵۰ قطعنامه تصویب شده نشانگر وسعت طیف شرکت کنندگان است. این قطعنامه ها در طول ۶ روز و در نتیجه ۱۰ گروه کاری تهیه شدند و در طی این مدت هم سخنرانان مختلف موضوعات متفاوتی را مطرح نمودند.علاوه بر بحث های انجام شده در گروه های کاری ، چهار نفر به عنوان نماینده چهار قاره آسیا، اروپا، آمریکا و افریقا از طرف شرکت کنندگان انتخاب شدند. این چهار نقر جداگانه در مورد مسائل زنان در قاره های یاد شده گزارش کاملی را ارائه کردند. علاوه بر این گزارشات جامع به نماینده هر کشور ۵ دقیقه وقت داده شد که در صورت لزوم نکات تکمیلی را به جمع ارائه نمایند. خانم سیمین اصفهانی از این فرصت داده شده برای صحبت در باره قوانین مذهبی زن ستیز در ایران استفاده نمود. این بخش از صحبت در تکمیل وقت اختصاص یافته به نمایندگان زنان کرد از چهار کشور ایران، عراق، سوریه و ترکیه صورت گرفت. این نمایندگان تنها شرکت کنندگانی بودند که به مسائل زنان ایران اشاره نموده و خواهان محکوم کردن رژیم ایران به دلیل قوانین زن ستیزانه و زندانی کردن و اعدام هزاران زن مبارز سیاسی در ایران شدند.. گزارش زنان مصر یاد آور تجربه جنبش زنان ایران بود. نماینده مصر در باره نقش کلیدی زنان در مبارزه با رژیم مبارک صحبت نمود. وی همچنین یاد آور شد که زنان همچنان در دوران کوتاه حکومت اخوان المسلمین و رژیم نظامی مرسی در مبارزه برای حفظ حقوق خود به زندان ها افکنده ، شکنجه شده و به مرگ محکوم می گردند. نظام حاکم بر مصر خواهان حاشیه نشین کردن زنان و تثبیت سلطه مردان بر زندگی آنان است. نمونه چشمگیر دیگری از مبارزات زنان که بسیار بر آن تاکید شد، مبارزه مسلحانه زنان روژوا در کردستان سوریه بود. آنها تاکید داشتند که مسئله زنان مسئله ای جهانی است و با مذهب و یا ناسیونالیسم قابل حل نیست.زنان باید برای بهبود بخشیدن به وضعیت خود در منطقه خاورمیانه در همه عرصه ها حضور داشته باشند. در همین قسمت به ادامه کشتار و تجاوز اسرائیل و مبارزات زنان فلسطین برای احقاق حقوق خود نیز اشاره شد.
در روز ششم انتقادات ، پیشنهادات، جمع بندی و نکات تکمیلی برای تشکیل کنفرانس آینده مورد بحث و تبادل نظر قرار گرفت. دراین روز تصمیم گرفته شد که کنفرانس بعدی در سال ۲۰۲۱ در قاره آفریقا تشکیل شود. همچنین در این روز و روز هفتم بحث های مفصلی در باره قطعنامه پایانی کنفرانس انجام گرفت. این قطعنامه ضمیمه این گزارش شده است. در عین حال در روز هفتم برنامه های هنری رقص ، موسیقی و تئاتر با تمرکز بر رنج ها و شادی های زنان ارائه گردید. زبان اصلی کنفرانس انگلیسی بود ولی همه گزارشات همزمان به عربی، آلمانی، نپالی، اسپانیایی و روسی ترجمه می گردید. همچنین در پایان کنفرانس خانم پرزیدنت بیدهایا دوی بانداری تعدادی از شرکت کنندگان در کنفرانس را به حضور پذیرفت. پرزیدنت و رئیس مجلس نپال هر دو چند ماهی بیشتر نیست که در پست های خود مشغول به کار هستند و همچنین این برای اولین بار است که زنان در این پست ها انتخاب می شوند. علیرغم حضور گسترده وسائل ارتباط جمعی و اکثر پخش گزارشات این کنفرانس به صورت زنده در برخی کشورهای آمریکای لاتین و آسیا، این کنفرانس در رسانه های غربی هیچ انعکاسی نداشت.

قطعنامه پایانی کنفرانس بین المللی زنان
زنان بلند ترین قله های دنیا را فتح خواهند کرد!
کاتماندو، ۱۷ مارس ۲۰۱۶
دومین کنفرانس بین المللی زنان در کاتماندو با شعار ” زنان بلند ترین قله ها را در می نوردند” از ۱۳ تا ۱۸ مارس ۲۰۱۶ در نپال برگزار شد. ۲۰۰۰ زن و تعدادی از مردان در راه پیمایی گشایش کنفرانس در ۱۳ مارس شرکت کردند. ۱۳۰۰ نفر از ۴۸ کشور، شامل حدود ۲۰۰ نفر از نپال و داوطلبان بین المللی در این کنفرانس شرکت کردند. زنان از حدود ۶۱ کشور مستقیما در برگزاری کنفرانس شرکت داشتند ولی همه آنها نتوانستند در کنفرانس شرکت کنند. برنامه را خانم آنساری گارتی ماگار سخنگوی پارلمان آغاز کرد. بدنبال آن در ۱۴و ۱۵ مارس گروه های کاری با ۵۶۰ شرکت کننده در مورد ۱۰ مسئله بحث و گفتگو کردند.
در نشست عمومی ۱۶ و ۱۷ مارس ۷۴ نماینده از ۴۰ کشور ، ۱۳ کشور از آفریقا، ۴ کشور از آسیا، ۱۳ کشور از اروپا، ۴ کشور از خاور میانه و ۹ کشور از آمریکای لاتین شرکت کردند.
زنان جوان و تعدادی مرد جوان که داوطلبانه حضور داشتند کارهای روزانه کنفرانس را انجام دادند.
اصول اعتقادی کنفرانس یعنی فراخوان به گروه های مبارز زنان و سازمان های زنان کارگر در همه جهان و کار فراگیرانه بر اساس دموکراسی توانسته تعداد زیادی از زنان را که بر علیه ساختارهای پدر سالارانه و امپریالیسم وبرای رهایی زنان مبارزه می کنند دور هم گرد آورد.
اهمیت این امربا توجه به شدت یافتن بحران های ناشی از امپریالیسم در سراسر دنیا و افزایش فشار زندگی به طبقات زحمتکش بخصوص زنان هر چه بیشتر می شود. در نتیجه این بحران ها ما شاهد تشدید بیکاری و افزایش فقر هستیم. زنان در درجه اول شغل خود را از دست می دهند ویا حقوقشان کمتر می شود. هنوز هم زنان در همه جا کمتر از مردان حقوق می گیرند.
آسیا با گسترش امپریالیسم با بحران شدیدتری مواجه است: بیکاری ، فقر، جابجایی ، و گسترش ستم طبقاتی. دولت های منطقه که توسط طبقات ثروتمند اداره می شوند، منابع طبیعی منطقه را در اختیار سرمایه جهانی قرار داده اند. آنها همچنین کشورهای منطقه را به روی امپریالیسم میلیتاریستی گشوده و در واقع جنگی مجازی بر علیه طبقات زحمتکش و زنان را آغاز کرده اند. همچنین هنجارهای فئودالی حالکم بر اغلب مناطق در آسیا شرایط زندگی زنان را مشکل تر می نماید. زنان از نظر اجتماعی فرودست محسوب می شوند و هزاران سنت دست و پا گیر این محدودیت ها را تشدید می کند. هزاران زن فقیر مجبور به مهاجرت از کشور خود به دیگر مناطق شده اند ، بسیاری کارگر مهاجردر کشورهای منطقه خلیج فارس هستند. اینان از آزار و شکنجه به اضافه رنج دور بودن از خانه و خانواده خود و زیر پا گذاشته شدن حقوق انسانی رنج می برند. کارگران مهاجر مجبورند مانند برده در خانه ها بخصوص در منطقه خلیج فارس کار کنند. صد ها نفر از آنان در این راه جان خود را از دست می دهند.
در خاور میانه امپریالیسم جهانی در حال تغییر جغرافیای منطقه است. بیش از یک قرن است که زنان و مردان این منطقه از جنگ در رنج هستند. اکنون دائش بطور سیستماتیک بر علیه زنان می جنگد. دائش می خواهد هر گونه جنبش زنان را از میان بردارد. آنها نه تنها زنان را از میان بر می دارند بلکه بطور گسترده آنان را به بردگی می کشند. امروزه علاوه بر دائش، اختلافات فرقه ای قبیله ای نیز به این مسائل افزوده است.
آفریقای شمالی که در ۲۰۱۱ آغازگر “بهار عرب” برای برقراری دموکراسی و عدالت اجتماعی و علیه نظام استبدادی حاکم بود، هر چه بیشتر درمعرض چنگ امپریالیسم و جنگ افروزی اصول گرایی قرار می گیرد. در چند سال گذشته آفریقا مرکز تاراج امپریالیستی می باشد. مردم آفریقا که خود را از چنگ کلنیالیسم رهانیده بودند اکنون در دست امپریالیسم قرار گرفته اند.
آمریکای لاتین که بر علیه آمریکا بلند شده و به دنیا نشان داده است که می توان سیستم های دیگری را نیز داشت دو باره شاهد افزایش ارتجاع دست راستی می باشد. نتایج انتخابات در ونزوئلا و برزیل نشانگر این مسئله هستند.
در اروپا پیشرفت های بسیاری در حقوق زنان انجام گرفته است اما ستم مضاعف همچنان برقرار است. زنانی که خود را ارگانیزه کرده و مبارزه می کنند مورد حملات سازمان های ضد کمونیستی هستند. این مبارزات زنان اروپایی را مستحکم تر می کند.
بحران های ناشی از امپریالیسم در آفریقای غربی و آفریقا موج جدیدی از پناهندگان را موجب شده است میلیون ها نفر بی خانمان شده و به سمت اروپا روی آورده اند. اما در اینجا هم آنان را باز می گردانند. آنها با شرایط بسیار سختی به طور کلی و زنان به طور اخص با خشونت مواجهند. هزاران مهاجر در مدیترانه جان خود را از دست داده اند. سیل مهاجران به اروپا را به دلیل مشکلات مختلف در این کشورها مورد ملامت قرار می دهند.
در تمامی دنیا نیروهای فاشیستی و اصول گرا رو به افزایش هستند. در آمریکا، اروپا وآسیا ما شاهد گسترش فاشیزم و اصول گرایی که در درجه اول زنان را مورد ضرب قرار می دهند هستیم. از طرف دیگر زنان بسیاری در مبارزات سیاسی فعال شده و برعلیه ستم جنسی و نژاد پرستی مبارزه می کنند.
در تمامی دنیا آزادی زنان همچنان چالش انگیز است. ساختارهای پدرسالارانه مورد حمایت امپریالیسم مردم را به دو دسته تقسیم کرده و زنان را مورد ستم قرار می دهند. اما زنان همچنان برعلیه امپریالیسم خود را متشکل می کنند. تعداد اندکی از مونوپول ها با استفاده از مالکیت خصوصی دنیا را تحت سلطه خود دارند. فلسفه کاپیتالیسم عبارت است از شی ء ساختن و استفاده کردن از زنان به عنوان وسیله ای برای تولید مثل. این در حالی است که نقش مردان در اجتماع نیز پایدار ساختن مالکیت خصوصی و رشد امپریالیسم است. یک سال مانده به صدمین سالگرد انقلاب روسیه زنان همچنان از حقوق نابرابر ، نداشتن حقوق برابر در کار رنج می برند. زنان هنوز به عنوان کالا محسوب شده و خرید و فروش می شوند. قانونی کردن روسپی گری در اروپا و سوء استفاده از حقوق زنان به گسترش ساختارهای مافیایی کمک کرده است. این مسئله را حتی در ارتش برقراری صلح سازمان ملل هم می بینیم. در تمامی مناطق جنگی روسپی خانه ها یی تشکیل می گردند که زنان جوان را مجبور به خود فروشی می نمایند.
اما علیرغم چیرگی مالکیت خصوصی – فئودالیسم ، نئو کلونیالیسم یا کاپیتالیسم- زنان برعلیه ساختارها و طرز تفکر پدرسالارانه و امپریالیسم ایستادگی می کنند و در کشورهای مختلف خود را متشکل می نمایند.
با توجه به این مطالب کنفرانس جهانی زنان نقش اساسی بسیج کردن زنان مبارز در همه دنیا را با همگامی با مبارزات زنان دنیا به عهده گرفته و تلاش دارد پلاتفرمی بین المللی ایجاد نماید که سلطه امپریالیسم و ساختارهای پدرسالارانه را به چالش می کشد. و این دقیقا کاری است که همه ما در چند سال گذشته کرده ایم.
برگزاری این کنفرانس ۶ روزه کار بسیار سختی بود ولی ما موفق شدیم. ما از بعد از اولین کنفرانس در کاراکاس ونزوئلا در ۲۰۱۱ موفقیت های زیادی را به دست آوردیم. زنان بسیاری در جنبش سه روزه حرکت و تلاش در۸ مارس، ۱ ماه مه و ۲۵ نوامبر شرکت کردند. آنان با مبادله اطلاعات بر علیه گسترش خشونت علیه زنان، جنگ، فاجعه های محیط زیستی، تعطیل کارگاه های تولیدی و دزدی زمین مبارزه می کنند. حمایت از مبارزات روژاوا/سوریه فقط دفاع از جنبش زنان نبود بلکه حرکتی بود بر علیه استعمار زنان وبرای برقراری دموکراسی و آزادی زنان. ما دریافتیم که می توان حتی دشمنی مثل دائش را به زانو در آورد. روژاوا در کردستان نمونه ای است از آنچه زنان مبارز می توانند به دست آورند.
کنفرانس بین المللی زنان ساختارهایش و هماهنگی ها را گسترش داده است. ما آموختیم که با گسترش شبکه همکاری می توانیم هر چه بیشتر فعالیت های سیاسی خود را افزایش داده و مستقل تر شویم. ما با تکیه بر منابع مالی گرد آمده توسط زنان این استقلال را تحقق بیشتری بخشیدیم.
ما باید از برگذاری دومین کنفرانس هم درس هایی بگیریم. شعار “زنان قله های بلند را درمی نوردند” تحقق پذیرفت. اولا در نپال زلزله ای خانمان برانداز رخ داد و بعد هندوستان با سیاست های گسترش طلبانه استقلال کشور نپال را مورد تهدید قرار داد. زنان نپالی همراه دیگر اقشار جامعه از استقلال کشور خود دفاع می کنند. تشکیل دومین کنفرانس بین المللی زنان به این دلیل در خطر بود. مسائل مالی مشکل بزرگ دوم بود. اما زنان شجاع نپالی و داوطلبان بین المللی توانستند بر این چالش پیروز شوند.
گسترش امپریالیسم ، فاجعه های زیست محیطی، بحران های اقتصادی و گسترش جنگ همچنان برای ما چالش هایی را به وجود می آورند. اما در عین حال این مسائل باعث سازمان یافتگی زنان دنیا نیز می شوند. ما باید هر چه بیشتر در باره آلترناتیوها صحبت کنیم. ما باید به دنبال پاسخی به سوالات خود بوده و نظراتمان را عمیق تر نماییم. به همین دلیل ما بحث های تئوریک را در سمینارهای کنفرانس شروع کردیم. یکی از این بحث ها در باره آزادی زنان بود. هماهنگ کنندگان بین المللی موظف شده اند که طرحی برای سمینارها و بحث های تئوریک مسائل زنان در فاصله دومین و سومین کنفرانس ایجاد نمایند. این سمینارها درکشورهای مختلف انجام خواهد شد.
ما در حال شکل دادن حرکت بین المللی زنان بر اساس اصول بنیادی خود هستیم: اولا ما فرا حزبی هستیم. دوما کارها و تصمیمات ما در فضایی دموکراتیک انجام می گیرند؛ سوما ما مستقل هستیم و خود را از یکدیگر جدا نمی کنیم. ما پایه های مالی خود را مستحکم می کنیم. چهارم ما مثل جهان گرایان کار و فکر می کنیم. پنجم ما فرهنگ بحث دموکراتیک را پی می گیریم. و مهم تر از همه ما می خواهیم حرکت اعتراضی زنان پیگیرانه انجام گردد.
-بیایید سرسختانه ساختارهای بین المللی و روابط محلی و منطقه ای خود را گسترش دهیم. بیایید کارهای سازمانی خود را بهتر کنیم.
-بیایید ارتباطات خود را با استفاده از تکنولوژی و استفاده از امکانات ایمنی گسترش دهیم.
-بیایید مبارزات خود را هماهنگ کنیم. در هر مبارزه زنان باید حس کنند که از آنان حمایت می شود و دیگران از مبارزاتشان مطلع می شوند.
-بیایید فرهنگ و هویت خود را مستحکم کنیم. ما باید زنان و مردان دنیا را از ساختارها و فرهنگ پدرسالارانه مطلع سازیم.
-بیاید از مواردی که زنان از خود دفاع می کنند و پاسخی قانونی به مشکلاتشان می یابند حمایت کنیم.
-بیایید از دیگر مبارزات اجتماعی ، حرکت کارگران، کشاورزان، صلح جویی، حمایت از محیط زیست و فعالان مبارزه با خشونت جنسی و یا تبعیض نژادی، مذهبی و بطور خلاصه از هر که برای آزادی مبارزه می کند حمایت کنیم.
-بیایید آلترناتیوی برای سرمایه داری بیابیم. وضعیت زنان اگر وضعیت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی عوض نشود تغییر نخواهد کرد. برای ایجاد این تغییر جنبش زنان باید با دیگر جنبش های انقلابی نزدیک شود.
-بیایید حرکت مبارزه طلبانه زنان را با هدفی شفاف شکل دهیم.
-بیایید جنبش زنان جوان را تقویت کنیم تا مسولیت آنان برای جنبش آینده زنان فرا گرفته شود.
ما با الهام از موفقیت این کنفرانس به آینده نگاه می کنیم و منتظر برگزاری کنفرانس بین المللی زنان در قاره ای دیگر در ۲۰۲۱ هستیم.
زنان جهان بلند ترین قله های جهان را فتح می کنند.
ما جامعه ای خواهیم ساخت که در آن زنان مورد تبعیض و بهره برداری قرار نخواهند گرفت.
سیمین اصفهانی – مهرنوش کیان

این گزارش فردی یکی ا ز شرکت کنندگان مستقل آلمانی به نام آنته آلتندورف می باشد.

Weltfrauenkonferenz der Basisfrauen in Kathmandu/Nepal – ein Erfahrungsbericht

Träume werden Wirklichkeit:
Auf der ersten Weltfrauenkonferenz in Caracas/Venezuela beschlossen wir Aktivis-tinnen der Basisbewegungen enger zusammen zu arbeiten und uns in 5 Jahren wie-der zu sehen. Das die Entscheidung, diese 2. Weltkonferenz im März 2016 in Nepal durchzuführen, Realität wurde, ist den kämpferischen nepalischen Frauen, den Ko-ordinatorinnen der Länder und Kontinente sowie hunderten nepalischen und vielen internationalen Brigadist*innen zu verdanken: Sie findet trotz der mörderischen Erdbeben in Nepal im April und Mai 2015 und der Handelsblockade Indiens nach Verabschiedung der sekulären Verfassung Nepals im September 2015 statt.

Ich habe tatsächlich das Glück, das zweite Mal als Teilnehmerin (nicht Delegierte) an der Konferenz teilzunehmen und kann Nepal und damit erstmals auch Asien kennenlernen! Wir landen nach zwei Flügen und ca. 16 Stunden am Samstagmittag zwischen Hügelketten in Kathmandu: die Stadtränder breiteten sich mit ihren mehrgeschossigen Stahlbetonbauten, breiten Straßenachsen im diesigen Sonnenlicht wie hingewürfelt aus. Der Fahrer unseres Hotels fährt uns durch eine sonntäglich ruhige Metropole. Erst im touristischen Altstadt-Quartier Thamel werden die von Ziegelbauten gesäumten Gassen immer bunter und enger: Lädchen, Menschen, Autos, Motorräder, Rikschas und ein haarsträubendes aneinander-Vorbeigedränge im aufwirbelnden Staub bei Dauerhupen. Das Hotel ist die Oase in zweiter Baureihe mit grünem Hof. Es gibt die Wahl zwischen „Luxery-Rooms“ mit Dauerstrom oder den günstigeren mit Notlicht während der festgelegten „Power Cut Offs“ – ca. 12 Stunden am Tag gibt es keinen Strom. Nach einem Spaziergang durch Thamel, in dem wir im Straßengewimmel in der Dämmerung die Orientierung verlieren, feilschen wir erstmals mit Rikschafahrern um die Fahrtkosten zur Heimkehr.
Kathmandu
Nepal

Sonntag, 13.März – Eröffnungsdemonstration und Auftaktveranstaltung

Wir schließen uns am Sonntagmorgen, dem Beginn der Konferenz, den erfahrenen niederländischen Delegierten an, die uns den Weg durch die Altstadtgässchen und entlang der smoggetränkten Hauptstraßen zum Park führen, an dem die Eröffnungsdemonstration starten wird. Was für eine Freude, hunderte Frauen aus Nepal und vielen anderen Ländern – sowie einige Männer und auch bekannte Gesichter- vor zu finden! Es geht ziemlich pünktlich ohne Auf-taktreden los: die nepalischen Frauen sind selbstbewust, bunt gekleidet und super organisiert: sie gehen eng hinter-einander beidseitig des bunte Demozugs. Er zieht lautstrak mit Parolen, Liedern und Tanz durch Hauptstraßen und Bazargassen des staubig-heißen Kathmandu und endet auf dem schönen Konferenzgelände der „Akademy Hall“: Hier gibt’s Bäume mit Schatten, Trinkwasser, durchgängig Stände mit Essen, Trinken, Fairhandels-Produkten und Infos.

Alle strömen in den großen Saal, in dem die Eröffnungsveranstaltung beginnt: die Koordina-torinnen der Länder und Kontinente und die Vertreterinnen der UWA, des so erfolgreichen Zusammenschlusses der Frauen acht nepalischer Parteien nehmen auf der Bühne Platz. Die erste nepalische Parlamentssprecherin Onsari Gharti Magar eröffnet mit dem Entzünden einer Flamme die Konferenz. In ihrer und der folgenden Ansprachen der Koordinatorinnen wird über die Lage der Frauen auf der Welt, ihren Widerstand sowie die Geschichte der Weltfrauenkon-ferenz berichtet und der Wunsch geäußert, dass es uns gelingt, die Kämpfe der Frauen gegen die weltweite neoliberale Unterdrückung der Bevölkerung zu vereinigen und „die höchsten Gipfel der Welt zu erklimmen“. Wir sind begeistert über die Meldung, dass nach der gestrigen spontanen Protestdemonstration heute die von den nepalischen Grenzbehörden zurückge-
1
schickte afghanische Delegierte einreisen wird! Auch die Einreise syrischer Delegierter aus Rojava konnte erreicht werden. Beim sich anschließenden Kulturprogramm feiern viele Frauen auf der Bühne mit! Wir verabschieden uns früher, um in der Dämmerung noch den Weg nach Hause zu finden: morgen beginnt die Arbeit!

Internationaler Austausch in 10 Workshops
In den folgenden zwei Tagen tauschen sich ca. 1000 Teilnehmerinnen und Delegierte in 10 Workshops zu Themen aus, die Frauen international betreffen: Lage der Frauenbewegung und der Kampf um die Befreiung der Frau, Frauenunterdrückung durch Kapitalismus und Imperialismus, die Rolle der Frauen in Befreiungskämpfen, Frauen in der Arbeiter*innen- und Umweltbewegung, die Kämpfe junger Frauen und der Landfrauen sowie der Kampf gegen sexueller Gewalt an Frauen in Kriegen und auf der Flucht.
Workshop „ Frauen kämpfen um Mutter Erde, Frauen und die Umweltbewegung“

Mit circa 50 Frauen aus 8 Ländern/3 Kontinenten nehme ich an diesem Work- shop teil. Die Aktivistinnen Azra Sayeed/Pakistan, Heldan/ Indonesien und Mirjam Gärtner/BRD stellen in ihrer Einführung klar: das ökologische Gleichge- wicht unseres Planeten ist durch die weltweite massive Verschmutzung von Wasser, Boden und Luft in Zerstörung. Die Industrieländer mit 1/3 der Welt- bevölkerung verbrauchen 2/3 der Weltressourcen. Der Klimawandel als Folge des Raubbaus an der Natur mit Orkanen, Dürren, Überschwemmungen trifft aber besonders die Bevölkerung der armen Länder. Noch ist es nicht zu spät, Regierungen und Konzerne zur Umkehr zu bewegen!

Azra berichtet von dem Kampf ihrer Bäuer*innen-Organisation (Roots for Equity) für Landrechte und für Nahrungs-mittel-Souveränität. Die durch die Welthandelsorganisation (WTO) durchgesetzte Markt-Deregulierung und Privati-sierung zerstört die Landwirtschaft Pakistans.
Heldans Bewegung (?) kämpft gegen die Verbrennung der Torfwälder Indonesiens und die Anpflanzung von Palmöl-plantagen. Die Regierung verkauft das Land der Bäuer*innen an internationale Konzerne, die für Industrieländer Biodiesel und Papier produzieren. Von dem „Haze“ genannten extrem giftige Smog sind ca. 43 Mio. Menschen be-troffen, Hunderttausende sind krank – Kinder, Schwangere und Ältere sterben immer wieder! Es wird beschlossen, eine öffentliche Resolution zu verfassen zum sofortigen Stopp der Brandrodungen und Rückgabe des Landes, kos-tenlose Gesundheitsversorgung der Bevölkerung und Entschädigung der Opfer durch die Konzerne.

Awa Meité aus Mali zeigt anschaulich an mitgebrachten Produkten den Ansatz ihres Textil-Produzentinnen Projektes (siehe www.daoulaba.org): sie bauen Baumwolle für ihren Bedarf an und recyclen Materialen zu qualitätsvoller Kleidung, Taschen, Schmuck und Möbel. Sie bestehen auf eine eigene wirtschaftliche Entwicklung Malis und seiner Frauen – unabhängig vom neoliberalen Weltmarktdiktat (WTO-Freihandelsabkommen).

Durga Paudel/Asienkoordinatorin und UWA-Mitglied aus Nepal berichtet von den Erfolgen der Revolution: Die Rodung der Bäume für Profit wurde beendet. Der Kalksteinabbau, überwiegend für den Export nach Indien, ist jetzt nur noch für Nepal zulässig. Er schädigt die Gesundheit der lokalen Bevölkerung und zerstört die Natur (Wassermangel, Luftverschmutzung, Erdrutsche, Überschwemmungen). Die Revo-lution müsse noch besser organisiert werden, dafür ist viel persönlicher Einsatz der Menschen nötig, die fragen, wer denn die Familie versorgt, wenn sie politisch aktiv sind. Der internationale Austausch ist für den weiteren Erfolg sehr wichtig!

Mirjam klärt darüber auf, dass die Darstellung der Regierung, Deutschland hätte hohe Umweltstandards, falsch ist: die Verschmutzung der Umwelt ist um 60 % gestiegen! Es sind radikale Veränderungen nötig, deshalb haben sie die www.umweltgewerkschaft.de gegründet. Sie verbindet den Kampf um gute Arbeitsbedingungen und die Erhaltung der natürlichen Lebensgrundlagen. Der VW Konzern manipulierte die Abgaswerte der Autos, statt beispielsweise die Produktion von Elektroautos voranzutreiben und entließ wegen der Strafzahlungen 10.000 Arbeiter*innen! Die BRD 2
hat, wie viele Industriestaaten, massive Umweltprobleme: Die Einlagerung von Giftmüll unter Tage wurde von der Regierung verheimlicht, „Fracking“ zur Gasgewinnung bedroht jetzt zusätzlich Boden und Grundwasser.

Die Teilnehmerinnen berichten zwischen und nach diesen spannenden Beiträgen aus ihren Ländern über die Auswir-kungen der Zerstörung der Lebensgrundlagen auf das Leben von Frauen und ihre Kämpfe dagegen. Aus den nepal-ischen Beiträgen wird deutlich, dass sie den Ausbau der Industrie für notwendig ansehen und somit vor dem Ba-lanceakt stehen, diese umweltverträglich umzusetzen. Wir beschließen, dank der Moderation Mirjams, ein Work-shop-Bericht für das Abschlussplenum im Konsens. Neben der Resolution gegen den „Haze“ in Indonesien sind un-sere Ziele, die kapitalistische Produktionsweise radikal zu ändern, die Umwelterziehung an Schulen zu intensivieren, u. a. Atomkraft und Fracking zu beenden und zur engen Zusammenarbeit von Frauen- und Umweltbewegung eine Plattform im Rahmen der Weltfrauenkonferenz zu gründen.

Die Generalversammlung und das geheimnisvolle Zentrum Kathmandus

Die nächsten zwei Tage verfolgen wir Teilnehmerinnen – nach Übersetzungsspra-chen in Räumen getrennt – die Versammlung der über 70 Delegierten aus 40 Län-dern. Spannend sind die Kontinentalberichte aus Asien, dem Nahen und Mittleren Osten, Nordafrika, Lateinamerika und Europa. Kurzfassungen dieser Berichte und das Resumee finden sich in dem von den Koordinatorinnen der Delegiertenver-sammlung vorgelegten Entwurf einer Abschlussresolution.

Der Folgetag beginnt mit Redebeiträgen junger Frauen der WWC: Ein junge Überlebende der Massaker und Ver-treibungen der jesidischen Bevölkerung im Shingalgebirge/ Irak durch den IS/Daisch berichtet von 5000 ermordeten Menschen. Von den 7000 versklavten Frauen und Kindern sind fast 2 Jahr danach noch 3500 in ihrer Gewalt. Viele Frauen haben Selbstmord verübt.
Eine junge Nepalin spricht von ihrem Privileg, hier teilzunehmen: Nepal hat einen hohen Anteil junger Menschen, aber viele müssen das Land aufgrund zu weniger Verdienstmöglichkeiten verlassen. Mädchen sind aufgrund pat-
riachaler, feudaler und kapitalistischer Strukturen stark diskriminiert u. a. durch die Tradition des Brautpreises, der Polygamie, häuslicher und öffentlicher Gewalt – 700.000 Frauen sind Opfer des Sexhandels. Sie sind besonders von Bildungsmangel und Arbeitslosigkeit betroffen. Aber gerade junge Frauen lehnen sich auf und kämpfen für die Über-windung dieser Strukturen. Die jungen Frauen haben als Ergebnis ihres Workshops u.a. beschlossen, ihre Forderun-gen zum 8. März international abzustimmen und sich alle 3 Monate auszutauschen!

Die Delegierten stimmen im Anschluss ohne grundlegende Differenzen über 30 Änderungs- bzw. Ergänzungsanträge zu der Abschlussresolution ab, die dann unter Applaus der Delegierten und Teilnehmer*innen angenommen wird. (http://conferenciamundialdemujeres.org/resolution-von-kathmandu/#more-9634)
Wir beschließen – statt des tollen abendlichen Kulturprogramms – unsere letzte
Chance vor dem Start unserer Wandertour zu nutzen, um das berühmte Zen-
trum Kathmandus, den „Durbar Square“ (Welterbestätte) endlich kennen zu
lernen. Als wir aus der quirligen, faszinierenden Bazargasse kommend den Platz
erreichen, sehen wir hunderte Jahre alte Palastbauten und Tempel der Newar-
baukunst, die ein traumhaftes Ensemble bilden – trotz der sichtbaren Zerstör-
ungen. Dank eines Guides genießen wir diesen Blick bei Dämmerung von einem
„Top-Roof“- Restaurant bei vorzüglichen Dhal Bhat.

Letzter Konferenztag – Abschlussplenum

Der große Saal ist wieder voll – dank weiterer Kopfhörer – können alle Teilnehmer*innen und Delegierte gemeinsam den spannenden Berichten aus den 10 Haupt-Workshops sowie 3 kleineren Workshops zu Zwangsprostitution/ SOLWODI, Matriachaten, und Solarkochen folgen.
In den kommenden zwei Stunden stimmen wir alle über mehr als 20 Resolutionsanträge aus den Workshops und von den Länderdeligierten ab: Es wird beschlossen, die Konferenz noch breiter aufzustellen, Vertreterinnen aus den Län-dern zu finden, die bisher nicht bzw. wenig vertreten sind, wie u. a. arabische Länder. Viele Anträge kommen von Aktivistinnen, die Menschenrechtsverletzungen der eigenen Regierung anprangern oder sie zum handeln auffor-dern, darunter einige aus Indien sowie einzelne aus Bangladesh, Haiti, Philipinen, Ägypten, Türkei/ Kurdistan, Nepal).

Begeistert wird von dem Treffen von 50 Vertreterinnen mit der ersten nepalischen Präsidentin Bidhaya Devi Bhandari berichtet, die eingeladen hatte und sich sehr verbunden mit dem Kampf der Frauen weltweit zeigte.

Das Finale beginnt mit dem Dank an alle Ehrenamtlichen, die unter viel Applaus auf die Bühne gebetenen werden. Für den Wiederaufbau einer Schule nach den Erdbe-ben werden Spenden übergeben und Monika Engel-Gärtner verabschiedet sich von ihrer langjährigen Arbeit als Europa-Koordinatorin. Sie appelliert an alle national aktiven Frauen, auch in der Weltfrauenbewegung Verantwortung zu übernehmen, damit wir unserem Ziel einer Gesellschaft ohne Ausbeutung und Unterdrückung näher kommen! Mit dem fröhlichen Bild der feiernden Menschen verabschieden wir uns voneinander: Bis zum Wiedersehen 2021 auf einem anderen Kontinent haben wir viel Arbeit vor uns, aber dieses Treffen hat uns gestärkt und vorangebracht!

In den Bergen Okharkots – wandern und sich begegnen
Als eine von zwei Trecking Gruppen starten wir 6 deutsche Teilnehmerinnen der WWC eine unvergessliche Tour: diese Reise über eine Woche mit Wanderungen von Dorf zu Dorf mit Übernachtung bei Familien wird in Kooperation mit einem deutschen Reisebüro erstmals angeboten. Unser junger studentischer Guide ist hier aufgewachsen und Mitglied des Tourismus-Komitees. Mit dem Gepäck auf dem Dach unseres Jeeps verlassen wir morgens Kathmandu. Der Weg ist weit und anstrengend über staubige, volle und in den Bergen kurvige und holperige Wege: Aber auch die Fahrt mit Stopps für „Lunch“ und Kaffepause ist ein Erlebnis. Auf dem Hinweg übernachten wir in Sauraha am Chit-wan Nationalpark und erleben einen unvergesslichen Ritt auf Elefanten durch den morgendlich ruhigen Fluss und Wald.

In der Abenddämmerung erreichen wir, dem Jhimruk Fluss folgend, unser erstes Ziel in den Bergen Okharkots: In Machchi werden wir herzlich von unseren Gastfamilien und anderen Bewohner*-innen mit Blumenketten und dem Segenszeichen des Tika empfangen. Das wird auch so in Chauke, Okharkot und Payupata so sein: Die Menschen freuen sich sehr über unser Kommen, unsere Guide ist der perfekte Vermittler zwischen uns, wenn mal keine/r English spricht. Wir kommen leicht ins Gespräch, besonders mit den Kindern, da sie früh Englisch lernen.

Auf den wunderschönen Wanderungen bei sonnig-heißen Wetter zum Gipfel des Berges Okharkot in der Morgen-dämmerung und zu Gaumukhi, den heiligen Quellen des Jhimruk Flusses mit Höhlenbesuch und Flussbad laufen wir über Hängebrücken und kommen durch arme, aber beeindruckend ursprüngliche Dörfer. Wir erleben, wie die Frauen ihre farbenträchtige traditionelle Kleidung und Taschen weben, können einem Schmied zuschauen und fragen uns gegenseitig über unser Leben und unsere Wünsche aus. Für uns werden Dorffeste veranstaltet mit Musik und Tanz und wir singen unsere Lieder der Frauenkonferenz! Als wir uns wieder mit Blumen- und Tika geschmückt verabschieden und im Jeep die lange Rückfahrt antreten, verkürzen wir uns diese mit dem romantisch-melancho-lischen Gedicht unseres Guides über seine schöne Heimat Okharkot und träumen davon wieder zu kommen.

Kontakt: www.People-to-people.de und www.okharkottourism.org.np

گزارشی از کسب و کار زنان دست فروش در مترو تهران

گشت‌و گذاری در مترو تهران؛

زنانِ دست‌فروشِ پایتخت چگونه روزگار می‌گذرانند

زنانِ دست‌فروشِ پایتخت چگونه روزگار می‌گذرانند

گزارش زیر نگاهی‌ست به دغدغه‌ها و مشکلات زنان دست‌فروش در مترو تهران. زنانی که بار سنگین تامین معاش خانوار بر دوش‌ آنهاست.

بدیهیست که پدیده دست‌فروشی محصول اقتصاد بیماری است که شغل ایجاد نمی‌کند. اقتصادی که در آن ثروت‌های ملی عادلانه توزیع نمی‌شود، اقتصاد بیماری که طبقات فرودست نصیب چندانی از فرصت‌ها و امکانات ندارند.

در همین فضای بیمار اقتصاد است که این روزها راهروهای تاریک و سالن‌های پرازدحام مترو محل کسب و کار و امرار معاش زنانی شده که چاره دیگری برای گذران زندگی ندارند و ساعت‌های متوالی را برای ارتزاق خانوار در فضای تاریک و بسته و بدون هیچ‌گونه امکانات و امنیت به‌سر می‌برند و در این میان ترس از مامور و بازداشت و ضبط اموال قسطی و عاریه مزید بر علت است.

شاید همان‌طور که مسئولان می‌اندیشند، دست‌فروشی چهره دلخراشی داشته باشد اما پاک کردن صورت مساله آن‌هم با قوه قهریه مشکلی را حل نمی‌کند. زدودن این چهره‌ی ناگوار به همین سادگی‌ها هم نیست. دست‌فروشی زنان واقعیتی‌ست که در بازارِ کارِ بیمار این روزها انکار شدنی نیست، بازار کاری که زنانِ فاقد “فرصت‌های شغلی شایسته” را شامل می‌شود.

اواخر سال گذشته شهرداری تهران تصمیم می‌گیرد که صورت به‌ظاهر زشت مساله را پاک کند. برخورد با زنان دست‌فروش مترو برای چند وقت اوج می‌گیرد. اوج این برخوردها در بهمن ماه و اسفند است. مامورانِ مرد و زن با خشونت با زنانِ دستفروش برخورد می‌کنند، اموال زنان ضبط می‌شود، چند ساعت بازداشت می‌شوند و گاهی شدت برخوردها آنقدر زیاد است که نگرانی‌ها اوج می‌گیرد، ترس از این است که این دغدغه‌ی به‌اصطلاح زیباسازی شهر، حادثه‌ی دلخراش دیگری از نوع مرگ “علی چراغی” رقم بزند. این برخوردها با انتقاد فعالان کارگری و حامیان حقوق زنان مواجه می‌شود. از همین روست که این روزها از شدت برخوردها کاسته شده، زنان دستفروشِ مترو آزادانه‌تر تردد می‌کنند و ماموران؛ ظاهرا از خشونت و برخوردهای تند، حداقل برای مدت کوتاهی منصرف شده‌اند.

متروی تهران، ایستگاه انقلاب

در اولین روزهای ماه دوم بهار به یک ایستگاه شلوغ و پرتردد قطارهای بین شهری می‌رویم. در ایستگاه متروی انقلاب گوش به درد و دل‌ِ زن‌هایی می‌سپاریم که اسبابِ کسبِ روزی بر دوش‌شان به سختی سنگینی می‌کند.

خدیجه: شوهرم روزگاری کارگر ساختمانی بود و حالا زمین‌گیر است

خدیجه ۳۲ سال دارد و اهل کرمانشاه است. می‌گوید ۱۲ سال است که به ناچار سرپرستی خانوار بر دوش‌اش افتاده.

خدیجه می‌گوید: شوهرم کارگر ساختمانی بود حالا به سلِ استخوان مبتلا و از کارافتاده است. دو فرزند ۱۰ و ۴ ساله دارم. خرج درمان شوهرم هم بالاست.

خدیجه و خانواده‌اش بیمه ندارند. از “تقسیم رفاه و عدالت اجتماعی” چیری به خدیجه و خانواده‌اش نرسیده. می‌گوید همه جا رفته‌ام. بارها کمیته امداد رفتم و همه مشکلاتِ شوهرم را گفتم اما تا امروز هیچ اتفاق مثبتی نیفتاده. شاید کسی صدای ما را نمی‌شنود.

خدیجه، ژیلت و دستکش می‌فروشد و درآمدش این روزها خوب نیست. اگر هر روز، در مترو باشد و روزی چند ساعت کار کند، ماهی ۵۰۰، ۶۰۰ هزار تومان درآمد دارد. خانه استیجاری خدیجه، فرزندان و همسر مسلولش؛ قلعه حسن‌خان است.

پری‌گلِ ۶۳ ساله با کتفِ شکسته دست‌فروش است

پری‌گل ۶۳ سال دارد. شوهرش قبلا سیگارفروشی می‌کرده، اما این روزها بیمار دیالیزی است که خرج درمانش خیلی  سنگین است. شوهرش بیمه خویش‌فرما دارد. در این شرایط هم که بیکار و زمین‌گیر است، باید ماهی ۲۵۰ هزار تومان به تامین اجتماعی بپردازد. می‌گوید: کتفم مدت‌هاست شکسته اما نه فرصت داشته‌ام، نه پول تا به فیزیوتراپی مراجعه کنم. آرتروز و پوکی استخوان هم دارم. پسرم روزگاری کشتی‌گیر بود که بر اثر یک حادثه، مصدوم شد، حالا او هم زمین‌گیر است و مدام در خانه، سیگار پشت سیگار دود می‌کند.

پری‌گلِ ۶۳ ساله با کتفِ شکسته هر روز کار می‌کند. بار سنگین معاش سه نفر بردوش‌اش است به اضافه‌ی ماهی ۴۰۰ هزار تومان اجاره‌ی یک واحد استیجاری در جنوب شهر. می‌گوید: بعدِ چهار سال کار کردن، یک میلیون تومان پس‌انداز هم ندارم.

موقعِ ناهار است و پری‌گل از بساطش لقمه‌ای نانِ بیات بیرون می‌کشد. لای نان چیزی نیست جز  مقدار ناچیزی از مانده‌ی غذای دیشب. پری‌گل غذا می‌خورد، صحبت می‌کند و اشک می‌ریزد…..

شوهرِ مینا با یک دختر جوان رفت، او ماند با دو بچه

میینا حدودا سی ساله است. از عاشق شدن شوهرش می‌گوید و فرارش با یک دختر جوان‌تر. می‌گوید: مجبور به طلاق شدم و به خاطر این‌که حضانت بچه‌ها را بگیرم، یک خانه موروثی در شهرستان داشتم که به نام شوهر سابقم کردم. دو دختر نه و یازده ساله دارم. ظهرها که دخترها را مدرسه می‌برم، خودم راهی مترو می ‌وم و تا عصر جورابِ زنانه و آدامس و گلِ‌سر می‌فروشم.

مینا از برخوردهای ماموران ناراضی‌ست. می‌گوید: دو ماه قبلِ عید؛ گرفتندم و همه اجناس‌ام را ضبط کردند. مینا بارها، برای چند ساعت در بازداشت بوده. اما می‌گوید: سال جدید اوضاع بهتر شده انگار کاری به کارمان ندارند.

وقتی می‌پرسیم نظرت درباره ساماندهی دست‌فروشان چیست؟ فکر می‌کنی اگر شهرداری بخواهد  به شما غرفه بدهد، اوضاع بهتر نمی‌شود؟، لبخند می‌زند و با ناامیدی می‌گوید: ما را به خیر اینها امیدی نیست. غرفه پیشکش، همین که اجناس‌مان را ضبط نکنند، راضی هستیم.

از رنجی که می‌بریم

هرچه بیشتر پای صحبت‌های زنانِ دست‌فروش می‌نشینیم، بیشتر و بیشتر پی به دردهایی می‌بریم که هر روز تجربه می‌کنند. دردهایی که قبل از هر چیز ریشه در نرخِ بیکاری مضاغفِ زنان و فقدان فرصت‌های شغلی مناسب دارد. براساس جدیدترین اطلاعات مرکز آمار ایران، بیکاری جوانان ۱۵ تا ۲۴ ساله معادل ۲۶٫۱ درصد است. سهم مردان از این آمار بیکاری ۲۲٫۳ و زنان ۴۲٫۸ درصد است.

علاوه بر بیکاری، افزایش آسیب‌های اجتماعی از قبیل افزایش آمار طلاق و از هم پاشیدگی خانواده‌ها، عدم حمایت‌های دولت از بیماران و از کار افتادگان و فقدان بیمه‌های توانمند و افزایش سرسام‌آور هزینه‌های معاش، علل زیرساختی بحران دستفروشی زنان است که بدون رفع آنها زدودن چهره دلخراش دست‌فروشی به هیچ وجه چاره‌ساز نیست.

جلوی هرچه را با ضربِ زور و اجبار بگیرید، هزینه‌اش را جای دیگر باید بپردازید

«زهرا کریمی موغاری» عضو هئیت علمی دانشکده علوم اقتصادی و اداری دانشگاه مازندران معتقد است: مسئله اشتغال زنان دستفروش در مترو تهران را می‌توان از منظر اقتصاد خانوار  بررسی کرد. به گفته وی، زنان ناگزیرند برای بقای حیات خود و اعضای خانواده‌شان کار کنند؛ برخی از بانوان تأمین‌کننده درآمد خانوار هستند. حال آنان برای امرار معاش می‌توانند دستفروش مترو، کنار خیابان یا…. باشند. در برابر ممانعت از اشتغال این افراد بایست ناگزیر به پذیرش پیامدهای آن به صورت آسیب‌های اجتماعی مختلف باشیم. باید بپذیریم وقتی فرصت شغلی و درآمد بهتری موجود نباشد، این قبیل مشاغل شکل می‌گیرد.

موغاری در پاسخ به این پرسش که «آیا راه‌حلی برای این مشکلات پیدا می‌شود»، می‌گوید: ناگزیر هستیم تا وقتی اقتصاد، مشاغل بهتری ایجاد کند، این صحنه‌های ناگزیر را تحمل کنیم. جلوی هرچیزی را که با ضربِ زور و اجبار بگیرید، هزینه‌اش را جای دیگر باید بپردازید.

در پایان تنها چیزی که به ذهن می‌رسد، اصول فراموش شده‌ی قانونی‌ست. وعده‌هایی که در قانون اساسی به ملت داده شده و وظایفی که دولت در قبال مردم دارد.

بند دوم ماده ۴۳ قانون اساسی می‌گوید: تامین شرایط و امکانات کار برای همه به منظور رسیدن به اشتغال کامل وظیفه دولت است. تنها همین یک “بند” کافی‌ست تا دریابیم این روزها کجا ایستاده‌ایم.

گزارش: نسرین هزاره مقدم – ندا احمدی

 

توسعه‌ی پایدار، برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان/ الهه امانی

در آستانه‌ی برگزاری شصتمین سالگرد استقرار کمسیون موقعیت زنان سازمان ملل و گذشت ۲۰ سال از کنفرانس جهانی زنان در پکن، اگرچه زنان در سطح جهان در مسیر برابری جنسیتی به دستاوردهای چشمگیری نایل گردیده‌اند، ادامه خواندن Continue reading