گزارش انتقادی عفو بین‌الملل درباره «بازدید نمایشی» سفیران خارجی از زندان اوین

صبح روز چهارشنبه ۱۴ تیر، ۴۵ سفیر از کشورهای مختلف از زندان اوین تهران بازدید کردند و برخی از آنها به تعریف و تمجید از شرایط این زندان پرداختند ادامه خواندن Continue reading

گزارش کانون مدافعان حقوق بشر به گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در خصوص بازدید سفرای خارجی از زندان اوین /شیرین عبادی

در پی انتشار خبر بازدید پنجاه سفیر از کشورهای مختلف از زندان اوین، کانون مدافعان حقوق بشر در نامه‌ای به گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران، توضیحاتی را برای کشف حقیقت و روشنگری بیان کرد.
کانون مدافعان حقوق بشر در نامه خود، با اشاره به اتفاقاتی که در روز بازدید سفرای کشورهای مختلف از زندان اوین رخ داده، از خانم جهانگیر خواسته است تا ضمن درج این مطلب در پرونده حقوق بشر دولت ایران، مراتب را به روش‌هاى ممکن به اطلاع دولت‌هایى که سفراى خود را روانه چنین بازدیدى کرده‌اند، برساند.
به گزارش سایت کانون مدافعان حقوق بشر، متن نامه کانون مدافعان حقوق بشر به گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران که به امضای شیرین عبادی، رییس این کانون رسیده، به شرح زیر است:

سرکار خانم اسماء جهانگیر، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران؛

به استحضار مى‌رساند که روز چهارشنبه ۵ جولاى ۲۰۱۷ برابر با ۱۴ تیرماه ۱۳۹۶، پنجاه سفیر از کشورهاى مختلف، ظاهراً به قصد همکارى مشترک حقوقى- قضایی در ایران از زندان اوین در تهران بازدید کردند.
خبر این بازدید همزمان با اظهار نظر برخى از این سفرا در مصاحبه با تلویزیون رسمى ایران که با تحسین سیستم قضایى ایران در اداره زندان‌ها همراه بود، باعث حیرت بسیارى از ناظران اجتماعى و حقوق بشرى در ایران شد. از این رو کانون مدافعان حقوق بشر در پى کشف حقیقت، تصمیم به کنکاش در مورد این رخداد و نوشتن این نامه به حضرتعالى جهت روشنگرى شما، سایر فعالان حقوق بشر و نیز افکار عمومى گرفت.
آنچه در این روز روى داد به این شرح است:
ساعت هشت صبح روز چهارشنبه ۵ جولاى، مسئولان قضایى تعداد دست‌کم بیست زندانى سیاسى و مالى را از زندان اوین به بهانه اعزام به دادسرا و دادگاه، از بند ۴ این زندان خارج کردند. این زندانیان که بابت احضار ناگهانى به دادسرا و بدون آمادگى پیشین در حیرت بودند را سوار بر اتوبوس کرده، و آنها خیلى زود به جاى دادسرا از سلول‌هاى انفرادى در بند ۲-الف سر در مى‌آورند. غروب همین روز این زندانیان، به بندهایشان در زندان اوین بر مى‌گردند، بدون این که بدانند در فاصله این غیبت، ۵٠ سفیر از کشورهاى مختلف براى بازدید از زندان اوین، به این مکان اعزام شده‌اند.
درواقع زندان اوین در این روز از هر زندانى معترض یا منتقدى خالى شده و آنهایى که مانده بودند نیز یاراى بازگویى واقعیت را نداشتند. سؤال اینجاست که اگر زندان اوین مکانى مناسب و امن و استاندارد با مبانى حقوق بشر است، به چه علتى مسئولان زندان دست‌کم بیست زندانى که به شرایط موجود معترضند را از زندان بیرون مى‌برند تا کسى روایتى به جز نمایش دلخواه مسئولان قضایى را بازگو نکند.
به‌این ترتیب سفراى بازدیدکننده از زندان اوین، تنها از بخش محدودى از زندان که از جمعیت عادى زندان خلوت‌تر شده، دیدن کرده‌اند، بخشى که از پیش با پاکسازى زندانیانى که در برابر نقض حقوقشان ساکت نبودند، آماده پذیرش ایشان شده‌اند.
عجیب این است که سفراى محترم حتى از بند زنان سیاسى هم بازدید نکرده‌اند، در حالى که در آن روز ٢۴ زن زندانى سیاسى- عقیدتى در زندان بوده‌اند، از جمله نرگس محمدى- مدافع حقوق بشر-، نازنین زاغرى- زندانى دوتابعیتى ایرانى، انگلیسى- آزیتا رفیع‌زاده، آتنا دائمى که بدون شک سخنان قابل توجهى براى بازگو کردن به این سفرا داشتند.
و عجیب‌تر اینکه صدا و سیماى جمهورى اسلامى تنها چند ساعت بعد از این بازدید، با برخى سفراى بازدیدکننده مصاحبه و آن‌ را پخش کرده و در انتها خبرنگار سیما اعلام مى‌کند که این بازدید، سندى بر رد ادعاى مدافعان حقوق بشر است که همواره از شرایط بد و نامناسب زندان اوین و وجود سلول‌هاى انفرادى سخن گفته‌اند.
کانون مدافعان حقوق بشر به این وسیله از آن مقام محترم خواهشمند است که ضمن درج این مطلب در پرونده حقوق بشر دولت ایران، مراتب را به روش‌هاى ممکن به اطلاع دولت‌هایى که سفراى خود را روانه چنین بازدیدى کرده‌اند، برسانید.

شیرین عبادى
رئیس کانون مدافعان حقوق بشر
۷ جولای ۲۰۱۷ برابر با ۱۶ تیر

عفو بین‌الملل خواستار رسیدگی به بازداشت‌شدگان درگیری سنندج شد

سازمان عفو بین‌الملل با انتشار بیانیه‌ای نسبت به وضعیت بازداشت‌شدگان درگیری سپاه پاسداران با چهارتن از اعضای حزب کومله کردستان ایران ابراز نگرانی کرد.

عفو بین‌الملل جمعه، ۳۰ ژوئن با انتشار بیانیه‌ای خواستار شفاف‌شدن وضعیت رامین حسین‌پناهی، عضو بازداشت‌شده کومله شد و بازداشت چهار تن از آشنایان خانوادگی او را مصداق «ناپدیدشدن اجباری» خواند.

دبیرخانه کمیته مرکزی حزب کومله کردستان ایران شنبه، سوم تیر در اطلاعیه‌ای اعلام کرد که «جمعی از پیشمرگان و فعالان تشکیلاتی مخفی حزب» روز پیش از آن، جمعه دوم تیرماه هدف حمله نیروهای امنیتی ایران در سنندج قرار گرفتند و سه تن از آنها در این درگیری جان باختند. حزب کومله کردستان ایران نام جان‌باختگان را«صباح حسین پناهی»، «حامد سیف پناهی» و «بهزاد نوری»  اعلام کرد.

بعدتر مشخص شد که چهار عضو این حزب در درگیری حضور داشته اند و رامین حسین‌پناهی پس از مجروحیت بر اثر اصابت سه گلوله از ناحیه کمر و پا بازداشت شده.

به گزارش وب‌سایت خبری «هرانا»، وابسته به فعالان حقوق بشر در ایران، نیروهای امنیتی این کشور پس از درگیری به خانه پدری رامین حسین‌پناهی در روستای قره‌چای سنندج هجوم بردند و افشین حسین‌پناهی، برادر او را بازداشت کردند. سه تن دیگر از اعضای خانواده حسین‌پناهی نیز در حملات دیگر نیروهای امنیتی بازداشت شدند.

عفو بین‌الملل نسبت به این بازداشت‌ها اعتراض کرده و آنها را توام با خشونت توصیف کرده است.

بنابر گزارش‌ها، خانه پدری حسین‌پناهی هنوز در محاصره نیروهای امنیتی است.

خانواده رامین حسین‌پناهی از وضعیت او اطلاعی در دست ندارند. به گزارش هرانا، این بازداشتی زخمی برای مدت کوتاهی در بیمارستانی در سنندج بستری بوده و سپس بنا بر گزارش‌های تأییدنشده، جایی در خارج از استان کردستان «رویت شده است».

پیروزی اعتصاب غذا / ترجمه: شهناز نیکوروان

نویسنده : گری آدامز

همه شیوه های مبارزه برای رهایی از ظلم وستم سرمایه داری و دست یافتن به عدالت هزینه های بسیار سنگینی برای مبارزان در جهان دارد. در سراسر دنیا مبارزان زیادی در زندانها و تبعیدگاهها در حال گذراندن دوران محکومیت شان می باشند، مبارزانی که خواسته ای جز رهایی، عدالت، برابری و آزادی همه مردم ندارند. زندانی در زندان از بسیاری امکانات محروم است و عملا شیوههای مبارزه در زندان متفاوت از شیوه های مبارزه در بیرون است و اعتصاب غذا یکی از این شیوه هاست. زندانیان بی شماری از از این شیوه استفاده کرده و حتا جان خود را بر سر آن نهاده اند. از جمله می توان به مبارزان ایرلندی وبیش از ۸۰ زندانی سیاسی اشاره کرده که جانشان را در زندانهای ترکیه از دست دادند.
در ۱۷ آپریل ۲۰۱۷ در اعتراض به شرایط ناعادلانه و تحقیرآمیز در زندان اسرائیل ۱۵۰۰ تن از زندانیان فلسطینی به رهبری مروان برغوتی یکی از رهبران فتح دست به اعتصاب غذا زدند و مردم فلسطین و بسیاری از مبارزان در سراسر جهان از آن حمایت کردند. بالاخره بعد از ۴۰ روز اعتصاب غذا، کمیته بین المللی صلیب سرخ و دولت خودگران به مذاکره پرداختند. روز چهارشنبه، کمیساریای عالی سازمان ملل برای حقوق بشر از اسرائیل خواست به بهبود شرایط فلسطینی های در بازداشت اقدام کند. جمال میسن (Mheysen)، عضو کمیته مرکزی جنبش فتح و از نزدیکان رئیس جمهور محمود عباس ، در رام الله گفت:
“پس از مذاکرات جدی، فقط برای برخی خواسته های زندانیان از جمله حق ملاقات منظم به توافق رسیدیم و بر اساس این توافق، که جزئیات آن بعدا اعلام خواهد شد، اعتصاب به پایان رسیده است… امروز، ما پیروزی زندانیان و مردم فلسطین را اعلام می کنیم . پیروزی زندانیان در مبارزه حماسی شان و مبارزه برای آزادی و کرامت را ما اعلام می کنیم .”
در ۲۷ مه ۲۰۱۷ اعتصاب به پایان رسید.
گری آدامز یکی از مبارزان سابق ارتش رهایی بخش ایرلند است، حمایت و همبستگی خود را از مبارزان فلسطینی که در اعتصاب غذا به سر می بردند، با بیان بخشی از تجربیات مبارزان ایرلندی بیان کرده است. ایرلند نیز یکی از کشورهایی است که مبارزه علیه ستم استعمار و اشغال بخش بزرگی از تاریخ این کشور است. مبارزان ایرلندی زیادی برای رهایی از این ستم به شیوه های مختلف مبارزه کرده و جان باخته اند.

***

هفته گذشته، ما با غرور و افتخار، بابی ساندز و فرانسیس هیوز را به یاد آوردیم ، کسانی که در اعتصاب غذا در سال ۱۹۸۱ در زندان اچ بلاک (H-Blocks ) جان باختند. در تعطیلات آخر هفته، سالگرد در گذشت ریموند مک کریش و پتسی اوهارا را گرامی خواهیم داشت و در ژوئیه و اوت ، فداکاری و شجاعت شش اعتصاب غذا کننده را تجلیل می کنیم که ۳۶ سال پیش جان خود را از دست دادند؛ جو مک دانل، مارتین هورسون، کوین لینچ، کیه دوهرتی، تام مک ایلویی و میکی دوین.
من نشریه An Phoblacht/Republican ، ۱۸ ژوئیه ۱۹۸۱ را به یاد می آورم. این مجموعه که برای این منتشر شده بودکه به شکل مخفی به زندان های H-Blocks و Armagh و زندان های دیگر فرستاده شود، شامل عکس های کوچک چهاردر شش اینچ بودند و بر روی کاغذ نازکی چاپ شده بودند که مناسب برای مخفی کردن بود. در نسخه ۱۸ ژوئیه سه عکس بود که بالای آن یک کلمه نوشته شده بود: «غم و اندوه »(سوگ). یکی از عکس ها از مراسم تشییع جنازه مارتین هورسون بود و دو عکس دیگر مارتین و جو مک دانل بودند. در این شماره مراسم خاکسپاری آنها گزارش شده بود. انتشار این گزارش توسط کوین لینچ ، سه هفته بعد به مرگش منجر شد.
در سال ۱۹۹۵، در اولین سفر من به آفریقای جنوبی، من با زندانیان سابق کنگره ملی آفریقا ملاقات کردم که از تجربه خود ازاعتصاب غذا و تحسین خود برای بابی ساندز و رفقای خود میگفتند. اعتصاب غذا به عنوان ابزاری برای اعتراض دارای یک سنت طولانی در ایرلند و به ویژه در میان زندانیان سیاسی ایرلندی در زندان های انگلیس است. اما در آفریقای جنوبی و نیز در جاهای دیگر از آن استفاده می شود.
دو و نیم هزار مایل دورتر، بیش از یک هزار زندانی سیاسی فلسطینی در زندان اسرائیل در هفته پنجم اعتصاب غذایشان می باشند. این اعتصاب غذا با عنوان «آزادی و وقار» شبیه به اعتصاب غذای ۱۹۸۱ است، به خصوص این که هر دو عکس العملی به رفتارهای دولتهای بریتانیا و اسرائیل است.
مروان برغوثی، رهبر فلسطینی زندانی که رهبری اعتصاب غذا را به عهده دارد، در نامه ای چنین می گوید: “زندانیان فلسطینی همواره از بی عدالتی و نقض حقوق شان رنج می برند. اما در سال های اخیر مقامات اشغالگر اسرائیلی ما را از حقوقی محروم کرده اند که قبلا از طریق اعتصاب غذا به دست آوردیم. ”
اعتصاب غذای فلسطینی ها علیه رفتار غیرانسانی و شرایط فیزیکی هولناک کنونی تحمیل شده بر زندانیان سیاسی فلسطینی در زندانهای اسرائیل است. این نیز ریشه در ظلم و ستم دولت اسرائیل برهمه مردم فلسطین دارد: فقر و محرومیتی که تجربه روزمره فلسطینی هاست؛ حملات نظامی؛ سرقت از سرزمین فلسطین و آب؛ لایحه قانون انفصال و شهرک سازی غیر قانونی و… .
من در بازدیدهایم از کرانه باختری و غزه در سال های اخیر، دریافته ام که حس عمیقی از یاس وناامیدی، درماندگی در برابر دولت اسرائیل به وجود آمده است، دولتی که توسط اروپا و آمریکا به طور غیرقانونی برپا شده و با قوانین بین المللی می خواهند نگه اش دارند. در نتیجه، فقدان امید، خشم زیاد به ویژه در میان جوانان و ناکامی بزرگ در اردوگاه های پناهندگان فلسطینی در نوار غزه و کرانه باختری وجود دارد.
در حال حاضر شش هزار و پانصد فلسطینی در زندانهای اسرائیل نگهداری می شوند. حدود ۳۰۰ نفر از این زندانیان کودکان هستند. ۵۳ نفر زن می باشند و حدود ۵۵۰ نفر تحت هر اتهامی که اسرائیل دوست دارد در بازداشت می باشند (توقیف بدون محاکمه). با توجه به گزارش سازمان پشتیبانی زندانیان و انجمن حقوق بشر (Addameer) در ۵۰ سال گذشته، بیش از ۸۰۰هزار فلسطینی توسط اسرائیل به زندان افتاده یا بازداشت شده اند.
شرایطی که تحت آن زندانیان نگهداری می شوند اسفناک است. شکنجه گزارش شده است. سازمان پشتیبانی زندانیان و انجمن حقوق بشر در گزارشی در مورد عرفات جرادات که در سال ۲۰۱۳ ، شش روز پس از دستگیری توسط پلیس اسرائیل فوت کرد، اعلام کرد در جسد او شش شکستگی استخوان در ستون فقرات، گردن، بازوها و پاهای او مشاهده شده اما اعلام شده بود که او از ایست قلبی درگذشته است.
اعتصاب غذا در میان زندانیان و همچنین برخی از زندانیان سابق در خارج از زندان، اخیرا دیده می شود . مازن المغربی، یکی از اعتصاب غذا کنندگان فلسطینی، در جریان اعتصاب غذا جان باخت. زندانیان در اعتراض به حبس همگانی مردم فلسطین توسط مقامات اسرائیلی و همچنین وخامت جدی شرایط زندان اعتصاب غذا کردند. زندانیان به دنبال خواسته های ابتدایی از جمله دسترسی به کتاب، روزنامه و لباس و از سرگیری ملاقات ماهانه با خانواده هایشان هستند. آنها همچنین خواهان نصب و راه اندازی تهویه مطبوع در زندانند (درجه حرارت سلولها در تابستان بیش از ۴۰ درجه سانتیگراد می شود)، آنها خواهان پایان دادن به استفاده گسترده ازمجازات های کیفری مانند سلول انفرادی می باشند و دسترسی به مطالعه و امکانات آموزشی از جمله امتحانات از جمله خواسته های آنان است.
چند ماه پیش از بدتر شدن بحران در منطقه، شاهد ارائه یک گزارش در سازمان ملل متحد تحت عنوان: اقدامات اسرائیل نسبت به مردم فلسطین و مسئله آپارتاید بودیم، گزارشی که پس از فقط دو روز کنارگذاشته شد. این گزارش در ماه مارس به وسیله کمیسیون اقتصادی و اجتماعی ملل متحد برای غرب آسیا (ESCWA) منتشر شد. این گزارش شیوه ها و سیاست های اسرائیل را با مردم فلسطین در کل بررسی میکرد. این گزارش چنین نتیجه گرفته بود: «اسرائیل یک رژیم آپارتاید ایجاد کرده است که برمردم فلسطین به عنوان یک کل چیره شده است. نویسندگان این گزارش با آگاهی از جدی بودن این اتهام، نتیجه گیری کردند که شواهد موجود فراتر از حرکت معمولی است و اسرائیل برای سیاست ها و شیوه هایش گناهکار است و آپارتاید را قانونی میداند و آن را به عنوان ابزاری از قوانین بین المللی تعریف می کند.
این گزارش به شدت قوانین بین المللی را طرح می کند و به طور خاص اشاره به تعریف آپارتاید در ماده دوم کنوانسیون بین المللی و مجازات جنایت آپارتاید دارد . تعریف آپارتاید به شرح زیر است: …ارتکاب اقدامات غیرانسانی به منظور ایجاد و حفظ سلطه یک گروه نژادی از افراد بریک گروه نژادی دیگر از افراد و سرکوب سیستماتیک آنها .
سخنگوی اسرائیل آن را “مطرود و به منزله یک دروغ آشکار” توصیف کرد، در حالی که وزارت خارجه اسرائیل این گزارش را به تبلیغات نازی ها تشبیه کرد. رئیس ESCWA، ریما خلف، پس از کنار گذاشتن گزارش سریعا استعفا داد.
این بخشی از بحران فزاینده در منطقه است که تا حدودی شناخته شده است. برخی رهبران فلسطینی از موضع اسرائیل ، برافروخته و خشمگین می شوند و در مورد امکان انتفاضه صحبت می کنند، می گویند که یک تعهد در سازمان ملل وجود دارد و همه کسانی که واقعا علاقه مند به صلح در منطقه می باشند، باید در برابر تجاوز اسرائیل سکوت نکنند.
بیش از دو سال پیش، جنبش شین فین از دولت ایرلند درخواست کرد به طور رسمی کشور فلسطین را به رسمیت بشناسد. دولت ایرلند از برداشتن این قدم دیپلماتیک ضروری خودداری کرد. شین فین این موضوع را این هفته مطرح میکند . در این میان، تعداد فزاینده ای از معترضان در حمایت از اعتصاب غذا کنندگان فلسطینی در سراسر جزیره وجود دارند. اگر می توانید از آنها پشتیبانی کنید. اگر امکان دارید تظاهرات سازماندهی کنید و اخبار این اعتصاب را با سخنان طنین انداز بابی ساندز منتشر کنید. مروان در نامه خود می نویسد: “برخی معتقدند که این پایان داستان است، یا این که در سلول انفرادی هلاک خواهند شد، اما من می دانم، حتی در این تنهایی اجباری، ما تنها نیستیم. من می دانم که میلیون ها فلسطینی و بسیاری دیگر در سراسر جهان با ما ایستاده اند. ”

http://farc-epeace.org/background/item/2396-victory-to-the-hunger-strikers.html

هشدار عفو بین الملل و عدالت برای ایران نسبت به خطر تخریب گورهای جمعی کشتار ۶۷ در اهواز

عفو بین‌الملل و عدالت برای ایران در اطلاعیه‌ای مشترک از تخریب یک گور جمعی در اهواز، جنوب غربی ایران که حاوی بقایای حداقل ۴۴ نفر که در تابستان ۱۳۶۷ به صورت فرا قضایی اعدام شدند است، ادامه خواندن Continue reading

دادخواست خانواده‌های جان‌باختگان ایرانی در دهه‌ی شصت به عاصمه جهانگیر،گزارش‌گر‌ ویژه سازمان ملل برای وضعیت حقوق بشر در ایران

خانواده‌های پنجاه نفر از جان باختگان دهه‌ی شصت در تهران و شهرستان‌ها که نام‌شان نزد ما محفوظ است، ادامه خواندن Continue reading

کارنامه ی سیاه جمهوری اسلامی در زمینه ی مطبوعات / گزارشگران بدون مرز


گزارشگران بدون مرز (RSF)، ویرایش سال ۲۰۱۷ «رده‌بندی جهانی آزادی مطبوعات» را منتشر کرده است. ایران در رتبه ۱۶۵ این جدول قرار دارد. ادامه خواندن Continue reading

عفو بین‌الملل: بدون احتساب چین، ۵۵ درصد اعدام‌های جهان در ایران انجام شده

سازمان عفو بین‌الملل تاکید کرده به دلیل کاهش شمار اعدام‌ها در ایران و نیز پاکستان، آمار سال گذشته که خود آماری کم‌سابقه بود، کاهش پیدا کرده‌است. ادامه خواندن Continue reading

نگاهی آماری به جلوه هایی از نقض حقوق بشر در ایران در سالی که گذشت

سال ٩۵ در حالی به پایان رسید که نقض پرشمار حقوق بشر در ایران کماکان با نظم مشخصی بخصوص از سوی دستگاههای قضایی، امنیتی و انتظامی ادامه یافت. ادامه خواندن Continue reading