|
اتحاد کار شماره ۱۲۷/ ارديبهشت ۱۳۸۴ |
|
گزارشاتي از برگزاري روز اول ماه مه در ايران
روزجهاني کارگر پس از قريب بيست وپنج سال با تنوع و ويژگي هائي در شهرهاي مختلف ايران برگزار شد . مي توان به سه موضوع اساسي در اين باره اشاره کرد اول اينکه رفسنجاني و شرکا مي خواستند گردهمائي ، جشن و راهپيمائي کارگران را به يک فرصت و مانور حمايتي براي انتخابات رياست جمهوري تبديل کنند . که کارگران مصممانه به اين حرکت نه گفتند . و بر بي اعتباري تشکل هائي مانند خانه کارگر و شوراهاي کار و....تاکيد صريح داشتند . دوم کوشش براي برگزاري روز جهاني کارگربصورت مستقل از تمام نهاد هاي رژيم . سوم گسترش برگزاري اين روز در ميان ديگر اقشار و جنبش هاي اجتماعي ، مانند برگزاري آن در ميان دانشجويان ،معلمان و پرستاران . از ميان خواست ها ومطالبات کارگران مي توان به شعار ها ي زير اشاره کرد . آزادي تشکل حق ماست / اعتصاب اعتصاب حق ماست/ کارگر دانشجو معلم – اتحاد اتحاد / تحريم انتخابات اجراء بايد گردد / قرارداد موقت ملغي بايد گردد. فرياد هر ايراني آزادي آزادي .
تهران روز يکشنبه اول ماه مه خانه کارگر تشکل سياه کارگري جمهوري اسلامي در نظر داشت گردهمائي کارگران براي برگزاري جشن اول ماه مه را به مراسمي براي تبليغات انتخاباتي رفسنجاني و همچنين انتخابات مياندورهاي مجلس تبديل کند. اين مراسم كه قرار بود با راهپيمايي کارگران، از مقابل كارخانههاي ايران خودرو، كشميران صنعت، تلويزيون شهاب و ايران تاير آغاز شود و تا ورزشگاه 12 هزار نفري آزادي ادامه يابد ، با يك تغيير ناگهاني، از كارخانه ارج شروع شد. گرچه حسن صادقي, رييس كانون عالي شوراهاي اسلامي كاربعدا گفت که : خانه كارگر ابتدا در نظر داشت مراسم راهپيمايي روز جهاني كارگر را در مرحله اول مقابل مجلس در ميدان بهارستان و در مرحله دوم در مقابل وزارت كار برگزار كند. اما متاسفانه شوراي تامين با هيچكدام از محلهاي مورد درخواست خانه كارگر موافقت نكرد. علاوه بر کارگران تهران، گروه زيادي از کارگران نيز از ديگراستان هاي کشور در اين مراسم حضور يافتند .پس از ورود کارگران به ورزشگاه آزادي پوسترها وپلاکارد هاي داخل سالن که نامزدي هاشمي رفسنجاني در انتخابات رياست جمهوري را تبليغ مي کرد، مورد اعتراض آنان قرار گرفت . و در هنگامي که حسن صادقي از رفسنجاني به عنوان « افتخار و عزت جامعه کارگري » و يا « پرچم دار جامعه کارگري » نام برد واز تريبون اعلام کرد که وي براي شرکت در اين جلسه در راه است، کارگران به اين مساله واکنش نشان دادند و به سمت تريبون هجوم بردند، پوسترهاي تبليغاتي خانه کارگر، که براي حمايت از رفسنجاني در سالن پخش شده بود، را پاره و به نشانه اعتراض سا لن را ترک کردند . بعدا اعلام شدکه رفسنجاني به دليل ضيق وقت در مراسم شرکت نخواهد کرد. "افشين حبيبزاده" عضو شوراي مركزي حزب اسلامي به خبرگزاري كار ايران ( ايلنا ) گفت، خانه کارگر قصد داشت که دو برنامه پنجمين كنگره خانه كارگر و همايش وحدت ملي را برگزار کند كه در اين همايش از تمام اقشار حضور داشته باشند و نمايندگان آنها خواستههاي خود را از رئيس جمهور آينده طرح کنند. تمام اين برنامهها برگزار شد اما با وجود اينكه رفسنجاني به سمت استاديوم در حال حركت بود، طي تماسهايي كه با وي گرفته شد و بهدليل مشكلاتي كه در سالن وجود داشت، هاشمي از حضور در اين مراسم صرف نظر كرد. "عليرضا محجوب" دبير كل خانه كارگر به ايلنا گفت : آنچه كه در مراسم روز جهاني كارگر امسال اتفاق افتاد ، به ما نشان داد اگر در امور تشكيلاتي ، برنامه ريزي هدفمندي نداشته باشيم، به راحتي ابزار دست گروههاي سودجو قرار خواهيم گرفت . يك جماعت تقريبا 300 نفري با هدف و برنامه ريزي قبلي ، نظم كنگره سراسري و مراسم روز جهاني كارگر را بر هم زدند . وي با بيان اينكه جمعيت ناآرام حاضر در ورزشگاه، پيش از ورود دسته كارگران راهپيما در محل ورزشگاه مستقر شده بودند ، گفت : متاسفانه به دليل نبود تعامل ميان حراست ورزشگاه و انتظامات خانه كارگر ، اين گروه آشوبگرتوانستند با ايجاد يك جو ناآرام ، در ميان جمعيت حاضر در ورزشگاه پراكنده شده و اعلاميه هاي حزب توده را در بين حاضرين پخش نمايند . دبير كل خانه كارگر با اشاره به ديدار خود با رييس جمهور ، تصريح كرد : رييس جمهوري پس از آگاهي از نارضايتي كارگران در خصوص وضعيت دستمزدها ، دستور پيگيري و رسيدگي در اين خصوص را به وزير كار صادر كرد . وي خاطرنشان كرد : ماجراي ورزشگاه 12 هزار نفري آزادي نه تنها امكان نتيجه گيري و بهره برداري مطلوب را از ما سلب كرد ، بلكه برخستگي ناشي از فعاليت هاي هفته كارگر نيز افزود .محجوب پيش بيني كرد در نتيجه وقايع تجمع روز جهاني كارگر ، بازتابهاي گوناگوني را در رسانهها شاهد خواهيم بود .
برگزاري جشن روز جهاني کارگر به دعوت کميته پيگيري تشکل هاي آزاد کارگري . همزمان با برگزاري جشن اول ماه مه در تقاط مختلف کشور روز يک شنبه 11 ارديبهشت گردهمايي بزرگی به مناسبت روز اول ماه مه، در سينما فردوسي واقع در خيابان انقلاب برگزار شد. اين مراسم که توسط "کميته پيگيري ايجاد تشکل هاي آزاد کارگري" تدارک ديده شده بود با سرود انترناسيونال و يک دقيقه سکوت به ياد و احترام جان باختگان راه آزادي و برابري آغاز گرديد. در این مراسم، فعالين کارگري در ارتباط با معضلات و مشکلات طبقه کارگر به سخنراني پرداختند و از سياست هاي فعلي دولت در زمينه دستمزدها و قراردادهاي موقت و بي توجهي به مطالبات و وضع معيشتي کارگران انتقاد کردند و خواستار تشکليابي هر چه بيشتر طبقه کارگر براي رسيدن به مطالبات خود شدند. وجود پلاکاردهايي با مضامين "آزادي حق اعتصاب"، "افزايش دستمزدها"، "لغو قرارداد کار موقت" و... دليل ديگري بر اين واقعيت بود که اين مراسم تنها يک بزرگداشت و يا جشن نبود بلکه گردهمايي و حرکتي بود در جهت بيان چندين باره مطالبات و خواسته هاي به حق و ناديده انگاشته شده ي طبقه کارگر. در کنار اين مراسم نمايشگاه عکسي به منظور افشاي جنايت هاي پنهان نظام سرمايه داري بر پا شد . از نکات قابل ذکر در سخنرانيها مي توان به بررسي وضعيت کودکان کار، شرايط نامناسب خانواده کارگران، اصلاح قوانين ناقص و ناعادلانهي کار، حمايت از حقوق زير پا گذاشته شدهي اقشار اجتماعی چون پرستاران و معلمان اشاره کرد. در ميانهي مراسم نيز يک گروه موسيقي به اجراي برنامه پرداختند و در پايان قطعنامه کميته پيگيري در مورد اول مه قرائت شد، و در آخر برنامه بار ديگر سرود جهاني طبقه کارگر (انترناسيونال) به زبان فارسي و با همخواني حضار پخش شد. بنا به گزارش سايت کانون اشتراک چند تن از فعالين کارگري در اين مراسم سخنراني کردند اقاي جعفر عظيم زاده عضو كميته پيگيري و فعال کارگري يکي از سخنرانان بود که خلاصه سخنان وي در زیر می آید: خدمت همه دوستان سلام عرض مي کنم و اول ماه مه روز جهاني کارگر ، روز اتحاد و همبستگي طبقاتي کارگران را به همه شما و تمامي انسان هاي شريف و برابري طلب تبريک مي گويم. دوستان! همانطور که مي دانيد حداقل دستمزد در سال 84 از طرف شوراي عالي کار صد و بيست و دو هزار و پانصد تومان به تصويب رسيد. از طرفي خط فقر قبل از عيد سيصد هزار تومان و بعد از عيد از طرف سازمان برنامه و بودجه صد و پنجاه هزار تومان اعلام شد. به نظر من اعلام تقريبا همزمان حداقل دستمزد و خط فقر در برابر ديدگان جامعه به اين معناست که تصويب کنندگان اين ميزان دستمزد در کمال وقاحت باکي از اين ندارند که صريحا اعلام کنند اکثريت عظيم مردم بايستي زير خط فقر زندگي کنند. اين درجه از وقاحت و درندگي واقعا در نظام هاي سرمايه داري معاصر بي سابقه است، اين در حاليست که کارگر نيز حق اعتراضي جدي، به گرسنگي و درماندگي خود ندارد و به محض اعتراض با نيروي سرکوب و پليس مواجه مي شود، واقعيت اين است که نمي شود هم مردم را گرسنه نگه داشت و هم حق اعتراض را از آنها سلب کرد. اين درجه از انتظار براي بردگي اکثريت عظيم جامعه از طرف گردانندگان آن در تاريخ معاصر هم بي سابقه است. کارگر را با برگ قرارداد موقت سفيد امضا به کار مي گيرند. حق تشکل يابي را از کارگر سلب مي کنند، اعتراض کارگر را به خون مي کشند، موج بيکار سازي ده ها هزار نفري به راه مي اندازند و دستمزد کارگر را ماهها پرداخت نميکنند، آن هم دستمزدي که زير خط فقر است. به کارگر صريحا مي گويند بايد گرسنه بماني، آنوقت اعتراض هم نبايد بکني. اين امر به نظر من محال است. هيچ انساني تا اين درجه و حدت، تن به بي حقوقي نمي دهد. ما از همين جا اعلام ميکنيم که به اين وضعيت تن نخواهيم داد، توليد تمام ثروت اجتماعي به دوش ماست. آن وقت من نميدانم چرا ما بايد گرسنه بمانيم، چرا ما بايد دستمزدهاي زير خط فقر بگيريم و مشتي اقليت حقوقهاي ميليوني بگيرند! در چنين شرايطي سوالي که به شدت توجه هر انساني را به خود جلب ميکند اين است که: چرا نظام سرمايهداري در ايران در تحميل بيحقوقي مطلق به کارگران اينقدر توانمند است؟ چرا به راحتي قادر است تمام شرايط و ملزومات سود آوري خويش را متحقق کند؟ واقعيت اين است که در درجه اول، اين امر ناشي از موقعيت فرودست کارگر در نظام سرمايه داريست. طبقه کارگر در نظام سرمايه داري هيچ ابزاري براي دفاع از حقوق انساني خود در اختيار ندارد. تمام ثروت و امکانات اجتماعي در خدمت صاحبان سرمايه است. نهاد دولت، قانون، نيروي پليس و زندان، همه و همه در اختيار صاحبان سرمايه است. نمونه عريان اثبات چنين ادعايي را در مساله دستمزد ها به راحتي ميتوان مشاهده کرد. اگر کارگر به وضعيت مشقت بار خود اعترض کند، همانطور که همه ما بارها ديدهايم با نيروي ويژه و سرکوب مواجه مي شود. سيستم سرمايهداري حاضر است ميلياردها تومان هزينه سرکوب کارگر کند، ولي حاضر نميشود يک زندگي انساني را براي کارگر تامين نمايد. اما اگر سود سرمايه پايين بيايد آنوقت مساله فرق ميکند. صاحب سرمايه نيازي به اعتراض ندارد. آنان به راحتي در خانهاي به نام شوراي عالي کار دور هم مينشينند و حتي به تعهد خود مبني بر رساندن سقف حداقل دستمزدها به سقف سال 58 پشت پا ميزنند و حداقل دستمزد را آنطوري که منانفعشان اقتضا ميکند به تصويب ميرسانند. دوستان ببينيد ما چقدر ناتوانيم که تازه پس از 28 سال و پيشرفت تکنولوژي توليد و بالا رفتن استاندارد زندگي در اين فاصله، تازه دستمزد سال 58 را هم در کمال وقاحت نمي خواهند به ما بدهند، چه ميشود کرد، به قولي بايد دردمان را به چه كسي بگوييم؟ واقعيت اين است که در اين جامعه کسي گوش شنوا ندارد. اصلا اراده و برنامهاي هم در سطح گردانندگان اين جامعه براي اصلاح اين وضعيت وجود ندارد. اين خاصيت ذاتي نظام سرمايه داريست که براي تامين و تضمين سود خويش، کارگر را مچاله کند. بنابراين به نظر من کارگر بايستي به نيروي خود متکي شود. نيروي کارگر هم در اتحاد و تشکل يابي آن است. طبقه کارگر بايستي خودش را متحد و يکپارچه کند. در غير اين صورت نظام سرمايه داري هيچ ترحمي به ما نخواهد کرد، اصلا زندگي ما و آينده بچه هايمان مسالهاش نيست، مسالهاش سودش است، بنابراين بهبود شرايط زندگي ما و خاتمه دادن به اين همه فلاکتي که گريبان ما را گرفته ، قبل از هر کسي دست خودمان را ميبوسد. کميته پيگيري ايجاد تشکلهاي آزاد کارگري در شرايطي که کارگران هيچگونه تشکل مستقلي را براي دفاع از حقوق اجتماعي خود ندارند، پاسخي است به اين نياز طبقه کارگر. اين کميته به دنبال نشست سه جانبهاي که با نظارت سازمان جهاني کار برگزار شد از طرف تعدادي از فعالين کارگري و در اعتراض به اين نشست ايجاد گرديد. اين کميته از بدو شکلگيري خود تا به امروز سه مجمع عمومي با شرکت فعالين کارگري از نقاط مختلف كشور برگزار کرده و همه تصميمات آن متکي به مجامع عمومي بوده است. اين کميته قصد دارد به مجمعي از رهبران و فعالين کارگري تبديل شود تا بدين ترتيب طبقه کارگر از طريق ارتباط مستقيم رهبرانش در نقاط مختلف کشور، راه خود را براي دفاع از حقوق پايمال شده خويش و همچنين بستر لازم را براي ايجاد تشکل هاي سازمان يافته تر باز کند. کميته پيگيري مجمع عمومي بعدي خود را در تاريخ 13/3/84 برگزار خواهد کرد. ما از همه رفقاي کارگري که در اين مراسم حضور دارند دعوت ميکنيم تا در مجمع عمومي چهارم اين کميته كه در مورخه 13/3/84 برگزار خواهد شد، شرکت کنند تا با دخالت گري خود، اين کميته را در راستاي اهدافي که خودشان در مجمع عمومي آن تعيين مي کنند ياري دهند. موفق باشيد
قطعنامه به مناسبت اول ماه مه كميته پيگيرى ايجاد تشكلهاى آزاد كارگرى يکشنبه ١١ ارديبهشت ١٣٨۴ – اول مه ٢٠٠۵
امروز و در اين لحظه در اقصي نقاط جهان چرخهاي توليد سود براي سرمايه داران از كار افتاده است و ميليونها كارگر در اعتراض به مشقاتي كه نظام سرمايهداري بر زندگي و معيشت آنان تحميل كرده، دست از كار كشيدهاند. ۱۱۵ سال است كه اول ماه مه چنين روزيست، اين روز مولود شرايط فلاكتباريست كه نظام سرمايهداري مسبب آن است، نظام سرمايهداري مسبب همه مشقات و محروميتهايي است كه اكثريت عظيم جامعه انساني را در كام خود فرو بردهاست. فقر و فلاكت پايان ناپذير، بيكاري، ناامني شغلي، تن فروشي و اعتياد، بردگي و قاچاق كودكان، جنگ و انسانكشي و دهها مصيبت ديگر تماما محصول حاكميت اين نظام ضدانساني بر سرنوشت و مقدرات بشر است درعين حال عليرغم پيشرفت تكنولوژي توليد نسبت به دهههاي قبل، شرايط كار و زيست كارگران درهمه نقاط جهان روزبروز وخيمتر شده وميليونها انسان بيشازپيش درگرسنگي مطلق فرو رفتهاند چرا كه هدف نظام اقتصادي سرمايهداري ازپيشرفت تكنولوژي نه تامين رفاه وآسايش انسانها بلكه تضمين و تداوم سود آوري سرمايه است. اين نظام ناعادلانه شايسته انسان نيست و بايد دگرگون شود. اين حق طبيعي و مسلم ما كارگران است كه از همه نعماتي كه خود توليد ميكنيم، بهره مند شويم. ما خواهان محو استثمار انسان از انسان و بر پايي جامعهاي انساني هستيم در اين راستا و تا تحقق چنين شرايطي براي زندگي انسانها، ما رئوس مطالبات خود را به شرح زير اعلام كرده ومصرانهخواهان تحقق فوري آنها هستيم:
1- ما خواهان آزادي ايجاد تشكلهاي كارگري بوده و حق خود ميدانيم كه تشكلهاي خود را بدون اجازه و دخالت مقامات و نهادهاي دولتي ايجاد نماييم. 2- حداقل دستمزد تصويب شده توسط شوراي عالي كار، تجاوز به پايهايترين حقوق انسان، يعني حق زنده ماندن و برخورداري از يك زندگي انسانيست. ما خواهان تجديد نظر فوري در حداقل دستمزدها به نحوي هستيم كه امكان يك زندگي انساني و مطابق با استانداردها و پيشرفتهاي زندگي امروزي بشر را براي كارگران تامين كند. 3- قراردادهاي موقت كار بايستي فورا برچيده شده وعموم كارگراني كه با اين نوع قراردادها مشغول كارند بايد استخدام رسمي شوند. 4- اعتصاب حق ماست. ما خواهان آزادي اعتصاب و همه اشكال شناخته شده اعتراضات كارگري هستيم. ما حق خود ميدانيم كه در مقابل پايمال شدن حقوق اجتماعي و صنفي خويش دست به اعتصاب بزنيم. 5- برپايي مجامع عمومي كارگري در ساعات و محيط كار بايد به رسميت شناخته شود ما خواهان شركت و دخالت مستقيم نمايندههاي مستقل كارگران در نشستهاي سه جانبه و همه اموري هستيم كه به سرنوشت كارگران مربوط ميشود. اين نمايندهها بايستي از طريق اين مجامع و راي مستقيم كارگران انتخاب شوند. 6- همه دستمزدهاي معوقه بايستي فورا پرداخت شوند. در حال حاضر عدم پرداخت بهموقع دستمزدها به يك روش معمولي پرداختها تبديل شده است، جهت پايان دادن به اين وضعيت، هرگونه عدم پرداخت بهموقع دستمزدها از طرف كارفرمايان بايد ممنوع و جرم تلقي شود. 7- ما خواهان تامين كار و يا پرداخت حقوق بيكاري مكفي براي همه افراد بالاي 18 سال اعم از زن و مرد هستيم . بيمه بيكاري بايد معادل حداقل دستمزدها به همه افراد آماده به كار پرداخت شود. 8- ما از مطالبات بر حق معلمان و پرستاران حمايت كرده و خواهان احقاق حقوق پايمال شده آنان هستيم. 9- ما خواهان لغو هرگونه تبعيض جنسي در جامعه بوده واز برابري كامل حقوق زنان ومردان در همه شئونات اقتصادي واجتماعي حمايت ميكنيم. 10- هرگونه تهديد، فشار و مزاحمت ، تبعيد و دستگيري و اخراج كارگران به دليل فعاليتهاي صنفي و اجتماعي بايد فورا متوقف شده و جرم تلقي گردد. 11- تعديل نيرو و بيكارسازي كارگران به هر شكل و بهانهاي بايد ممنوع و متوقف شود. ما خواهان بازگشت به كار همه كارگران بيكار شده و جبران خسارات وارده به آنها هستيم 12- ما خواهان افزايش مستمري بازنشستگان و از كار افتادگان و تامين يك زندگي انساني و شرافتمندانه براي آنان هستيم. 13- ما خواهان برخورداري همه كودكان از كليه امكانات رفاهي، آموزشي و داشتن يك زندگي شايسته براي آنان هستيم.
14- اول ماه مه بايد تعطيل و در تقويم رسمي كشور درج گردد در عين حال هرگونه ممنوعيت برپايي مراسمهاي اين روز در همه اشكال آن بايد فورا لغو شود. ما همه كارگران را به برگزاري مراسم با شكوه اول ماه مه وحمايت متحدانه از اين قطعنامه فرا ميخوانيم كميته پيگيرى ايجاد تشكلهاى آزاد كارگرى ۱۱ ارديبهشت ۱۳۸۴ گردهمائي سنديکاليست ها در تهران ايسنا: همزمان با روز كارگر عصر روز يكشنبه نشستي با حضور بيش از دويست نفر اعضاي سنديكاهاي مختلف در سالن باختر با شعار “خواستار تسريع در تغييرات جدي فصل ششم قانون كار به منظور تامين آزاديهاي سنديكايي، اتحاديهاي هستيم” برگزار شد. در اين مراسم كه كارگران بارها از سنديكا سخن راندند، يعقوب مهديون ـ از اعضاي قديمي صنف كفاشان ـ با سابقه فعاليت شصت ساله خود با اشاره به كاهش هر روزه حقوق كاري گفت:« مصوبات مجلس در زمينه حذف مقررات كار و وجود كارگران قراردادي، نشانگر وجود آيندهاي تاريك است.» وي خاطرنشان كرد:« با وجود پابرجايي فصل ششم قانون كار دولت از حركت شفاف و علمي مقاولهنامهها با فعاليت آزاد سنديكايي سر باز ميزند و رعايت مقاولهنامههاي بنيادين كار مانند هفتاد و هشت و نود و هشت در پايينتر حد خود قرار دارد كه نشان ميدهد در جهت واقعيسازي دستمزدها تلاش و ارادهاي وجود ندارد.» وي رشد و شكوفايي كارگران را در جهت استفاده بهينه از استعدادهاي نهفته و بهرهوري مناسب از ذخاير دانست و گفت: «در غير اين صورت شاهد از بين رفتن توليد، صنعت و خدمات اجتماعي خواهيم بود.» وي كار كودكان را بيعدالتي خواند و ادامه داد:« سازندگان و فرداي ايران در دست كودكاني است كه امروز بايد مطابق با حقوق كودك از امكانات رفاهي و اجتماعي برخوردار شوند.» مهديون تصريح كرد:« اتحاديههاي كارگري توانايي نشان دادن نقش كارگران در توليد و خدمات اجتماعي را دارند و تنها در صورت اتحاد كارگران در سنديكاها اين نيروي عظيم قادر به احقاق حق خود در مجلس قانونگذاري خواهند بود كه در اين صورت براي جامعه و كارگر سودمند است.» در اين جلسه كه اصناف گوناگون از جمله كفاشان، خياطان، فلزكاران، خمكار و نوردكار، شركت واحد، خودروسازي، سايپا و ايران خودرو حضور داشتند، پرويز بابايي ـ يكي از شركت كنندگان ـ با اشاره به تاريخچه اتحاديه كارگران چاپ در صد سال گذشته گفت:« متاسفانه در حال حاضر بعد از گذشت صد سال بايد براي احيا و ايجاد سنديكاها مستقل تلاش كنيم.» استاد محمد جوشكار از طرف كارگران پروژهاي كه به علت كار در طرحهاي اجرايي كشور در اين جلسه حضور نداشتند، بيانيهاي در خصوص وضعيت نامطلوب كارگران قرائت كرد. وي در اين مطلب با اشاره به نبود توجه و قدرداني از زحمات سازندگان زحمتكش پروژهها و از نبود امنيت شغلي، ندادن حقوق بهموقع و نبود امكانات رفاهي براي كارگران و خانوادهشان گله كرد. در ادامه اين جلسه نمايندگاني از اصناف مختلف در سخناني به سختيها و مشكلات كار اشاره كردند و خواستار ادامه كار و فعاليت سنديكاها شدند. بر اساس اين گزارش به گفته يكي از اعضاي اصلي سنديكاي شركت واحد، صبح ديروز نزديك به هزار نفر از كارگران عضو سنديكاي شركت واحد به وزارت كار و امور اجتماعي مراجعه و با كريمي ـ معاون وزير كار ـ ديدار و گفتوگو كرده و از سوي معاون وزير كار قول مساعد ادامه مذاكرات با سنديكا را گرفتهاند. اين افراد براي پيگيري نامهاي كه به رييس جمهور ارئه شده به وزارت كار مراجعه كرده بودند.
سنندج – راه پيمايي روز جهاني کارگران قطعنامه اول مه (روز جهاني کارگر) ۲۰۰۵ گرامي باد اول مه روز جهاني کارگر! اول مه ( روز جهاني کارگر )، روز اعلام اتحاد جهانى طبقه ما براى مقابله با اين دنياى وارونه است. روز اعلام کيفرخواست طبقه کارگر جهان عليه کليت نظام سرمايه داريست. در اين روز کارگران در اقصي نقاط جهان رژه ميليوني خود را عليه نظام سرمايه داري که عامل تمام محروميتها و مشقات، فقر و گرسنگي، بيکاري و بي مسکني، فساد و فحشا و رنج و تباهي است، به نمايش ميگذارد.
براي سرمايه سود حکمت همه چيز است و رفاه و خوشبختي و امنيت جسم و جان انسانها را در حصار سود و منفعت شخصي به بند کشيده است. دراين روز ما براي احقاق حقوق انسانيمان جمع شده ايم و اعلام مي کنيم که در ميان ما ، رنگ، نژاد، قوميت، جنسيت مبناى تمايز نيست. همه ما انسانيم و در سرنوشت هم شريک. ما خود را هم سرنوشت و همسنگر مبارزه کارگران در سراسر جهان و مبارزه همه انسانهاي آزاديخواه مي دانيم . ما در اين روز اعلام ميکنيم که ديگر هيچ کس حق ندارد خود را مالک جسم و جان کارگران بداند و مرگ و زندگي مان را تعيين کند. در اين راستا و تا رسيدن به يک زندگي مرفه و شايان شأن انسان، ما کارگران رئوس مطالبات خود را به شرح زير اعلام مي داريم:
1- دستمرد کارگران فورا و بدون قيد و شرط افزايش يافته و حداقل دستمزد به يک و نيم برابر خط فقر برسد. تنها مرجع صلاحيت دار براي تعيين افزايش دستمزد نمايندگان واقعي کارگران و منتخب مجامع عمومي آنهاست. 2- عدم پرداخت به موقع حقوق و مطالبات کارگران جرم محسوب شده و حقوق معوقه کارگران بايد فورا پرداخت شود. 3- ساعات کار کارگران بايد به 30 ساعت در هفته کاهش يابد و هر گونه اضافه کاري اجباري ممنوع گردد. 4- قرارداد هاي موقت کار تعرض به پايه اي ترن حقوق کارگري و به شدت ضد انسانيست. اين ماده از قانون بايد فورا برچيده شده و کليه قراردادهاي موقت به استخدام رسمي تبديل شود. 5- معافيت کارگاه هاي زير پنج و ده نفر از شمول قانون کار را شديدا محکوم کرده و بايد لغو گردد. 6- تعديل نيرو و اخراج کارگران به هر بهانه اي محکوم و کارگران اخراجي بايد فورا به محل کار خود بازگردانده شوند. 7- اعتصاب و اعتراض حق ماست. ما حق خود ميدانيم در مقابل پايمال شدن حقوق صنفي و اجتماعي خود دست به اعتصاب بزنيم. 8- آزادي بي قيدو شرط عقيده، بيان، مطبوعات و تشکل حق همه است. کارگران بايد بتوانند تشکلهاي آزاد کارگري و سراسري خود را تشکيل دهند. و در همين راستا از فعاليت کميته پيگيري تشکلهاي آزاد کارگري پشتيباني ميکنيم. 9- ايجاد اشتغال و بيمه بيکاري مکفي براي افراد بالاي 16 سال اعم از زن و مرد با حقوق برابر بايد فورا متحقق شود. 10- برپايي مجامع عمومي کارگري در ساعات و محيط کار بايد به رسميت شناخته شود. 11- هر گونه تهديد، فشار و مزاحمت، تبعيد و دستگيري و اخراج کارگران به هر بهانه اي محکوم است. محاکمه فعالين کارگري سقز بايد فورا متوقف شود. 12- کار کودکان ممنوع و جرم تلقي شود. برخورداري کودکان ار محيطي امن و سر شار از شادي و نشاط و امکانات آموزشي، بهداشتي و رفاهي حق کودکان است. 13- ما از مبارزه معلمان و پرستاران حمايت ميکنيم و خواستار آنيم که مطالبات اين شريفترين انسانهاي جامعه، فورا پذيرفته شود. 14- مسله نداشتن مسکن و بيخانماني يکي از بزرگترين معضلات کارگران است که بايد به آن رسيدگي شود. 15- روز اول مه، روز جهانى کارگر بايد تعطيل رسمي و عمومى اعلام شود. کارگران بايد بتوانند بدون احتياج به کسب مجوز و بدون دخالت پليس اجتماع کنند و مراسم و جشن کارگريشان را بر پا کنند. پرولتارياي جهان متحد شويد! زنده باداول مه روز جهاني کارگر! کميته برگزار کننده مراسم اول مه سنندج . 11 ارديبهشت 84
مشهد در مراسم بزرگداشت اول ماه مه در دانشگاه فردوسي مشهد به مناسبت روز حهاني کارگر قعطنامه اي صادر شد . -قطعنامه جمعي از دانشجويان دانشگاه فردوسي -امروز بيش از گذشته دريافته ايم كه عامل اصلي مشقات و محروميتهاي بشر زمان ما نظام سرمايه داري و بردگي مزدي است . جنگ ، نا امني اقتصادي ، تن فروشي ، تبعيض و بي حقوقي تماما پيامدهاي اين نظام اقتصادي نابرابر هستند . هدف سرمايه داري نه تامين نيازهاي مردم ، بلكه سود هر چه بيشتر است . دنياي نا برابر ما ، شايسته هيچ انساني نيست و بايد دگرگون شود . حق هر انسان است كه از آنچه خود توليد نموده بهره مند شود و همين امروز زندگي مرفه و انساني داشته باشد . اول ماه مي روز جهاني كارگر ، روز اعلام كيفر خواست طبقه كارگر در سراسر جهان عليه اين دنياي وارونه است . ما تمام مردمي كه اين وضع را نمي خواهند فرا مي خوانيم كه همراه ما براي تغيير اين وضع به ميدان بيايند. ما خواهان پايان دادن به استثمار و برپاي جامعه اي انساني هستيم . اما تا تحقق اين امر فوري ترين خواسته هاي ما به شرح زير است :
1- دولت دستمزد كارگران را 122 هزار تومان اعلام نموده است ، در حالي كه خط فقر رسمي 150 هزار تومان مي باشد . يعني حداقل دستمزد زيرخط فقر است ما اعلام مي كنيم كه حداقل دستمزد كارگران مي بايست يك و نيم برابر خط فقر يعني 225 هزار تومان باشد. 2- كار يا بيمه بيكاري مكفي براي همه افراد بيكار آماده به كار . بيمه بيكاري بايد به اندازه حداقل دستمزد باشد . 3- لغو فوري همه قراردادهاي موقت . همه كارگران قراردادي فورا به استخدام رسمي بايد در آيند . 4- پرداخت فوري همه دستمزدهاي معوقه . نپرداختن دستمزد يك دزدي آشكار است و بايد جرم محسوب شود . دولت در مقابل پرداخت كليه دستمزدهاي معوقه و پرداخت به موقع دستمزدها مسئول است . 5- آزادي بي قيد و شرط تشكلهاي كارگري و اعتصاب. 6- كليه اخراجهاي دسته جمعي و انفرادي تحت هر عنوان از قبيل تعديل نيرو ، بازخريد و بسته شدن كارخانه مي بايد متوقف گردد. 7- ما خواهان به رسميت شناخته شدن روز جهاني كارگر هستيم كه بايد به عنوان روز تعطيل رسمي كشور قرار گيرد. 8- دستمزد برابر به ازاي كار برابر براي زنان و مردان 9- تامين رفاه اجتماعي براي كليه خانواده هاي كارگران شاغل و بيكار ، بازنشسته ، از كار افتاده و بي سرپرست . 10- پرداخت هزينه مسكن به نسبت هزينه واقعي مسكن كارگران و هزينه ناهار و يك وعده غذاي گرم به قيمت واقعي . زنده باد روز جهاني كارگر زنده باد اتحاد جهاني كارگران تهران - دانشگاه تهران سايت کانون اشتراک: روز ده ارديبهشت هشتاد و چهار پس از گذشت دو دهه مراسم اول ماه مه در دانشگاه تهران برگزار شد که در ابن مبان دو تن ار فعالين کارگري به همراه سردبير نشريه خاک و يک روزنامه نگار به ايراد سخنراني پرداختند. تمامي موارد مطرح شده در اين جلسه حول مسائل کارگري و دغدغه ها و مشکلات اين جنبش مطرح گرديد که ديري است به فراموشي سپرده شده است. در کنار اين مراسم نمايشگاه عکسي نيز از طرف برگزار کننده گان ترتيب داده شده بود که در صدد نشان دادن جلوه اي از برهوت سرمايه داري بود. در ابتدا و انتهاي مراسم نيز قسمتي از فيلم معناي زندگي و عصر جديد به نمايش در آمد که بار ديگر نشان داد که دنياي به اصطلاح متمدن امروز چگونه بردگي را بار ديگر بار ديگر بر انسان ها تحميل مي نمايد. امروز در راستاي موانع پيش روي جنبش کارگري مساله دستمزد ها و قرار داد هاي موقت و اينکه چرا اساسا بايد به کارگر و جنبش اين طبقه بها داده شود پرداخته شد. جنبشي که مي تواند با توجه به صحبت هاي امروز گام در راه رهايي جامعه برداشته و مطالبات اکثريت جامعه را فراهم نمايد. مطالباتي که چند سالي است در جنبش دانشجويي ايران نيز مطرح گرديده و همين مطالبت اين دو جنبش را به هم مربوط ساخته است. فعالين کارگري بر اين امر اذعان داشتند که جنبش دانشجويي بنا به اينکه خواستگاه برابري طلبي است مي تواند در کنار جنبش کارگران و ديگر زحمتکشان حضور داشته و نه به دليل منفعت طبقاتي بلکه به دليل همين برابري طلب بودن و عدالتخواه بودن اين جنبش است که آن را در کنار طبقه کارگر براي پيگيري مطالباتش قرار مي دهد. آنها در راستاي صحبت هايشان خود را حامي مطالبات بر حق پرستاران و معلمان دانسته و حمايت خود را از اين خواسته ها اعلام داشتند. در ادامه صحبت ها در خصوص جايگاه جنبش کارگري در جامعه و جايگاه شوراهاي اسلامي و خانه هاي کارگر افشاگري شد. و گفته شد دولت در برابر مطالبات بر حق کارگران تنها روش شکنجه و زندان را به کار برده است و نه حمايت از آن را! در انتها نيز جلسه پرسش و پاسخي با شرکت تمامي حضار برگزار شد که به سوالات آنها پاسخ داده شد.
|