به
مناسبت
برپايي لوح
ياد بود
قربانيان
ترور ميكونوس
در برلن
پس
از ماه ها
كشمكش
سرانجام در
روز سه شنبه 20
آوريل 2004 از لوح
يادبود
قربانيان
ترور ميكونوس
پرده برداري
شد. در ميان
بيش از 800 نفر از
شركت كنندكان
در مراسم
كرايشهاي
سياسي
اپوزيسيون
بويژه
نيروهاي كرد و
وابستگان حزب
دمكرات
كردستان
ايران و
بازماندگان
قربانيان
حضور داشتند.
شلوغي در
پيرامون لوح
بقدري بود كه
سخنرانان به
زحمت ميتوانستند
صحبت خود را
شروع و يا به
گوش همه برسانند.
در اين ازدحام
و ”بي نظمي“
خانم مونيكا تيمن
شهردار منطقه
ويلمرزدرف-شارلوتن
بورك در برلن
در گزارش و
خير مقدم خود
نتوانست از
همه سياستمداران
حاضر در مراسم
از جمله وزير
داخله برلن و
برخي
نمايندگان
مجلس فدرال و
ايالتي آلمان
تشكر كند.
خانم
تيمن در
ابتداي
سخنراني
افتتاحي خود
به جنجالي بودن
اين لوح با اشاره
به فشارهاي
متعدد
نمايندگان
رژيم ايران و
همچنين
ملاقاتش با
نماينده
سفارت ايران در
برلن سخن گفت
برپايي اين
لوح تصميم
درستي بود تا
نام مهمانان
اين شهر كه
قرباني يك
ترور دولتي
شدهاند براي
هميشه در
تاريخ اين شهر
حفظ شود. وي ضمن
تشكر از
بانيان و
مبتكران برپايي
اين لوح و
كساني كه
توانستند با
همت خود هزينه
آن را فراهم
كنند، محتواي
لوح و تغييري كه
با تقاضاي
دولت فدرال و
توسط دولت
ايالت برلن
شده بود را
ذكر كرد و
اظهار داشت
نوشته لوح حاضر
به متن حكم
بسيار نزديكتر
است زيرا با
توجه به متن
حكم دادگاه
زمامداران
وقت ايران
مسئول اين
ترور دولتي
بودند. پس از
وي هانس
يواخيم اريك
وكيل يكي از
شاكيان خصوصي
در دادگاه
ميكونوس از
پرپايي دير
ولي نه خيلي
دير هنگام لوح
ياد كرد و گفت
ذكر
زمامداران
وقت بر لوح به
اين معني نيست
كه آنها به
گذشته تعلق
دارند،
حاكمان آن
زمان ايران
زمامداران
فعلي نيز
هستند و اين
بايد هشداري
به دولتمداران
آلمان باشد تا
زباني گويا در
مقابل تروريستهاي
دولتي داشته
باشند به ويژه
هنگامي كه صحبت
از استرداد
عامل اين ترور
يعني كاظم
دارابي در
ميان است. وي
همچنين اظهار
داشت با اين
لوح نام
قربانيان و
مسئولين ترور
براي هميشه
ثبت خواهد شد
اما تكليف
رژيم حاكم بر
ايران را خود
مردم ايران
روشن خواهند
كرد.
پس
از وي ميرو
عليار از دفتر
اروپايي حزب
دمكرات
كردستان
ايران پيام
دبير اول اين
حزب را قرائت
كرد. در اين
پيام آمده بود
كه اين لوح
تنها به ياد
قربانيان
ميكونوس نيست
بلكه به ياد
همه قربانيان
اين رژيم
بخصوس
قربانيان ترور
دولتي اين
رژيم در خارج
از كشور ميباشد.
سپس كژال
عبدلي همسر
سابق عبدلي
پيامي به زبان
كردي قرائت
كرد و سرانجام
سارا دختر نوري
دهكردي پيام
پر احساس خود
را با ذكر
آخرين روز
ملاقات با
پدرش، چگونگي
شنيدن ترور،
تاثير اين
ترور و دادگاه
بر او و
خانوادهاش
سخن گفت وي
اظهار داشت
رژيم حاكم بر
ايران بايد
بداند كه با
ترور فعالان
سياسي نميتواند
جلوي مقاومت و
مبارزه مردم و
بخصوص جوانان
را بگيرد.
آنگاه با
خواهش خانم
شهردار شهره
بديعي، كژال
عبدلي، سارا
دهكردي و رسول
شرفكندي، بازماندگان
قربانيان
ترور ميكونوس
از لوح يادبود
پرده برداري
كردند:
“در اين
محل در
رستوران سابق
ميكونوس در 17
سپتامبر 1992 سه
تن از رهبران
حزب دمكرات
كردستان ايران
دكتر
صادق شرفكندي
فتاح
عبدلي
همايون
اردلان
به
همراه سياست
مدار ساكن
برلن
نوري
دهكردي
توسط
زمامداران
وقت ايران به
قتل رسيدند.
آنها
در مبارزه
براي دمكراسي
و حقوق بشر
جان باختند.“
تلاش
براي برپايي
اين لوح
امكاني بود كه
در اختيار
اپوزيسيون
قرار داشت تا
از آن براي
مبارزه عليه
رژيم استفاده
كند.
در
تابستان 1997 كمي
پس از اعلام
حكم (10 آوريل 1997)
نمايندگان
احزاب سوسيال
دمكرات،
سبزها و
سوسياليسم
دمكراتيك
درشوراي شهر
منطقه
ويلمرزدورف فكر
براي برپايي
لوح به ياد
قربانيان
ترور ميكونوس
را مطرح
كردند. درآن
زمان وزارت
امور خارجه
وقت آلمان در
پاسخ نامهي
نمايندگان
شوراي شهر
اظهار داشت:
“از آن جايي كه
حكم دادگاه هنوز
قطعي نشده است
از تصميم فعلي
خود صرف نظر كنيد.“
در
9 دسامبر 1998 حكم
دادگاه
ميكونوس قطعي
شد اما در اين
زمان خاتمي در
ايران رييس
جمهور بود و تب
اصلاحات بخشهايي
از
“اپوزيسيون“
را فرا گرفته
بود، بسياري
از نيروهاي
آلماني نيز در
توهم پيشرفت
اصلاحات در
ايران بودند و
رغبت چنداني
به انجام چنين
اقداماتي نداشتند.
اما اريك وكيل
يكي از شاكيان
خصوصي و
نماينده
كانون
پناهندگان
سياسي ايران
در برلن در
سپتامبر 2002 در
مراسم دهمين
سالگرد ترور ميكونوس
دوباره
پيشنهاد
برپايي لوح
يادبود را
مطرح كردند.
نمايندگان
احزاب حاضر در
مراسم اين بار
از اين
پيشنهاد
استقبال
كردند ولي بار
ديگر به
نگراني چند
سال پيش وزارت
امور خارجه
اشاره نمودند.
در نوامبر 2002 از
طرف اريك و
نمانيده
كانون
پناهندگان با
رييس كميسيون امور
فرهنگي در
پارلمان برلن
خانم آليس
اشتروور براي
صحبت در مورد
لوح ياد بود
تماس گرفته
شد. ايشان با
پيشنهاد
موافقت
داشتند وطي دو
نامه در آوريل
و ژوئيه 2003 نظر
وزارت امور خارجه
آلمان را در
مورد برپايي
اين لوح خواستار
شد. چون پاسخ
وزارت
امورخارجه به
درازا كشيد
نمايندگان
حزبهاي
سوسيال
دمكرات و
سبزها با
پشتيباني حزب
سوسياليسم
دمكراتيك
تقاضاي
برپايي لوح را
به شوراي شهر
منطقه دادند.
در اوت 2003 با اين
تقاضا موافقت
شد و به وزارت امور
خارجه نيز
اطلاع داده
شد. در 14 نوامبر
2003 سرانجام
وزارت امور
خارجه عدم
مخالفت خود را
طي نامهيي به
خانم اشترووه
اعلام كرد.
سپس مراحل فني
و جمع آوري
كمك مالي آغاز
شد. با اعلام
علني بيانيه
كانون
پناهندگان
سياسي ايراني
در برلن براي
جمع اوري كمكهاي
مالي تلاش
نمانيدگان
جمهوري
اسلامي در ايران
و برلن براي
جلوگيري از
نصب لوح شروع
شد در تهران
سفير آلمان به
وزارت امور
خارجه فراخوانده
شد و در 17
دسامبر 2003
نمانيده رسمي
سفارت ايران
در برلن به
ديدار خانم تيمن
رفت. هيچ كدام
از اين ديدار
ها نتيجه
مثبتي براي
رژيم حاكم در
ايران در
برنداشت. سپس
شهردار تهران
به استاندار
برلن نامه
نوشت. اين نامه
ديگر همه را
از برپايي اين
لوح باخبر
كرد. دخالت
دولتهاي
ايران و آلمان
در اين جريان
همچون ديگر
دخالتهاي آنها
در قبل و بعد
از شروع
دادگاه به ضرر
عاملينش تمام
شد. اين دخالتها
از طرفي
برپايي لوح را
به يك مساله
عمومي بدل كرد
و تغيير متن
لوح باعث شد
كه اين متن
برخلاف تفسير
برخي گوياتر و
از نظر سياسي
محكمتر شود.
بسياري از
نيروهاي
اپوزيسيون كه
در اين سالها
آگاهانه يا
ناآگاهانه
اين موقعيت را
ناديده گرفته
بودند به دفاع
از آن
پرداختند و با
انتشار
بيانيههاي
متعدد به
پشتيباني آن
برآمدند و در
روز پرده
برداري به
مانند روز حكم
دادگاه با
دسته گل در
محل حاضر
شدند.
با
پرده برداري
از اين لوح
يادبود مرحله
ديگري از
پيامدهاي
ترور ميكونوس
به پايان
رسيد. اين
ترور و مسايل
دنباله آن اما
هنوز تمام
نشده است.
هنوز رژيم
ايران و حزب
الله به طور
جدي در تلاش
استرداد كاظم
دارابي و عباس
هستند، هنوز
وضعيت حقوقي
زمامداران
ايراني كه به
طور مستقيم در
اين ترور دست
داشتهاند
روشن نشده
است، هنوز در
هيچ كجا براي
هيچ يك از هاي
قربانيان قتلهاي
زنجيرهيي و
اعدامي هاي
سال 1367 و... لوحهي
يادبودي نصب
نشده است.
هنوز...
.
حميد
نوذري
برلن
29 آوريل 2004