اتحاد كار  شماره ۱۱۲- ويژه  نامه قتل عام زندانيان سياسي سال ۱۳۶۷
 

نامه ای از زندان

چهارم اسفند 64

 

 

همسر خوب و مهربانم سلام « ای کاش عشق را توان سخن بود» تا لااقل من توان پاسخ گويي به نامه ات را می يافتم. « ای کاش عشق را زبان سخن بود » !

من هم ، مثل هميشه ، با تو هم عقيده ام که « روزهای فراق سپری خواهد شد و سپيده دمی ديگر با ايمانی راسخ تر به پيشواز آينده خواهيم رفت » باور کن که حتی مرگ نمی تواند ميان قلب های عاشق فاصله بياندازد.

شقايق من ! لحظه ای تو « عزيزترينم » و ديگر عزيزانم را فراموش نمی کنم. نام و خاطره تو « رزق روحم شده است » و وقت هر دلتنگی « جراتم می بخشد ، روشنم می دارد ». اتاقم را پرگل نگه خواهم داشت چرا که طاقت دوری از وجود تو را ندارم. تو همه جا و هميشه هستی حتی در زمستان و در غربت. به نام گل يخ « در اتاقم عطرافشانی می کنی ». شيده من ! « بر آستان جانان گر سر توان نهادن – گلبانگ سربلندی بر آسمان توان زد

 

آدرس : کرج ، آموزشگاه قزلحصار واحد 3 بند 4 نام و نام خانوادگی: ( خط خورده )

 

 

از عشق و از اميد

اگر بگويم روزهای قطع ملاقات وحشتناک بود، محکی برای تشخيص وحشتناکی به دست نداده​ام ، جز آنکه ندانی نفسی که فرو می​دهی، کی بيرون می شود تا ممد حيات باشد. و آن تابستان وحشتناک تر از هميشه بود. آن سال، سال عمليات مرصاد بود. پيش از قطع شدن ملاقات​ها در ديدار با يکی از مسئولين زندان، قصه​ی بارها گفته​ام را بازهم گفتم. او فقط نگاهم کرد و به نظرم رسيد آنچه می​گويم به گوش او نمی​رسد و فکر کردم آنچه به گوشش می​رسد، شنيده نمی​شود. يا آنچه شنيده می​شود، درک نمی​شود و ...

اما او همه چيز را شنيده بود و فقط يک جمله گفت: «به زودی تکليف همه روشن می​شود. آنها که بايد بروند می​روند و آنها که نبايد، آزاد خواهند شد.»

دلم هری ريخت. بر چه اساسی؟ کدام قضاوت؟ کدام دادگاه؟ کدام قانون؟

سئوال​هايم را نگفتم. او حرفش را زده بود.

هفته بعد ملاقات​ها قطع شد. حدود سه ماه. نه ديداری، نه تلفنی و نه خبری. شايعه، طاعون خانواده های زندانيان شده بود.

راستی ظرفيت انسان چه حدی است؟

و عاقبت يک روز زنگ تلفن و يک صدای خاکستری.

- فردا بياييد لونا پارک!

همين ؟! حتی فرصت آهی را هم نداد.

گفتن ندارد که تا فردا نخوابيدم. گفتن ندارد که هزار بار عرض و طول خانه کوچک مان را پيمودم. خود و خانه را بدون او تصور کردم. فکر کردم خودم را آتش می​زنم . جلو لونا پارک، جلو مجلس شورا. می​ديدم که آتش گرفته​ام، اما نمی​سوزم. می​ديدم که می​سوزم اما نمی​سوزانم. می​ديدم که می​ميرم.

صبح زود، پيچيده در چادر سياه، در لونا پارک بودم. صدها نفر ديگر هم.

لونا پارک کنار شهر بازی بود.

يکی گريه می​کرد، يکی داد می​زد و همه می​ترسيدند. لرزان به اتاقکی رفتم که پاسخ در آنجا بود. در آن اتاق نمره​ای می​دادند. نمره را می​بردی به اتاق کناری. آنجا نمره را می​گرفتند. يا می​گفتند، برو وسائل را بگير (به همين سادگی) يا شماره بند جديد زندانی را می​دادند. کدام نويسنده می تواند آنچه را در فاصله اين دو اتاق می​گذشت بر کاغذ بياورد. از عمر من به اندازه فاصله اين دو اتاق باقی بود. زانوانم نيرو نداشت. شماره را دادم. گفت: بند ...

 مرده بدم، زنده شدم. ملاقات داشتم. تازه شروع کردم به گريستن  ....       

 برگرفته از کتاب   از عشق و از اميد از  نوشابه اميری