|
اتحاد كار شماره ۱۱۲- ويژه نامه قتل عام زندانيان سياسي سال ۱۳۶۷ |
ماه و سنگمرگ تلخ، بر دوش باد، پنجه می کشد بر دیوار چه باید کرد؟ سئوال اینستدر آستانه ایستادن به آب وعلف و نسیم و مهتاب جان گرفتن یا ناخواسته را خواستار شدن؟ گذرگاه سختی ست دریا می پیچد به خویش، در اوج بدرود ها ونیلوفران از خزیدن باز ایستاده اند تا از پله ها بالا می روید.
آنگاه گزمه گان با قهقه می نشنیند به طعام تا بیوه گان، مادران، خواهران، پدران، با نامی و شماره ای آذین بندند طاقچه را باعود و گلاب وآینه، و چند کلامی برای تو ماه در پلک نقره ایش در کهکشانی از سنگ های شکسته به جستجوست شمع ها را باید روشن کرد در این لوح، هزاران نام را باید خواند. شهریور 82
|