گزارش کميسيون زنان سازمان از:

چهاردهمين کنفرانس بنياد پژوهش های زنان ايران

چهاردهمين کنفرانس ساليانه بنياد پژوهش های زنان ايران از 27 ژوئن تا 29 يوئن 2003 ( 6 تا 8 تير 1382) در لندن برگزار شد. موضوع کنفرانس « جهانی شدن و تاثير آن در وضعيت زنان در جامعه » بود که از زوايای مختلف مورد بررسی قرار گرفت. کنفرانس ، برنامه کار خود را روز جمعه 27 ژوئن با خوشامدگويي کميته برگزارکننده شروع کرد. در اولين روز، سخنرانی ها به زبان انگليسی صورت گرفت. از جمله خانم « سيلويا وابی » استاد جامعه شناسی دانشگاه « ليدز» انگلستان ، راجع به « جنسيت و جهانی شدن » صحبت کرد. سخنران ديگر به زبان انگليسی ، خانم « اوتابرا » بود که تيتر سخن رانی اش « جهانی شدن ، جنسيت و امپرياليسم پسا مدرن » بود.

 ميزگرد زنان خاورميانه ( افغانستان ، عراق و فلسطين ) با سرتيتر « زنان و جنگ » از جمله برنامه های بعدازظهر روز اول بود که در آن راجع به جنگ و تاثير آن بر زندگی زنان اين کشورها گفتگو گرديد. در برنامه عصر جمعه ، مراسم انتخاب زن برگزيده سال انجام شد. در مراسم امسال خانم « مهرانگيز کار » ، حقوق دان ايرانی که هم اکنون مقيم آمريکاست به عنوان زن برگزيده انتخاب شد و لوح سپاس کنفرانس به ايشان اختصاص يافت. خانم « کار» به علت بيماری نتوانست در کنفرانس حضور يابد. اين انتخاب مورد اعتراض عده ای از شرکت کنندگان قرار گرفت.

برنامه هنری شب با نواختن چنگ خانم « تاراجاف » آغاز گرديد و سپس خانم « ويدا کاشی زاده » ترانه های زيبايي را اجرا نمود. خانم « مريم آخوندی » همراه با گروه « کر بانو » از آلمان ، با ترانه های محلی شور و شادی را به جمع آوردند. برنامه های هنری و موسيقی با استقبال خوب حاضرين مواجه شد.

برنامه روز شنبه با پيام « بنياد پژوهش های زنان ايران » توسط خانم « گلناز امين » شروع گرديد. او در بخشی از پيام اظهار داشت که جنبش جهانی ضدگلوباليزاسيون در حال شکل گرفتن است و زنان بيشتر از پيش  دراين جنبش حضور يافته اندو هم چنين زنان ايرانی در اين جنبش فعالند. ايشان با اميد به اين که زنان ايرانی در همبستگی با جنبش ضد جهانی شدن سرمايه بتوانند مناسبات و روابط جهانی شدن را به نفع خودشان تغيير دهند ، پيام خود را به پايان رساند.

خانم « شهرزاد مجاب » ، اولين سخنران روز شنبه بود. ايشان استاد آموزش برزگسالان و مطالعات زنان در دانشگاه « تورنتو » ی کانادا  و رئيس انستيتوی مطالعات اين دانشگاه می باشند. سخنرانی وی درباره « جنگ ، فقر و خشونت سرمايه داری جهانی عليه زنان » بود. در بخشی از سخنرانی اظهار داشت : جهانی شدن موضوع تازه ای نيست و اين مفهوم با پيدايش سرمايه داری آغاز گرديده است. مارکسيست ها با جهانی شدن مخالف نيستند اما در پروسه اين جهانی شدن ، سقوط سرمايه داری را جستجو می کنند و کشورهای سرمايه داری دنبال ثبات سياسی و امنيت اقتصادی برای کسب سود هر چه بيشتر هستند... ما آرزوی جهانی ديگر را داريم. جهانی بدون استثمار ، بدون مردسالاری ، بدون خشونت و فقر. آن چه ما می خواهيم عدالت ، صلح و برابری است.

دومين سخنران صبح روز شنبه خانم « فهيمه فرسايي » بود. ايشان در ايران و آلمان تحصيل نموده و با چندين نشريه و راديو در آلمان همکاری دارد. موضوع سخنرانی او ، « زمينه اقتصادی تاثير روند جهانی شدن بر موقعيت زنان » بود. او گفت که مهم ترين وسيله  گسترش افسارگسيخته سرمايه داری ، جهانی کردن و خصوصی سازی سرمايه داری است که به سياست « گ.ال.پ» معروف است. ايشان در پايان سخنرانی اش عنوان داشت که همان طور که روند جهانی شدن سرمايه داری پيش می رود ، روند اعتراض هم جهانی می گردد.

سخنران ديگر روز شنبه خانم « نيلوفر پورزند » از کانادا بود. او تحصيلات خود را در ايران و انگلستان انجام داده و از سال 1982 با  « يونيسف » همکاری می کند. موضوع سخنرانی او « زنان افغان و جامعه بين المللی » بود. وی از شرايط زندگی زنان افغانی تحت رژيم های مختلف ، از اصلاحات از بالا و تحميل شده توسط دولت های کمونيستی تا رژيم های قرون وسطايي مجاهدين و طالبان صحبت کرد. او هم چنين از وضعيت زنان مهاجر افغانی در ايران و نيز مشکلات زنان ايرانی که با مردان افغانی ازدواج کرده اند در سخن رانی اش  توضيحاتی را به سمع شرکت کنندگان رساند.

سخن ران بعدی خانم « نيره توکلی » از ايران بود. او دکترای جامعه شناسی دارد و در حال حاضر استاد دانشگاه پيام نور است. موضوع صحبت های ايشان « زنان و جهانی شدن » بود. او به بررسی پروسه جهانی شدن و تاثير آن بر زنان جنوب شرقی پرداخت. هم چنين وی اشاره ای داشت به اين که در رسانه های گروهی ايران به موضوع جهانی شدن کمتر پرداخته می شود و اطلاعات کمی نسبت به آن وجود دارد و در فضای نبود اطلاعات ، به موضوع جهانی شدن به ديده مثبت نگريسته می شود. او هم چنين اشاره داشت که جهانی شدن سرمايه پيامدهای منفی برای زنان دارد از جمله بيکارسازی زنان کارگر و تجارت جنسی از جمله عواقب اين روند می باشد.

آخرين سخنران روز شنبه خانم « سپيده خسروجاه » ، کارشناس و محقق امور برنامه ريزی انرژی و ارتباطات بود. ايشان تحصيلات خود را در فرانسه و آمريکا انجام داده است. سخنرانی او درباره « جهانی شدن و رسانه های گروهی » بود. وی تحليل جامعی از رسانه های گروهی آمريکايي و بويژه هاليوود و اثرات آن بر رسانه های گروهی و هنری دنيا ، به دست داد و اظهار داشت که به جز موارد استثنايي ، نقش غالب اين رسانه ها ، شکل دادن به افکار عمومی آمريکا و جهان می باشد و صاحبان اين رسانه ها عمدتا شرکت های چندمليتی  محافظه کار مانند « فوکس » و س.ان.ان » می باشند. جنبش ضد جهانی شدن با ايجاد راديو ها و سايت های اينترنتی ، تلاش می ورزد که اطلاعات صحيح در اختيار افکار عمومی قرار دهند و بر خلاف رسانه های حاکم عمل می کنند که از جمله می توان از راديو « پاسيفيک » در کاليفرنيا نام برد.

مراسم شعرخوانی سه نسل از شاعران معاصر زن ، بخش ديگر برنامه های روز شنبه بود. خانم « ژاله اصفهانی » ( انگلستان ) ، خانم « شاداب وجدی » ( انگلستان ) و خانم « زيبا کرباسی » شاعر نسل جوان به شعرخوانی پرداختند.

آخرين برنامه اين روز ، نمايش فيلم « زندان زنان » به کارگردانی خانم « منيژه حکمت » از ايران و نيز نمايش فيلم مستند « سينماگران زن ايرانی » به کارگردانی آقای « حميد خيرالدين » از انگلستان بود.

برنامه روز يکشنبه با ميزگرد نسل دوم از ايران و انگلستان آغاز شد. در اين ميزگرد ، دختران جوان از تجربيات خود در ايران و خارج و بخصوص تلفيق فرهنگ های مختلف در ارتباط با هويت زنانه سخن گفتند که با استقبال روبرو شد.

اولين سخنران روز يکشنبه خانم « مريم شهمنش »  ، پزشک و متخصص بيماری های مقاربتی از انگلستان بود. موضوع سخنرانی او « زن ، کالايي برای فروش ، رابطه جهانی شدن ، فحشا ، ايدز ، درس هايي برای ايران » بود. او درباره گسترش ايدز در کشورهای جهان سوم و بويژه در برمه و تايلند و مشابهت شرايط آن با ايران سخن گفت. او اظهار داشت که جهانی شدن باعث بيکارسازی بويژه در مورد زنان شده و آنان را مجبور به تن فروشی می کند و تجارت سکس يکی از پيامدهای جهانی شدن سرمايه است که به دنبال خود گسترش ايدز را باعث می شود.

سخنران بعدی خانم « حوری صبا » از کانادا بود. او درباره « جهانی سازی ، اشتغال و خانه نشينی زنان ايران » صحبت کرد. خانم « صبا» که خود به عنوان کارگر سال ها در کارخانه های ايران کارکرده است از نزديک به مسائل زنان کارگر آشناست. او به بررسی پروسه بيکارسازی بعد از انقلاب بهمن 1357 در مورد زنان پرداخت و در پايان تاکيد نمود که پروسه جهانی شدن سرمايه ، پروسه حقوق معوقه ، فقر و خانه نشينی برای زنان کارگر است.

سخنران آخر خانم « ياسمين ميظر » ، استاد دانشگاه گلاسکو از انگلستان بود. موضوع صحبت ايشان « زنان ، کار و جهانی شدن » بود.

در حاشيه کنفرانس ، نمايشگاه نقاشی زنان هنرمند ايرانی و نمايشگاه کتاب و نشريات برقرار بود.

آخرين برنامه ، ارزيابی کنفرانس امسال و تعيين موضوع و محل برای کنفرانس آتی بود.

کنفرانس های « بنياد پژوهش های زنان ايران » ، به ميعادگاه زنان فعال ايرانی تبديل شده است. ميعادگاهی که در آن پيوندها برای هرچه وسيع تر و موثرتر ساختن مبارزات زنان مستحکم تر می شوند.

بازگشت