The Union Of People's Fedaian Of Iran

وفاق ملي حول آزادي هاي فردي، حقوق شهروندي و حاکميت ملت ايران با برگزاري منظم انتخابات آزاد

1 – جنبش آزاديخواهانه و عدالت جويانه کنوني، معروف به جنبش سبز، زاده ملت ايران است. اين جنبش درادامه ي خيز هاي قبلي انقلابي و استقلال طلبانه و براي تحقق مطالبات تاريخي دموکراتيک سازي کشور انجام مي گيرد.

2 – ملت ايران، ملتي واحد و متکثر است. مکاتب، اديان و مذاهب، اقوام و اجزاء ملي (آذريها، بلوچها، ترکمنها ،عربها، فارسها و کردها)، گرايشات فرهنگي، طبقات و اقشار، جنبش هاي زنان، جوانان، و ... گوناگوني درون ملت ايران را نشان مي دهند. گوناگوني هايي که اجبارا با ناسازگارهايي همراهند. چگونه مي توان با وجود اين گوناگوني هاي ناسازگار، زندگي با تفاهم و جمعي ايرانيان را سازمان داد؟

3 – در اين زمينه، تا کنون ايرانيان از تجربه اي جز وحدت هاي اجباري و شديدا مرکز گرا برخوردار نبوده اند. وحدت اجباري و متمرکزي که توسط حاکميت هاي استبدادي کارسازي شده اند. وحدت اجباري و متمرکز، امکان زندگي جمعي ايرانيان را فراهم مي ساخته است. اما زندگي اي پر از اجبار استبدادي، تبعيض و نابرابري. مطالبات بخش هاي رنگارنگ ملت ايران، با زبان جبار و با ابزار قهار روبرو مي شده اند و تا کنون بي پاسخ مانده اند. وحدت مرکز گرا، گاها با همراهي مردم، مبتني بر تقدم امري غير عمومي، مثلا موروثي يا ديني تشکيل مي شده است. وحدتي که گوناگوني هاي ملت را به خيال خود پاک مي کرده و همه را در سلطان و يا ولي فقيه ذوب مي نموده است. وحدت اجباري و مرکز گرا، تنوع همه جانبه ما ايرانيان را ناديده گرفته و همگون سازي اجباري را جايگزين اتحاد داوطلبانه و مشارکت جويانه مي نموده است.

4 – نه چشم دوختن بر وحدت صرف بدون گوناگوني و نه تاکيد بر گوناگوني بدون وحدت، مطلوب نيستند چون هر دو به حاکميت استبداد منجر مي گردند. تأمين آزادي و حق حاکميت دموکراتيک، الزاما مي بايست هم پاسخگوي مطالبات عموم مردم و افراد و آحاد کشور باشد و هم به کثرت و تفاوت ها والزامات رشد و بالندگي آن ها نظر داشته باشد. براي ساختن چارچوب بي طرفي که گوناگوني ها بتوانند با هم تعامل کنند تا راه هايي براي ناسازگاري هاي شان بيابند، بايست خواستار وحدت دموکراتيک ملت و بر حق شناختن وجود اختلافات شد.

5 – تشکيل چارچوب دموکراتيک امر مقدم و مبرم است تا همه بتوانند در آن با هم زندگي کنند و در مورد اختلافاتشان با هم مبارزه و مذاکره کنند و نهايتا قضاوت را به افکار عمومي بسپرند. شرايط وجود اين چارچوب، پذيرش آزادي هاي فردي، پذيرش حقوق شهروندي و پذيرش انتخابات آزاد براي تعيين حاکميت و تعيين نمايندگان مجلس شورا مي باشند. آزادي هاي فردي و تامين امنيت شهروندان، حق آزادي بيان و عقيده بدون هيچ محدوديتي، حق ايجاد تشکل هاي صنفي و سياسي، احزاب، سنديکاها، انجمن ها، برگزاري منظم انتخابات آزاد بدون هيچ گونه حذف و گزينشي و ديگر حقوقي که در اعلاميه جهاني حقوق بشر و ضمائم آن منظورند که امروز جهان شمول نيز شده اند ، همانا مطالبات عمومي هستند که تمام آحاد ملت، فراي تعلق اشان به اين يا آن جزء، خواستار تحقق آن ها مي باشند.

6 – دستيابي به مطالبات پيش گفته،حلقه مقدمي است که مي بايست توجه عمده را به خود جلب نمايد. با توجه به حاکميت ديني (تماميت خواه)، استبدادي، ولايت فقيهي و ولائي-سپاهي کنوني، اگر زنان، جوانان، اقشار و طبقات مختلف، اجزاء و اقوام ملي، پيروان فرهنگ ها، اديان و مذاهب و مکاتب مختلف در مبارزات خود، تقدم را بر تشکيل چارچوب دموکراتيک قرار ندهند، هيچ اميدي نمي توان براي تحقق خواسته هاي عام و خاص داشت. در اين صورت، از ميان خطرات گوناگون براي ملت ايران، اين خطر نيز مي رود که بار ديگر حاکميتي تشکيل شود که دين يا امر ديگري را بر آزادي هاي فردي، حقوق شهروندي و حق حاکميت مردم با برگزاري منظم انتخابات آزاد، تقدم دهد.

7 – تلاش همه جانبه از طرف گروهبندي هاي سياسي، فرهنگي، ديني، مذهبي، مدني، و اجتماعي براي آزادي هاي فردي، حقوق شهروندي و حاکميت ملت ايران با برگزاري انتخابات آزاد، بعنوان خواست مشترک و تقدم آن بر ساير اهداف، ارزش ها و خواست هاي مطالباتي (که طبعا مبارزه براي آن ها نيز همزمان ادامه مي يابد و بايد بيابد)، ضرورتي است که بايست به يک وفاق ملي تبديل گردد. هيچ امر ديني، مکتبي، طبقاتي، فرهنگي، ملي، جنسي، سني، و ... نمي تواند مقدم باشد بر آزادي هاي فردي، حقوق شهروندي، و حق حاکميت ملت با برگزاري منظم انتخابات آزاد. وفاق حول اين اصل شرط لازم براي دست يافتن به آزادي و دموکراسي مي باشد.

8 – وفاق ملي نه سياسي-تشکيلاتي بلکه فرهنگي است. وفاق ملي جايگزين احزاب و ائتلافات نيست. فصل مشترکي است که ميان احزاب و ائتلافات گوناگون، همسويي عملي و تفاهم ملي را پيدائي مي بخشد. وفاق ملي از ديناميسمي برخوردار است تا مبارزات کنوني تمامي مراجع و نيروهاي فردي و جمعي آزاديخواهانه ايراني را هوشمندانه سازد. وفاق ملي، ديالکتيک اختلاف و اشتراک نيروها را با تقدم دادن به اشتراک، از آگاهي تعلق به ملت ايران برخوردار مي سازد. ابزار وفاق ملي، ابزار فرهنگي است. بحث، نقد، گفتگو، ترجمه، تاليف و ... وفاق ملي براي دموکرات ها و آزاديخواهان، همسويي را در مبارزه براي خواست مقدم، مبرم و مشترک و امر ملي اشان به ارمغان مي اورد و راه شکوفائي مبارزه براي عرصه هاي مخصوص به هر جز از ملت ايران را هموار و با چشمانداز مي سازد.
28/11/2009