نوشته شده در کارگری توسط admin. افزودن پیوند یکتا به علاقمندی‌ها. Print This Post Print This Post

گزارش اخبار و مبارزات کارگری در شهریور۱۴۰۰/ کمیسیون کارگری سازمان اتحاد فداییان خلق ایران

ازجمله نکات مهم در رابطه با مبارزات کارگران و مزد و حقوق بگیران در شهریور ماه، میتوان به موارد برجسته زیر اشاره نمود.

۱ـادامه اعتصابات کارگران پروژه ای نفت و گاز و پتروشیمی

هر چند که حدود ۷۰ در صد از کارگران اعتصابی ، پس از عقب نشینی کارفرما و پذیرش ظاهری خواست های اعتصابیون به کار برگشته اند اما هنوز بخش قابل توجهی از کارگران به اعتصاب خود ادامه می دهند و در عین حال بخشی از کارگرانی که با وعده پیمانکار و کارفرما به کار بر گشته بودند بخاطر خلف وعده پیمانکاران، مجددا به اعتصاب برگشته اند. جمله میتوان به کارگران تلمبه خانه و مرکز انتقال نفت بندرعباس، کارگران پیمانی جم ۲/پارس جنوبی، کارگران پالایشگاه اصفهان، کارگران برق و ابزار دقیق پترو سام صدرا، کارگران پتروشیمی کاویان عسلویه، کارکنان پتروشیمی بندر امام ، کارگران پتروشیمی بوشهر، کارگران شرکت مارون صنعت تهران و اصفهان، کارگران پروژه ای فاز ۱۳ پارس جنوبی و کارگران پتروشیمی کنگان اشاره نمود. این اعتصابات تا پایان شهریور ادامه داشته است.

۲ـاعتراضات دامنه دار معلمان کشور

طی شهریور ماه ۱۶ مورد اعتراض معلمان ثبت شده است که دست کم یکی از این اعتراضات به صورت سراسری و در حداقل ۱۱ استان کشور صورت گرفته است. در عین حال اعتراضات قبول شدگان آموزش و پروش سال۱۳۹۹ در اعتراض به بلاتکلیفی استخدامی و شغلی و معیشتی که هم به لحاظ طولانی بودن وهم به لحاظ گستردگی اعتراضات و تجمع اعتراضی شبانه روزی، برجستگی خاصی یافته است قابل ذکر می باشد.با وجود سختی ها و یورش پلیس به تجمع شبانه روزی، این اعتراضات تا پایان شهریور ادامه داشته و حتی درمهر ماه نیز ادامه یافت. عمده دلایل اعتراضات معلمان زحمتکش بلاتکلیفی شغلی و استخدامی و معیشتی و عدم رتبه بندی و پایین بودن سطح در آمد و حقوق بوده است.

۳ـاعتراضات و مبارزات حق طلبانه کارگران شهرداری های کشور

بدون اغراق کارگران شاغل زیر نظر پیمانکاری های طرف شهرداری های کشور، از جمله ستمدیده ترین کارگران میهنمان می باشند که با مشکلات معیشتی فراوان و عدم پرداخت به موقع دستمزد به صورت مزمن مواجه هستند. گاهی اوقات دستمزدهای آنان بیش از یکسال معوق می ماند و در صورت اعتراض، در عین حالی که با تهدید های پیمانکار جهت جایگزینی مواجه هستند از طرف نیروهای امنیتی رژیم نیز تهدید می شوند. متاسفانه میزان تشکل یابی در میان این لایه از کارگران میهنمان بسیار پایین و در حد هیچ است و نداشتن امنیت شغلی بخاطر بیکاری گسترده در کشور به این مشکل دامن می زند. هر چند که عمده ترین خواست های این بخش از کارگران پرداخت معوقات بوده است اما در این اواخر نشانه هایی از رادیکال تر شدن اعتراضات و عمق یابی خواست ها به چشم می آید. د راین ماه ۲۴ مورد اعتراضات کارگران شهرداری ها را شاهد بوده ایم.

در مجموع شمار حرکات اعتراضی کارگری و غیر کارگری ۱۳۹ مورد بوده است. از این میان شمار ۱۲۱ مورد، حرکات اعتراضی صرفا کارگری بوده و مابقی یعنی۱۹ مورد به اعتراضات سایر زحمتکشان شهر و روستا و دانشجویان اختصاص یافته است. البته با توجه به اینکه هنوز بخش هایی از کارگران در شرکتهای پیمانکاری نفت و گاز و پتروشیمی هنوز در اعتصاب به سر می برند، شمارحرکات اعتراضی شهریور ماه بالاتر از ۱۲۱ مورد می باشد اما چون ما آمار دقیقی در این مورد نیافتیم لذا به همین تعداد اکتفا می کنیم.

دلایل اعتراضات کارگری در شهریور ماه به شرح زیر می باشند:

سطح پایین مزد و حقوق ۱۵ مورد

بلاتکلیفی شغلی و معیشتی ۲۰ مورد

معوقات مزدی ۳۵ مورد

بیکاری و اخراج از کار و خواست بازگشت بکار ۷ مورد

تبدیل وضعیت،رتبه بندی،طبقه بندی مشاغل،

حذف شرکتهای پیمانکاری و خصوصی و

دیگر خواست های صنفی ۴۴ مورد

اشکال مبارزات کارگری در شهریور ماه به شرح زیر است:

تجمعات اعتراضی ۷۳ مورد

اعتصاب ۲۳ مورد

اعتراضات صورت گرفته ازطریق رسانه ه و بیانیه ها ۲۵ مورد

در عین حال ما در شهریور ماه شاهد حداقل ۱۹ مورد اعتراضات دیگر اقشار زحمتکش میهنمان بوده ایم که عمدتا بصورت تجمعات اعتراضی به وقوع پیوسته است. کشاورزان دانشجویان اهالی برخی شهرها و شهرک ها شرکت کنندگان در این گونه اعتراضات بوده اند.

اگر نگاهی مقایسه ای به حرکات اعتراضی این ماه نسبت به مرداد ماه بیندازیم، کاهشی نسبی را بخصوص در تعداد اعتصابات مشاهده می کنیم که عمده دلیل آن ، بازگشت به کار بخش قابل توجهی از کارگران پروژه ای نفت و پتروشیمی می باشد ولی از این گذشته به لحاظ کیفیت این اعتراضات ،افتی را نمی توان ملاحظه نمود.

همچون ماه های پیش در شهریور ماه نیز شمار بزرگی از کارگران و زحمتکشان میهنمان در حوادث کاری یا جان خود را از دست داده و یا دچار آسیب های جدی جسمی و روحی گردیده اند. هر چند که آمار های در دسترس از کشته شدن تنها حدود۳۷ کارگرخبر می دهد اما آمار واقعی بسیار بالاتر و حدودا بیش از سه برابر این ارقام می باشد. همچون گذشته عدم مسولیت پذیری کارفرمایان در قبال جان کارگران و عدم دسترسی به امکانات ایمنی کار وآموزش ایمنی، دلایل اصلی این گونه فاجعه های انسانی در ایران تحت حاکمیت حکومت سرمایه داری می باشد. از این گذشته همچون همه این ماهها و سالها دهها کولبر زحمتکش در کردستان جان خود را از دست دادند و فاجعه حکومت ساخته با کمال تاسف همچنان ادامه دارد.

کمیسیون کارگری سازمان اتحاد فداییان خلق ایران

تاریخ ۰۸٫۱۰٫۲۰۲۱

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>