- The Union Of People's Fedaian Of Iran - http://www.etehadefedaian.org -

مصاحبه با جلیل مبشری به مناسبت فرارسیدن اول ماه مه، روز جهانی کارگر

Posted By admin On اردیبهشت ۸, ۱۳۹۸ @ ۷:۴۴ ق.ظ In کارگری | No Comments

[1]سایت سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران  به مناسبت اول ماه مه روز جهانی کارگر ،مصاحبه هایی با تعدادی از صاحب نظران سیاسی و کارگری در رابطه با جنبش کارگری ایران انجام داده است .

 مصاحبه با جلیل مبشری از سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران  را ملاحظه میکنید .

۱- وضعیت جنبش کارگری ایران در سال گذشته را چگونه می‌بینید؟ مهم‌ترین مطالبات و یا اشکال مقاومت و مبارزه کارگران چیستند؟

۱-سال ۱۳۹۷ خورشیدی سالی پر مشقت برای طبقه کارگر ایران و دیگرزحمتکشان شهر و روستا بود. تورم و گرانی لجام گسیخته که حاصل مستقیم سیاستهای ضد کارگری حکومت اسلامی است، به همراه تأثیرات مخرب و ویرانگرتحریم های اقتصادی آمریکا، کمر کارگران و زحمتکشان میهنمان را تا نموده و سفره کم رونق آنان را کوچکتر نمود. اما با وجود سرکوبگریهای رژیم، کارگران و دیگر زحمتکشان و مزد و حقوق بگیران میهنمان در رویایی با ابن سیاستهای جانمان برانداز به میدان مبارزه آمدند و در عرصه های گوناگون حکومت را به چالش کشیدند.

رشد مبارزات صنفی-طبقاتی کارگران ایران طی سالهای اخیر پدیده ای است که از دید کمتر کسی پنهان مانده است. اما از این آشکارتر تغییرات چشمگیر کمی و کیفی این مبارزات در سال ۱۳۹۶ و به ویژه سال ۱۳۹۷ می باشد.

بر طبق آمارهای موجود  طی سال گذشته خورشیدی بیش از ۱۷۰۰ مورد اعتراضات کارگری در اشکال متفاوت (اعتصاب، تجمع اعتراضی، راهپیمایی و اعتراضات رسانه ای) صورت گرفت. بخش قابل توجهی از این اعتراضات و اعتصابات در کارخانه های مهم تولیدی نظیر هپکو، گروه ملی فولاد اهواز، شکل گرفت. اعتصابات سراسری رانندگان و کامیونداران  نیز از موارد پر اهمیتی بود که طی سال ۹۷ در چند مرحله بوقوع پیوست و رژیم را دچار ترس و وحشت نمود، تا آنجا که به کمک دستگیریهای فله ای و تهدید به اعدام و در عین حال اجابت برخی خواستهای اعتصابیون، توانست تا حدودی بر اوضاع کنترل یابد.

همزمان و همراه با این اعتراضات ذکر شده، جنبش بازنشستگان و آموزگاران کشور نیز شکوهمندانه در جریان بود و حرکتهای اعتراضی معلمین شاغل و بازنشسته (نظیر تحصن سراسری)برای بهبود معیشت و در مخالفت با خصوصی سازی عرصه آموزش و پرورش،سنت مبارزاتی آموزگاران زحمتکش را با تجربیات جدیدی غنی تر نمود.

۲- به نظر شما، جنبش کارگری در این دوره وارد مرحله تازه‌ای شده که آن را از دوره‌های پیشین متمایز می‌سازد؟ اگر اری ، ویژگی‌های آن چیست؟

۲-هر چند که هنوز هم بخش قابل توجهی از اعتراضات و مبارزات کارگری شکل تدافعی (مزد و حقوق معوقه مشابه آن) دارد اما مقایسه ای ساده به ما نشان می دهد که این روند تدریجأ دچار تغییرات بنیادی و کیفی گردیده است. آماردر دسترس دال بر این است که به لحاظ کمی تعداد اعتصابات ، راهپیماییها ، تحصنها و تجمعات اعتراضی به نسبت روشهای سنتی تر سالهای پیشن(اعتراضات رسانه ای) افزایش چشمگیری داشته است وازسوی دیگر نیز شاهد کیفیت نوینی در سطح مبارزات کارگران و زحمتکشان هستیم. مطالبات و خواسته های کارگران رادیکالتر گردیده و جنبه هایی از تلفیق مبارزه صنفی – طبقاتی با مبارزه سیاسی را به نوعی می توان دربرخی از این حرکات اعتراضی رصد نمود. اعتراض به خصوصی سازی های گسترده در صنایع، آموزش و پرورش و…. شاهدی بر این مدعا می تواند باشد و در عین حال در برخی از این حرکات اعتراضی ،همبستگی همراه با آگاهی طبقاتی بخشهایی از طبقه کارگربخوب دیده می شود. ذکر این نکته نیز ضروری است که ما پس از سالها، شاهد اعتراض کارگران یک رشته کاری در سطح کشور می باشیم .اعتصاب کارگران خطوط ابنیه راه آهن که در استانها و شهرهای گوناگون بوقوع پیوست مهمترین این گونه حرکات اعتراضی بود.

بطور خلاصه شاید بتوان مخالفت با خصوصی سازی بنگاه های تولیدی و مراکز آموزشی، تلاش جهت ایجاد تشکل های مستقل کارگری، مبارزه در راه تأمین امنیت شغلی از طریق لغو قراردادهای موقت و سفید امضأ، مبارزه جهت دریافت به موقع حقوق و دستمزد که شمار زیادی از آنها توسط کارگران شهرداریهای سراسر کشور صورت گرفت و پرداخت بموقع حق بیمه و سنوات، مبارزه با اخراج و بیکاری، و خواست مشارکت در مدیریت تولید را ،از جمله مهمترین خواستها و مطالبات کارگران و زحمتکشان میهمن مان بدانیم.__۲ هر چند که هنوزو به دلایل آشکار(نظیر عدم سازماندهی مستقل کارگری،نبودامنیت شغلی و….)این مبارزات به آن صورتی که انتظار می رود به سطحی عمومی و سراسری فرا نروئیده و دستگیری ها و سرکوب ها ی سال ۱۳۹۷ باعث کند شدن مقطعی این مبارزات گردید، اما بی گمان جنبش کارگری ایران وارد فاز و مرحله نوینی شده است. از نظر ما موارد زیر تا حدودی زیادی ویژگی های این مرحله نوین را بازگو می کند.

-افزایش چشمگی تعداد  اعتراضات و شمار شرکت کنندگان در این اعتراضات

-عمومی تر و سراسری تر شدن این مبارزات (نمونه رانندگان کامیون، معلمین، کارگران و حرکات بازنشستگان)

-رشد آگاهی طتقاتی و پی بردن به ضرورت همبستگی کارگری

-پیدایش  و رشد رهبران کارگری جدید که از اعتماد توده کارگران و زحمتکشان برخوردارند.

-مطرح شدن خواستها و مطالباتی نظیر مخالفت هی گسترده تر با خصوصی سازی، مخالفت با تشکلات دولت ساخته و مخالفت وسیع با قراردادهای موقت و شرکتهای پیمانکاری نیروی انسانی.

۳- پیوند میان جنبش کارگری و دیگر جنبش‌های اجتماعی ( زنان ، دانشجویان ، ملیت ها و …) در چه وضعیتی قرار دارد و چگونه می‌تواند تقویت شود؟

۳-بی گمان راه رهایی کارگران و زحمتکشان میهمان در گرو تعمیق و سراسری شدن جنبشهای اجتماعی از یکسو و پیوند این جنبشهای مردمی از سوی دیگر می باشد. بدون چنین پیوندی شاید سخن گفتن از بزیر کشیدن نظام ضد بشری حاکم بر ایران توسط مردم خواب و خیالی بیش نباشد چرا که از نظر ما هیچکدام از نیروها و طبقات اجتماعی در گیر مبارزه با رژیم در شرایط کنونی به تنهایی قادر به تعیین تکلیف نهایی و یکسره کردن کار رژیم نخواهند بود. از نظر ما ضرورت چنین پیوندی بر بخشهای وسیعی از فعالین و مبارزین کارگری (چه شاغلین و چه بازنشستگان )آشکار گردیده و حرکات و اقداماتی هم در این جهت صورت گرفته است که هر چند در مراحل ابتدایی خود قرار دارد اما با توجه به روند تشدید مبارزات دمکراتیک و درک این ضرورت ، امکان عمق و وسعت یابی آن طی سالهای آتی بصورت واقعی وجود دارد. همبستگی های اعلام شده توسط کارگران و بازنشستگان،آموزگاران ودانشجوایان سراسر کشور با مبارزات کارگران هفت تپه وفولاد در درون مرز و اقدام برخی سازمانهای چپ واحزاب ملیتهای ایرانی در جهت ایجاد همگرایی در جهت مبارزه برای سرنگونی رژیم اسلامی می تواند در جهت تقویت پیوندجنبشهای اجتماعی موثر باشد.

۴- نیاز کارگران و زحمتکشان به دموکراسی واقعی ، اگر بیشتر از سایر قشر های جامعه نباشد، کمتر از انها نیست. ارزیابی شما ازنقش طبقه کارگر، در مبارزه علیه حکومت اسلامی واستقرار دموکراسی و عدالت اجتماعی در ایران چیست؟

۴- من با این ارزیابی کاملا همراه و موافقم که مبارزه در جهت استقرار یک حکومت دمکراتیک که ضامن آزادی های فردی و اجتماعی باشد از ضرورتی عینی و واقعی سر چشمه می گیرد و بی گمان کارگران و زحمتکشان میهنمان بیشترین بهره را از استقرار یک حکومت ملی،مستقل و دمکراتیک خواهند برد. در عین حال اعتقاد داریم که بدون یک طتقه کارگر متشکل و سازمانیافته امکان واقعی برای نهادینه شدن دمکراسی و عدالت اجتماعی در آینده میهن متصور نمی باشد. ما تاکید می کنیم که مبارزات متشکل و سازمانیافته کارگران و زحمتکشان شهر و روستا برای بدست آوردن نان و آزادی نه تنها تضمین کننده پیروزی نهایی نیروهای مردمی بر رژیم جمهوری اسلانی است بلکه در فردای سرنگونی این رژیم ضد بشری نیز این طبقه کارگر است که در صورت های متفاوت می تواند تضمین کننده ادامه راه استقرار دمکراسی و عدالت اجتماعی و بر قراری سوسیالیزم باشد.

 

 


Article printed from The Union Of People's Fedaian Of Iran: http://www.etehadefedaian.org

URL to article: http://www.etehadefedaian.org/?p=23559

URLs in this post:

[1] Image: http://www.etehadefedaian.org/wp-content/uploads/2019/04/mai-19.png

Copyright © 2011 Etehade Fedaian. All rights reserved.