- The Union Of People's Fedaian Of Iran - http://www.etehadefedaian.org -

اول ماه مه (۱۱اردیبهشت) تجدید پیمان دیگری برای گسترش مبارزات متحد کارگران / سازمان اتحاد فداییان خلق ایران

Posted By admin On اردیبهشت ۶, ۱۳۹۸ @ ۷:۳۵ ق.ظ In کارگری | No Comments

[1]اول ماه مه (۱۱ اردیبهشت) روز جهانی کارگرامسال در حالی فرا می رسد که بختک شوم جمهوری اسلامی همچنان بر میهنمان سایه انداخته و با سیاستهای ضد کارگری وارتجاعی خود عرصه را بر زندگی توده های وسیع کارگران و زحمتکشان شهر و روستا هر چه تنگ تر نموده است. سیاستهای بین المللی و منطقه ای رژیم نیز مزید بر علت گردیده و شاخ و شانه کشیدن هایش با قدرتهای جهانی و منطقه ای حاصلی جز تشدید تحریم های اقتصادی کمرشکن، که بار اصلی اش بر دوش کارگران و تهیدستان است به بار نیاورده است، تحریم هایی که تشدید کننده بحران اقتصادی اجتماعی است وسالهاست زندگی توده های وسیع مردم را به مخاطره انداخته ودر دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ وارد مرحله جدیدی گردیده وابعاد بی سابقه ای یافته است..

سیل خانمان برانداز اخیر نیزبه نابسامانیهای موجود دامن زده و بسیاری از زحمتکشان ساکن روستاها و شهرک های سیلزده عملا از هستی ساقط گشته و با توجه به بی لیاقتی دست اندرکاران رژیم، مردم بی پناه سیلزده تنها چشم امید به دریافت کمک و یاری از دیگر کارگران وزحمتکشان هموطن دارند.           

سالهاست که رژیم حاکم و سرمایه داران تحت حمایت و قیمومتیش، براسب سرکش سیاستهای نئولیبرالی اقتصادی سوارگشته و امری مقدس تر از موقتی سازی نیروهای کار، خصوصی سازی واحدهای تولیدی صنعتی، ارزان سازی هر چه بیشترنیروی کار و در یک کلام بی حقوقی کامل کارگران را نمی شناسند. همراه با سیاستهای ضد کارگری، فساد ساختاری نیز مزید بر علت گشته و مسئولین رژیم در همراهی با عناصر وابسته به خود چوب حراج بر تمامی سرمایه های ملی کشور زده و صنایع و کارخانجاتی که ارزش واقعی انها به صدها میلیون دلار می رسید را به ثمن بخس به وابستگان و نزدیکان خود واگذار می کنند. نمونه های واگذاری شرکتهای پتروشیمی، شرکت نیشکر هفت تپه، کشت و صنعت دشت مغان، ماشین سازی تبریز، هپکوی اراک مشتی از خروارها است که حاصلی جز بیکارسازی های انبوه کارگران را در بر نداشته است.

  گستردگی بیکاری در میان کارگران ،جوانان، فارغ التحصیلان دانشگاهی و اخراجهای دسته جمعی که نتیجه طبیعی تعطیلی کارگاهها و کارخانجات تولیدی است، از پدیده های رایجی است که طی سال گذشته نیز بطور وسیع شاهد ان بوده ایم. این در حالی است که بخش بزرگی از شاغلین کشور نه تنها با پایین بودن و زیر مرز فقر بودن درآمد خود بلکه با عدم دریافت بموقع مزد نیزمواجه اند.

اینها تنها گوشه ای از مجموعه شرایط اسف باری است که در این روزهای پر محنت، بر زندگی کارگران و زحمتکشان میهنمان حاکم و مستولی است.

اما تمامی این ستم ها و بی عدالتی ها، کارگران و زحمتکشان را در سراسر کشوربه میدان مبارزه کشانده است و در بسیاری از بخشهای صنعتی تولیدی و خدماتی اعتراضات گوناگونی صورت می گیرد. تقریبا هر روزه در گوشه ای از کشور و دراعتراض به عدم پرداخت بموقع مزد و حقوق، اخراج و بیکارسازی، خصوصی سازیهای گسترده و بدی معیشت، شاهد اعتصابات، تجمعات، تحصن ها و راهپیمایی های پرشماری هستیم که زنان عموما و زنان خانواده های کارگری وزنان کارگر خصوصا، نقش فعالی در اینگونه حرکات اعتراضی داشته اند.

 تمامی شواهد حاکی ازاین است که بحرانهای مزمن حاکم بر نظام سرمایه داری عقب مانده جمهوری اسلامی، طی سالهایی که در پیش روی ماست، بی گمان با گستردگی وابعاد بیشتری ادامه خواهد یافت و بدین صورت میتوان انتظار داشت که به موازات ان مبارزات کارگران و زحمتکشان نیز از دامنه و گستردگی بیشتر و کیفیت بالاتری بر خوردارشود.

در چنین اوضاع و احوالی است که طبقه کارگر میهنمان خودرا مهیای برگزاری جشن های اول ماه مه که نماد مبارزه جویی و همبستگی طبقاتی است میکند.

برون رفت از وضعیت فلاکت باری که بر زندگی کارگران و خانواده هایشان مستولی است و دستیابی به یک زندگی انسانی جز با مبارزه پیگیر متحد و سراسری در جهت نابودی و سرنگونی این رژیم ضد بشری ممکن نیست.

تجربه کارگران و زحمتکشان سایر نقاط جهان نیز که درشرایطی مشابه ایران وبا وجود سرکوبهای وحشیانه توانسته اند به انحاء مختلف سازمانهای صنفی ـ طبقاتی خودرا درخفا و یا آشکار سازمان داده و به مبارزه خود دوام بخشند میتواند الهامبخش مبارزات زحمتکشان میهنمان باشد. نمونه مبارزات توده های زحمتکش سودان و الجزایرموید این ادعاست.

طبعا وظیفه و نقش  کارگران پیشرو، در این میان بسی بر جسته تر خود را نشان می دهد. کارگران مبارزی که با فداکاری وایستادگی و با وجود خطردستگیری، زندان و شکنجه توانسته اند مبارزات جاری را سازماندهی کرده و اعتماد توده های وسیع کارگران وهمکاران را جلب کنند. آری، چاره رنجبران وحدت و تشکیلات است و این ارزنده ترین درسی است که ما از اول ماه مه می گیریم.    

سازمان اتحاد فداییان خلق ایران، بعنوان یکی از سازمانهای مدافع حقوق کارگران وزحمتکشان، که در طول تاریخ پر فراز و نشیب خود هیچگاه دست از مبارزه در راه ارمانهای انسانی خود بر نداشته است، ضمن حمایت و همراهی با مبارزات جاری کارگران میهن، فرا رسیدن روزهمبستگی جهانی، روز اول ماه مه را به همگی کارگران زحمتکشان و همراهان و یاران صادق خجسته باد می گوید.

پیروز باد مبارزات عادلانه کارگران و زحمتکشان سراسرایران

سرنگون باد رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی

زنده باد ازادی و دمکراسی

 زنده باد سوسیالیزم

سازمان اتحاد فداییان خلق ایران  

اول ماه مه ۲۰۱۹-    ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۸

اول ماه مه (۱۱ اردیبهشت) روز جهانی کارگرامسال در حالی فرا می رسد که بختک شوم جمهوری اسلامی همچنان بر میهنمان سایه انداخته و با سیاستهای ضد کارگری وارتجاعی خود عرصه را بر زندگی توده های وسیع کارگران و زحمتکشان شهر و روستا هر چه تنگ تر نموده است. سیاستهای بین المللی و منطقه ای رژیم نیز مزید بر علت گردیده و شاخ و شانه کشیدن هایش با قدرتهای جهانی و منطقه ای حاصلی جز تشدید تحریم های اقتصادی کمرشکن، که بار اصلی اش بر دوش کارگران و تهیدستان است به بار نیاورده است، تحریم هایی که تشدید کننده بحران اقتصادی اجتماعی است وسالهاست زندگی توده های وسیع مردم را به مخاطره انداخته ودر دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ وارد مرحله جدیدی گردیده وابعاد بی سابقه ای یافته است..

سیل خانمان برانداز اخیر نیزبه نابسامانیهای موجود دامن زده و بسیاری از زحمتکشان ساکن روستاها و شهرک های سیلزده عملا از هستی ساقط گشته و با توجه به بی لیاقتی دست اندرکاران رژیم، مردم بی پناه سیلزده تنها چشم امید به دریافت کمک و یاری از دیگر کارگران وزحمتکشان هموطن دارند.           

سالهاست که رژیم حاکم و سرمایه داران تحت حمایت و قیمومتیش، براسب سرکش سیاستهای نئولیبرالی اقتصادی سوارگشته و امری مقدس تر از موقتی سازی نیروهای کار، خصوصی سازی واحدهای تولیدی صنعتی، ارزان سازی هر چه بیشترنیروی کار و در یک کلام بی حقوقی کامل کارگران را نمی شناسند.                                                                                   همراه با سیاستهای ضد کارگری، فساد ساختاری نیز مزید بر علت گشته و مسئولین رژیم در همراهی با عناصر وابسته به خود چوب حراج بر تمامی سرمایه های ملی کشور زده و صنایع و کارخانجاتی که ارزش واقعی انها به صدها میلیون دلار می رسید را به ثمن بخس به وابستگان و نزدیکان خود واگذار می کنند. نمونه های واگذاری شرکتهای پتروشیمی، شرکت نیشکر هفت تپه، کشت و صنعت دشت مغان، ماشین سازی تبریز، هپکوی اراک مشتی از خروارها است که حاصلی جز بیکارسازی های انبوه کارگران را در بر نداشته است.

  گستردگی بیکاری در میان کارگران ،جوانان، فارغ التحصیلان دانشگاهی و اخراجهای دسته جمعی که نتیجه طبیعی تعطیلی کارگاهها و کارخانجات تولیدی است، از پدیده های رایجی است که طی سال گذشته نیز بطور وسیع شاهد ان بوده ایم. این در حالی است که بخش بزرگی از شاغلین کشور نه تنها با پایین بودن و زیر مرز فقر بودن درآمد خود بلکه با عدم دریافت بموقع مزد نیزمواجه اند.

اینها تنها گوشه ای از مجموعه شرایط اسف باری است که در این روزهای پر محنت، بر زندگی کارگران و زحمتکشان میهنمان حاکم و مستولی است.

اما تمامی این ستم ها و بی عدالتی ها، کارگران و زحمتکشان را در سراسر کشوربه میدان مبارزه کشانده است و در بسیاری از بخشهای صنعتی تولیدی و خدماتی اعتراضات گوناگونی صورت می گیرد. تقریبا هر روزه در گوشه ای از کشور و دراعتراض به عدم پرداخت بموقع مزد و حقوق، اخراج و بیکارسازی، خصوصی سازیهای گسترده و بدی معیشت، شاهد اعتصابات، تجمعات، تحصن ها و راهپیمایی های پرشماری هستیم که زنان عموما و زنان خانواده های کارگری وزنان کارگر خصوصا، نقش فعالی در اینگونه حرکات اعتراضی داشته اند.

 تمامی شواهد حاکی ازاین است که بحرانهای مزمن حاکم بر نظام سرمایه داری عقب مانده جمهوری اسلامی، طی سالهایی که در پیش روی ماست، بی گمان با گستردگی وابعاد بیشتری ادامه خواهد یافت و بدین صورت میتوان انتظار داشت که به موازات ان مبارزات کارگران و زحمتکشان نیز از دامنه و گستردگی بیشتر و کیفیت بالاتری بر خوردارشود.

در چنین اوضاع و احوالی است که طبقه کارگر میهنمان خودرا مهیای برگزاری جشن های اول ماه مه که نماد مبارزه جویی و همبستگی طبقاتی است میکند.

برون رفت از وضعیت فلاکت باری که بر زندگی کارگران و خانواده هایشان مستولی است و دستیابی به یک زندگی انسانی جز با مبارزه پیگیر متحد و سراسری در جهت نابودی و سرنگونی این رژیم ضد بشری ممکن نیست.

تجربه کارگران و زحمتکشان سایر نقاط جهان نیز که درشرایطی مشابه ایران وبا وجود سرکوبهای وحشیانه توانسته اند به انحاء مختلف سازمانهای صنفی ـ طبقاتی خودرا درخفا و یا آشکار سازمان داده و به مبارزه خود دوام بخشند میتواند الهامبخش مبارزات زحمتکشان میهنمان باشد. نمونه مبارزات توده های زحمتکش سودان و الجزایرموید این ادعاست.

طبعا وظیفه و نقش  کارگران پیشرو، در این میان بسی بر جسته تر خود را نشان می دهد. کارگران مبارزی که با فداکاری وایستادگی و با وجود خطردستگیری، زندان و شکنجه توانسته اند مبارزات جاری را سازماندهی کرده و اعتماد توده های وسیع کارگران وهمکاران را جلب کنند. آری، چاره رنجبران وحدت و تشکیلات است و این ارزنده ترین درسی است که ما از اول ماه مه می گیریم.     

سازمان اتحاد فداییان خلق ایران، بعنوان یکی از سازمانهای مدافع حقوق کارگران وزحمتکشان، که در طول تاریخ پر فراز و نشیب خود هیچگاه دست از مبارزه در راه ارمانهای انسانی خود بر نداشته است، ضمن حمایت و همراهی با مبارزات جاری کارگران میهن، فرا رسیدن روزهمبستگی جهانی، روز اول ماه مه را به همگی کارگران زحمتکشان و همراهان و یاران صادق خجسته باد می گوید.

پیروز باد مبارزات عادلانه کارگران و زحمتکشان سراسرایران

سرنگون باد رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی

زنده باد ازادی و دمکراسی

 زنده باد سوسیالیزم

سازمان اتحاد فداییان خلق ایران  

اول ماه مه ۲۰۱۹-    ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۸


Article printed from The Union Of People's Fedaian Of Iran: http://www.etehadefedaian.org

URL to article: http://www.etehadefedaian.org/?p=23553

URLs in this post:

[1] Image: http://www.etehadefedaian.org/wp-content/uploads/2019/04/avalmahe-mai.png

Copyright © 2011 Etehade Fedaian. All rights reserved.