نوشته شده در دیدگاه ها توسط admin. افزودن پیوند یکتا به علاقمندی‌ها. Print This Post Print This Post

پیرامون بیانیه همکاری مشترک ۱۰ جریان سیاسی/ سیروان هدایت وزیری

 ۱۰ جریان متشکل از احزاب ، سازمان و تشکل های سیاسی ایرانی ( سازمان اتحاد فداییان خلق ایران ، کومه له زحمتکشان کردستان ، شورای موقت سوسیالیستهای چپ ایران ، اتحاد دمکراتیک آذربایجان _ بیرلیک ، جنبش جمهوریخواهان دمکرات و لائیک ایران ، حزب دمکرات کردستان ایران ، حزب دمکرات کردستان ، حزب مردم بلوچستان ، حزب کومه له کردستان ایران ، حزب تضامن دمکراتیک اهواز )   به تاریخ آبانماه ۱۳۹۷شمسی برابر با ۱۶ نوامبر ۲۰۱۸ میلادی در طی یک بیانیه ایی  تفاهم همکاری مشترک خود را حول یک پلاتفرم سیاسی علیه رژیم جمهوری اسلامی ایران  اعلام کرده اند.

 بیانیه این جریانات ازلحاظ ساختمانبندی به چندین قسمت تقسیم شده است . در ابتدای این بیانیه به حاکمیت و سلطه ستمگرانه  ۴۰ ساله جمهوری اسلامی در ایران اشاره شده  و بر  مبارزات گسترده مردم علیه این حکومت برای نیل به آزادی ، رهایی و احقاق حقوق خود تاکید گردیده است . این تشکل نیز ضمن اعلام همبستگی با این نوع مبارزات ، در خصوص سازمان یابی خود بر ضرورت اتحاد وسیع برای استقرار دمکراسی ، جمهوری و فدرالیسم در ایران پافشاری کرده است و از جریانات سیاسی دیگر دعوت کرده که به این اتحاد بپیوندند .

 قسمت دوم این بیانیه مقوله ایی تحت عنوان ” مبانی مشترک همکاری ” شامل می گردد  . در جهت جنبه اثباتی این مبانی ،  در ابتدا طی مقدمه ایی اعلام گردید که ” بعداز یک سده مبارزات پر فراز و نشیب در راه آزادی و عدالت اجتماعی ، تامین حاکمیت مردم ، استقرار و نهادینه کردن دمکراسی در کشور و تلاش مستمر برای پیریزی ایرانی آزاد، پیشرفته و مدرن و به دور از هر گونه تبعیض جنسی ، ملی و مذهبی ، کشور ایران همچنان اسیر استبداد و حکومت خود کامه است”

  در ادامه نیز  قانون اساسی  جمهوری اسلامی و ساختار قدرت آن به چالش گرفته شده است و تاکید شده که این  ” قانون ، بر پایه تبعیض ، درآمیزی دین و دولت ، دشمنی با آزادی و تجدد بنا شده است ” . و همچنین صف بندی خود را با نوعی از اصلاح طلبی در درون حکومت معیین ساخته و تاکید شده است که ” رژیم جمهوری اسلامی ایران در کلیت خود اصلاح پذیر نیست و در چارچوب آن ، هیچیک از خواست های دمکراتیک مردم ایران تحقق پذیر نیست ، بنابر این سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی ایران و انحلال همه نهاد های قضایی ، قانون گذاری و اجرایی سرکوبگر ( اعم از سیاسی ، نشامی ، امنیتی و غیره ) و الغای قانون اساسی جمهوری اسلامی و دیگر قوانین غیر دمکراتیک ، شرط نخست و اصلی در راستای استقرار یک نظام جمهوری مبتنی بر دمکراسی ، جدایی دین از دولت و حقوق بشر می باشد “

در قسمت دیگر  بیانیه چارچوب مبانی مشترک در ۱۴ بند خلاصه شده است که هر یک از این  بندها  معرف و بدیل در حل معضلات اجتماعی در ایران می باشد . این ۱۴ بند عبارت از :

۱- استقرار نظامی دموکراتیک در شکل جمهوری پارلمانی مبتنی بر جدایی دین و دولت ، تفکیک قوای سه گانه و پلورالیسم سیاسی، انتخابی بودن همه نهادهای حکومت با رای مستقیم مردم  و رعایت اصل تناوب قدرت. ما بر این اصل تاکید داریم که رای مردم یگانه  منشاء قدرت و مشروعیت حاکمیت است.

۲ – کشور ایران سرزمینی است که در نتیجه همزیستی ملیتهای، فارس، ترک، کرد، عرب،  بلوچ، ترکمن و دیگر مجموعه های زبانی و اقلیتهای مذهبی و فرهنگی شکل گرفته است.

برای اتحاد پایدار و باهم ماندن مردمان ایران ضروری است :

اولا هویت و حقوق ملی – دموکراتیک این مردمان پذیرفته و حق تعیین سرنوشتشان به رسمیت شناخته شود.

ثانیا تمرکز قدرت و مرکز گرائی تاکنونی، جای خود را به عدم تمرکز و تقسیم قدرت در ساختار سیاسی ایران بدهد.

ما خواهان اتحاد آزادانه مردمان ایران در یک سیستم سیاسی و اداری فدرال هستیم.

٣- جدایی دین و دولت و تضمین آزادی عقیده، دین و مذهب

۴- تامین آزادی‏های سیاسی، حقوق دموکراتیک و مدنی مردم، تضمین آزادی اندیشه و بیان، رسانه ها و اطلاع رسانی، شیوه زندگی، فعالیت احزاب سیاسی، آزادی برگزاری اجتماعات، تظاهرات، اعتصابات و ایجاد تشکل های صنفی و مدنی.

۵- تامین برابر حقوقی شهروندان، مستقل از جنسیت، مذهب، تعلق قومی، ملی، زبانی و مسلکی.

۶- تعهد و تضمین حقوق و آزادی های مندرج در اعلامیه جهانی حقوق بشر و پیمان های الحاقی آن.

۷ – لغو مجازات اعدام و هر گونه مجازاتی که حیثیت، شان و منزلت انسان را خدشه دار کند.

۸ – تامین برابر حقوقی زنان با مردان، لغو هر گونه تبعیض جنسیتی، اجرای کامل مفاد کنوانسیون منع تبعیض علیه زنان  و تضمین قانونی برای تامین امکانات لازم جهت رشد استعدادها و توانایی‏های زنان در همه عرصه‏های زندگی فردی، خانوادگی، اجتماعی و سیاسی.

۹ – تحکیم پایه های دموکراسی در کشور و تدوام همزیستی تاریخی مولفه های آن ایجاب می کند که حقوق برابر ملیت های ایران و حقوق ـ ملی دموکراتیک ملیت ها و اقوام ساکن ایران واحد، دموکراتیک و غیر متمرکز در عرصه های ملی، سیاسی، اقتصادی و اجتماعی، تامین و تضمین گردد.

۱۰- تامین فرصت‏های برابر برای دسترسی همگان به مسکن، بهداشت، آموزش، اشتغال، فرهنگ و بیمه های اجتماعی.

۱۱ – برقراری روابط سیاسی ایران با همه کشورها بر پایه احترام متقابل، پذیرش اصل حق حاکمیت مردم ایران، منافع ملی و پاسداری از صلح جهانی. ما با دخالت نیروهای خارجی در امور مربوط  به حق تعیین سرنوشت مردم ایران و آلترناتیو سازی توسط آن ها مخالفیم.

۱۲- جلب پشتیبانی افکار عمومی و حمایت نهادهای بین المللی از مبارزات مردم ایران برای استقرار دموکراسی در کشور و اعمال فشار به جمهوری اسلامی در اعتراض به نقض حقوق بشر در ایران و در همبستگی با مبارزات آزادیخواهانه مردم ایران.

۱۳- مخالفت با بنیادگرایی، اعمال خشونت و تروریسم.

۱۴- ما برگزاری اجتماعات، تحصن، اعتصاب، راهپیمایی و اشکال متفاوت مبارزه، برخورداری از حقدفاع در برابر اعمال قهر حکومت و مبارزه مدنی برای رسیدن به مطالبات اقتصادی و سیاسی را جزئی از حقوق اساسی شهروندان می شناسیم

 

در قسمت آخر به امضا و معرفی اعضای این تشکل اختصاص یافته است .

اگر بیانیه این ۱۰ جریان را زیر زربین واقعه های سیاسی در ایران قرار بدهیم ، ما فی نفسه به چندین مسائل قابل توجه مواجه خواهیم شد . این مسائل عبارتند از :

اولی ، در جنبش سیاسی  جاری ایران کمتر یافت می شود که  تعداد شمارش شرکت کنندگان در این نوع از نمونه های همکاری ،  در چارچوب یک پلاتفرم به ۱۰ جریان سیاسی  رسیده باشند . 

دومی ،  آرایش  تشکل این ۱۰ جریان نشانه هایی را به ما نشان میدهد که سرزمین ایران دارای تنوعات ملییتی و قومی است

  سومی ،  تنوعات این تشکل ،  نظاره های سیاسی ما را به یک جهت معیینی در چگونگی حل معضلات اجتماعی در ایران  سوق می دهد که این معضلات بدون مشارکت واحد نمایندگان سیاسی ملییت ها و قوم ها امکان پذیر نیست و غیر از این تنوع ، ذهن ها به مرکز گرایی قدرت سیاسی سوق داده می شود .

چهارمی ،  این جریانات پلاتفرمی را ارائه داده اند که توجهیه مخالفت سازمان و جریانات دیگر سیاسی دیگر را با مشکل همراه می سازد . از این جنبه این پلاتفرم  واقعیت های جامعه ایران  را ضمن اینکه منعکس می سازد ، آلترناتیو ساز نیز هست .

و پنجم ی  ، این ۱۰ جریان  زمانی حول یک پلاتفرم اعلام همکاری مشترک  کرده اند  که جامعه ایران آبستن یک تحول انقلابی است و جا داشت که احزاب و سازمان های سیاسی انقلابی هرچه زودتر متحد شوند .

البته پیداست که  مسئله اعلام همکاری مشترک خود محصول کوشش ها و فعالیت های این ۱۰ جریان درسال های ماقبل بوده است و جرقه وار به این همکاری منجر نشده است . در طی سال های اخیر ، خیلی از احزاب و سازمان های موجود در این ۱۰ جریان ،  پروژه های متفاوتی را در جهت ائتلاف و اتحاد دمکراتیک در سطح جنبش سیاسی ایران ارائه داده اند و برای عملی کردن این پروژه ها عملا وارد صحنه شده اند ،  ولی متاسفانه با توجه درک و جهت گیری های متفاوت این یا آن جریان سیاسی فاقد محصول بوده است .  و هم اینک همکاری این ۱۰ جریان را باید به فال نیک گرفت.

در هر صورت این امکان نیز هست که  نوع ادبیات جدید همکاری  این ۱۰ جریان ،  برخی از احزاب و سازمان های سیاسی  ناسیونالیست ، تمامیت خواه ، مذهبی و چپگرای سنتی را علیه این صف ارایی جدید با کنش و واکنش منفی  وادار سازد . چه بسا هم اینک این نوع از عکس العمل ،  در کانال های متفاوت  ” مدیا “  خود را به وضوع نشان می دهد که گویا ،  این شیوه از  میثاق برنامه و عمل این جریانات   به اصطلاح “  تجزیه شدن ایران “  را هموار می سازد .  و در ابعاد دیگری به  ” اتحاد پرولتاریایی سراسری ” ،  ” لطمه وارد می سازد” . در صورتی که پنچ خصاص بر شمرده نشان می دهد که عکس این قضیه است.  اتفاقا دلواپس ها و نگرانی در آنجاست که عدم اتحاد عمل دمکراتیک  در میان ملییت و خلق های متفاوت در ایران ،  می تواند همانند یک زمین لرزه ایی باشد که ستون ها به هم ریزند و خانه خرابی های زیادتری بوچود آیند . در اینجا برای جلوگیری از این فاجعه ، هیچ اقداماتی خارج  تر از آن نیست که این جریانات بکار می گیرند  . در نتیجه  جا دارد که احزاب و سازمان های انقلابی  دیگر با مرزبندی با  سکتاریسم در این اقدام مشارکت داشته باشند.

تا آنجایی که میثاق برنامه ایی ۱۰ جریان به ما نشان میدهد ، همانا ضف آرایی مشخص سیاسی و عملی در تقابل با سه سناریو است  ،  اولا  در مقابل آنانی که چشم به راه اصلاحات در درون رژیم هستند و قصد اصلاحات آنان بجز حفظ رژیم هدف دیگری تقیب نمی کنند . ثانیا در مقابل آنانی هست که ایرانی را به این گندگی ولی با گندیدگی سراخ دارند . ثالثا در مقابل آنانی هست که تحت نام  ” اتحاد کارگران سراسری”  در حل معضلات اجتماعی و راه حل های واقعی  سرباز می زنند .  اقدام ۱۰ جریان به عنوان سنتز این سه تز هست که مطلوب ترین و محتمل ترین راه را برای یک استقرار ایرانی آزاد ، متحد و دمکراتیک هموار می سازد .

سیروان هدایت وزیری   ۱۶ اذر ۱۳۹۷ برابر با ۶ دسامبر ۲۰۱۸ 

     

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>