نامه سرگشاده به انجمن جهانی قلم برای آزادی فوری نویسندگان دربند

گروهی از نویسندگان سرشناس ایرانی با انتشار نامه ای خطاب به انجمن جهانی قلم خواهان آزادی فوری سه تن از اعضای کانون نویسندگان ایران، بکتاش آبتین، کیوان باژن، رضا خندان مهابادی و نیز خسرو صادقی بروجنی خبرنگار و پژوهشگر جامعه شناسی، از زندان های جمهوری اسلامی شده اند. ادامه خواندن Continue reading

مادران پارک لاله ایران: تا به کی تا چند؟ به این همه ظلم در ایران پایان دهیم!

در شرایطی که تبعیض های گسترده ساختاری و به شدت ناعادلانه حکومت اسلامی ایران و توزیع نابرابر ثروت و امکانات در ایران بیداد می‌کند و فقر و فساد به حد نهایت رسیده است، فشارهای سیاسی، اجتماعی و نبود حمایت های دولتی و اجتماعی نیز کمر کارگران و زحمتکشان را خم کرده و روزی نیست که خبر خودکشی مردمی که برای گذران حداقل های زندگی خود و خانواده‌ شان ناتوان شده‌اند را نشنویم. در این شرایط فاجعه بار، حکومت با قساوت و بی‌شرمی تمام؛ سرکوب، بازداشت، شکنجه، حکم های سنگین و اعدام فعالان سیاسی- اجتماعی را نیز روز به روز بیشتر و بیشتر می‌کند تا بتواند مردم جان به لب رسیده را از اعتراض و اعتصاب بترساند. با این وجود اعتراض های گسترده هم چنان هر روزه ادامه دارد. ادامه خواندن Continue reading

بیانیه تشکل ها: بازداشت‌شدگان مهر ماه باید فورا و بی قید و شرط آزاد گردند

ماه مهر امسال پر بود از بازداشت و ایجاد فضای ترس و وحشت. فعالین کارگر و اجتماعی زیادی مورد یورش دستگاه‌های اطلاعاتی و قضایی قرار گرفتند و روانه بازداشتگاه ها و شکنجه گاه های مخوف گردیدند. واله زمانی فعال کارگری و عضو سندیکای نقاشان البرز، شبنم آشوری مدیر مسئول نشریه کارگری آگاهنامه، آرش جوهری، حنیف شادلو، سمیه کارگر، مهران رئوف و ناهید تقوی از جمله بازداشت شدگان این دوره هستند. ادامه خواندن Continue reading

مادر سجادیان از میان ما رفت

با اندوه فراوان با خبر شدیم که بانو «حشمت خانم سجادیان» در سحرگاه یکشنبه ۲۷ مهر ماه در تهران درگذشت. او مادر رضا زرشگه، عضو فعال «رزمندگان برای آزادی طبقه کارگر» بود که پس از دوماه دستگیری و تحمل شکنجه های وحشیانه، در شب اول مهر سال ۱۳۶۰ در بروجرد به جوجه اعدام سپرده شده بود. قلب این مادر داغ دیده همچنان خون چکان بود که در۸ آبان ۱۳۶۱، سینه دامادش، فریدون اعظمی از رهبران «سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر» آماج گلوله مزدوران حکومت اسلامی قرار گرفت. ادامه خواندن Continue reading

نویسندگان ِدر بند را بدون قید و شرط آزاد کنید!

یانیۀ کانون نویسندگان ایران “در تبعید” و انجمن قلم ایران “در تبعید”
نویسندگان ِدر بند را بدون قید و شرط آزاد کنید!
هموطنان عزیز، مردم آزادیخواه جهان

جمهوری اسلامی ایران درادامۀ موج خفقان، سانسور، دستگیری، ترور و اعدام های گسترده، تعدادی دیگر از نویسندگان و شاعران و روزنامه نگاران را طی ماه های اخیر دستگیر و زندانی کرده است. جمهوری اسلامی روز شنبه پنجم مهرماه ۱۳۹۹ رضا خندان (مهابادی) و بکتاش آبتین از اعضای هیات دبیران کانون نویسندگان ایران و کیوان باژن عضو پیشین هیات دبیران این کانون را به این دلیل به اسارت گرفته است که از آزادی اندیشه و بیان بدون حصر و استثا دفاع می کردند. ادامه خواندن Continue reading

منازعه قره باغ: یک زخم باز تاریخی در میانه سیاست های ژئو پولیتیک جهانی و منطقه ای – محمد آزادگر؛ هدایت سلطان زاده

۱- همیشه در شرایط جنگ، پروپا گانداها و تبلیغات بر واقعیت ها سایه می اندازد و حقایق از افکار عمومی پنهان میماند. منازعه قره باغ نیز از این قاعده مستثنی نیست. قاعده جنگ روانی، متهم کردن طرف مقابل است. در این پروپاگاندای رسانه ای، آذربایجانی ها در طرف ضعیف تری قرار دارند. دیاسپرای ارمنی در کشورهای غربی بدلیل جمعیت مهاجر پر رنگ و جا افتاده در کشورهای مهم اروپائی و روسیه و آمریکا از فرصت های تبلیغاتی وسیعتری برخوردارند و در بسیاری از کشورهای غربی، مثل آمریکا و فرانسه و یونان، دیاسپورای پرصداتر ارمنی به تظاهرات علیه جمهوری آذربایجان برخاستند که معنائی جز حمایت از اشغال سرزمین های آذربایجان و بی خانمانی یک میلیون انسان رانده شده از خانه و زندگی خود نداشت. قابل فهم است که در ایران در شهرهای تبریز و زنجان و اردبیل و ارومیه و آذربایجانی های ساکن تهران بدلیل مشترکات اتنیکی و فرهنگی و تاریخی خود، همبستگی خود را با مردم جمهوری آذربایجان ابراز دارند. این تظاهرات، در عین حال اعتراضی بود علیه سیاست یک جانبه جمهوری اسلامی در حمایت از دولت ارمنستان. فراموش نباید کرد که قره باغ کوهستانی، خاستگاه برجسته ترین هنرمندان و موسیقی دانان و شاعران آذربایجان است، و تفاوت هست بین اعتراض علیه اشغال و سیاست یک جانبه یا حمایت از اشغال. در هر جنگی، معمولا احساسات اتنیکی در هر دو طرف تحریک می شود که فقط میدان را برای دشمنی های بیشتر و بهره برداری افراطی ترین و مرتجع ترین قشرها باز می گذارد که قربانیان آن کسی جز مردم عادی نیستند. ادامه خواندن Continue reading

وخامت حال نسرین ستوده نگران کننده است؛ فوری او را آزاد کنید

بیانیه‌ی مشترک برنامه نظارت و جامعه‌ی دفاع از حقوق بشر در ایران

۲۶ مهر ۱۳۹۹ – ۱۷ اکتبر ۲۰۲۰

پاریس، ژنو، ۱۶ اکتبر ۲۰۲۰ (۲۵ مهر ۱۳۹۹) ـ برنامه‌ی نظارت بر حمایت از مدافعان حقوق بشر و جامعه‌ی دفاع از حقوق بشر در ایران فراخوان خود به دولت‌مردان ایران برای آزادی فوری نسرین ستوده، وکیل حقوق بشری و مدافع حقوق بشر سرشناس و برنده‌ی جایزه‌ی نیک زیستن [نوبل آلترناتیو] سال ۲۰۲۰ و جایزه‌ی ساخاروف سال ۲۰۱۲ را تکرار کردند. وضع سلامتی او در پی اعتصاب غذای ۴۶ روزه و بستری شدن در بیمارستان رو به وخامت رفته است. ادامه خواندن Continue reading

طبقات در سرمایه‌داری در سطوح میانجی و انضمامیِ تحلیل / فرهاد نعمانی و سهراب بهداد

شاره: بخش حاضر، پایان‌بخش رساله‌ی «اقتصاد سیاسی طبقه و دولت در کشورهای سرمایه‌داری درحال‌توسعه» است. این بخش‌ها در ارتباطاتی متقابل با یکدیگر، شالوده و چارچوبی عمومی برای بررسی جنبه‌ی اقتصادی ساختار طبقاتی و کمیّ‌سازی تقریبی آن در یک جامعه‌ی مشخص سرمایه‌داری، در مقطع زمانی خاص و نیز در طول زمان ارائه می‌کند.

بخش پنجم
طبقات در سرمایه‌داری
در سطوح میانجی و انضمامیِ تحلیل

مقدمه

برمبنای مسایل روش‌شناختی و نظری چهار بخش پیشین، ساختار بخش کنونی برمبنای گونه‌شناسی مارکسیستی ساختار طبقاتی کشورهای سرمایه‌داری درحال‌توسعه در سطوح میانجی و انضمامی‌ترِ انتزاع شکل می‌گیرد. ادامه خواندن Continue reading

کانون نویسندگان ایران، پرچمدار جنبش اجتماعی آزادی بیان/ محسن حکیمی

پیشکش به اعضای زندانیِ کانون نویسندگان ایران:
رضا خندان (مهابادی)، بکتاش آبتین، و کیوان باژن

کانون نویسندگان ایران تنها تشکل نویسندگان مستقل و آزادی خواه ایران است که قدمتش به بیش از نیم قرن میرسد. درست به دلیل همین استقلال و آزادی خواهی، کانون همیشه زیر تیغ سرکوب قرارداشته و به طبع نمیتوانسته به طور پیوسته فعالیت کند. این گسستگیِ زمانی، فعالیت کانون را ناگزیر به سه دوره ی جدا از هم تقسیم کرده است: اول از ۱۳۴۷ تا ۱۳۴۹، دوم از ۱۳۵۶ تا ۱۳۶۰، و سوم از ۱۳۶۹ تا کنون. اما بحث مهم تر در باره ی کانون نویسندگان ایران نوع و ماهیت این تشکل است. اساسنامه ی کنونی کانون آن را تشکلی «فرهنگی – صنفی» معرفی میکند. در فرهنگی بودنِ کانون هیچ شک و شبههای نیست. اعتلای فرهنگی جامعه از راه دفاع پیگیر از آزادی بیان و نشر و گسترش انواع و اقسام اندیشه ها و عقاید، ومبارزه ی بی امان با سانسور برای رشد و شکوفایی فرهنگ بالنده و پیشرو همیشه در صدر اهداف کانون قرارداشته است. ادامه خواندن Continue reading

مادران پارک لاله ایران/ آیا حکومت با سرکوب توانسته است جامعه را به سکوت بکشاند!؟

چهار شنبه ۲۳ مهر ۱۳۹۹ – ۱۴ اکتبر ۲۰۲۰

بیش از ۴۱ سال است که مسئولان درشت و ریز حکومت اسلامی ایران مخالفان را حذف و با ریختن خون عزیزان ما ارتزاق می‌کنند. در طی این سال‌ها نیز از هر ابزار کثیفی، حتی در وارونه سازی حقایق جنایت های مرتکب شده، استفاده کردند تا بتوانند قدرت مطلقه شان را بر سر مردمی که خواهان آزادی و عدالت و برابری اند سرپا نگاه دارند. آن‌ها از همان ابتدا مردمی که با شجاعت در برابر دیکتاتوری سلطنتی ایستادند را فریب دادند و عاشق ترین جوان‌های مبارز ما را یا در خیابان یا زیر شکنجه یا با ترور و اعدام کشتند و پیکر آن‌ها را مخفیانه به خاک سپردند تا شاید بتوانند حافظه ی جمعی جامعه را از جنایت های حکومت شان پنهان کنند و این رویه تا به امروز ادامه دارد. ادامه خواندن Continue reading