با تکرار کلمه «انتخابات» سعی دارند حکومت سراسر استبدادی شان را دموکراتیک نشان دهند /فراخوان زنان زندانی سیاسی به تحریم انتخابات مجلس یازدهم

۴١ سال است که با تکرار کلمه ” انتخابات” سعی دارند حکومت سراسر استبدادی شان را دموکراتیک نشان دهند. حال آنکه از همان روزهای نخست،آزادی مردم و درپی اش آرای آنها به یغما رفت.

از همان روز که به جای مجلس موسسان با انتخابات آزاد مردم ایران، مجلس خبرگان برای تشکیل و حفاظت از سلطنت مطلقه ی دینی( ولایت فقیه) شکل گرفت حق حاکمیت و انتخاب مردم ایران غصب شد و به سرقت رفت.مجلس شورای اسلامی نیز که با حذف پیشین همه گروههای سیاسی به جز حلقه تنگ هوادارن تام حاکمیت مستبد، شکل گرفت و هر سال این حلقه ی راه یابندگان بدان تنگ تر شد و حتی به خودزنی رسید(چنانکه هم اکنون نیز شاهدیم) نه نهادی دموکراتیک بلکه عنصری سراسر ضد مردمی و تمام و کمال در خدمت حاکمیت است و غیر از آن هیچ مصرفی ندارد. چنانچه عموم مصوبات آن طی سالها گواهی میدهد.

امروز بحران استبداد و چپاول جمهوری اسلامی به جایی رسیده که در وحشت از تحریم سراسری انتخابات عوامل حکومت یکی پس از دیگری به صحنه می آیند و با عناوینی مردم را به حضور در انتخابات دعوت می کنند چنانچه رئیس قوه قضائیه تهدید کرد “هر کسی با هر عنوانی انتخابات را زیر سوال ببرد دشمن نظام است”. اما مردم ایران آرای واقعی و بی بازگشت خود را از دیماه ۹۶ تا قیام خونین آبان ماه ۹۸ و پس از آن با جان برکفی در خیابان ها رسا اعلام کره اند.

سیاست اکنون نه آنگونه که اصلاح طلبان میخواهندیعنی در فرایند های سیاست زدوده ی انتخابات بلکه به گونه انقلابی در تظاهرات، اعتصابها، و تشکل یابی مردم در جریان است. حاکمیت مستقر چنان ارتجاعی و واپس گرایانه ( همچون تمام طول عمرش) علیه سیاست مردم و انتخاب آنها در خیابانها ایستاد که تنها طی مدتی بسیار کوتاه کشتار وحشیانه ی ۱۵۰۰ تن از مردم این سرزمین رخ داد و برگ ننگین دیگری در کارنامه جنایتکارانه رژیم ثبت شد.

این نظام و انتخابات هایش تنها بر خون میلیونها جوان بی گناه استوار گشته : فروردین ۵۸،تابستان ۵۸، خرداد ۶۰ و قتل عام دهه ۶۰ بویژه کشتار تابستان ۶۷، قتل های زنجیره ای دهه۷۰، به خاک و خون کشیدن خاتون و آباد و اسلامشهر و.. کشتار معترضین ۸۸، فجایع کهریزک و اعدام گسترده هموطنان کرد به اسم تروریست در زندانهای ایران، کشتار معترضان ۹۶ و نهایتا کشتار وحشیانه ی مردم در آبان ماه ۹۸ و…

اما مردم ایران اجازه نمی دهند حتی قطره ای از این خون های به ناحق ریخته شده بی پاسخ بماند، این خونها در اعتراضات و خروش برآمده از درد و رنج مردم علیه استبداد و چپاول شکوفا میگردد .

آینده هیچ گاه از آن تسلیم طلبان و سازشکاران نبوده و نخواهد بود. همه مدافعان حاکمیت اسلامی قداره بندان و قلم زنان و ماموران حکومتی، آنها که سر خم می کنند و ناحق را می پذیرند ادامه همین حاکمیت اند و مذموم و باطل؛ چه آنها که در خبرگان رهبری جلوس فرموده اند و چه آنها که در مجلس به ظاهر ملی!

برماست که انتخاباتشان را برای خودشان بگذاریم و در میدان واقعی انتخابات مردمی باقی بمانیم. هرکسی که پای صندوق های رای می رود اثر انگشتش بر روی ماشه ی اسلحه ای که به سمت جوانان انقلابی شلیک می شود ثبت خواهد شد و نشان تاییدی بر نظام حاکم و جنایاتش می باشد. تحریم و نفی انتخابات پیمان مردم ایران با شهدا به ویژه شهدای قیام اخیر است.

امضا کنندگان به ترتیب حروف الفبا:

۱– یاسمین آریانی
۲-ندا آشتیانی
۳- راحله احمدی
۴-مریم اکبری منفرد
۵-لیلا حسین زاده
۶-سهیلا حجاب
۷-آتنا دائمی
۸- سپیده فرهان
۹-منیره عرب شاهی
۱۰- صبا کرد افشاری
۱۱-ندا ناجی
۱۲-سمانه نوروز مرادی

فرانکفورت، میزبان سی‌و یکمین کنفرانس بنیاد پژوهش‌های زنان

در روزهای ٢۴ تا ٢۶ جولای سی و یکمین کنفرانس بنیاد پژوهش‌های زنان ایران در شهر فرانکفورت آلمان برگزار می‌شود. در همین رابطه سوالات متعددی از سوی مخاطبات و کاربران شبکه‌های مجازی مطرح شده است که کمیته برگزاری این کنفرانس در این گفت‌وگو کوشیده به آنها پاسخ دهد.  

چه شد که تصمیم گرفتید میزبان سی و یکمین کنفرانس بنیاد پژوهش‌های زنان ایران در شهر فرانکفورت باشید؟

اعضای کمیته برگزاری سی ویکمین کنفرانس بنیاد پژوهش های زنان ایران از دیرباز در کنفرانس‌های بنیاد در کشورهای مختلف شرکت کرده یا آنها را با علاقه دنبال کرده‌اند. از آنجاکه تداوم این کنفرانس‌ها برای ما مهم است و با توجه به اینکه سه شهر برلین، هانوور و کلن در آلمان تا به حال میزبان بوده‌اند، و همچنین مرکزیت شهر فرانکفورت در اروپا، ما را بر آن داشت که برگزاری کنفرانس سال ٢٠٢ را به عهده بگیریم.

برای تشکیل کمیته برگزارکننده کنفرانس و دعوت به همکاری در آن، چگونه اقدام کردید؟ آیا معیار و ضوابط مشخصی را مد نظر داشتید؟برگزار کردن یک گردهمایی بین‌المللی در حد کنفرانس بنیاد پژوهش‌های زنان ایران کار آسانی نیست و علاوه بر وقت و تلاش زیاد، به همفکری و همکاری فشرده احتیاج دارد. ما سعی کردیم که در حد امکان و با آگاهی به وجود تفاوت‌های نظری، تعداد افراد در کمیته برگزارکننده را محدود کرده و ترکیبی تشکیل دهیم که بتوانیم با اصطکاک کمتری با یکدیگر کار کنیم.

به نظر شما این کنفرانس ها نقشی برای فعالان حقوق زنان در خارج از کشور ایفا کرده است؟ آیا از نظر شما این کنفرانس ها انعکاسی در جنبش زنان داخل ایران یافته است؟

این کنفرانس‌ها با همکاری زنان ایرانی (من‌جمله از ایران) در اقصی نقاط جهان برگزار می‌شوند و توانسته‌اند شبکه ارتباطی گسترده‌ای بین فعالان و کنشگران حقوق زنان ایرانی در کشورهای مختلف به وجود آورد. موضوعات، پژوهش‌ها و مقالات متنوعی از سوی دانشگاهیان و فعالان در این سال‌ها مطرح شده‌اند که نقش مهمی در ارتقای سطح بینش و تفکر فمینیستی زنان ایرانی داشته‌اند. بنیاد همه ساله از ایران نیز هم سخنران و هم شرکت‌کننده داشته است. استقبال زنان داخل ایران و سخنرانانی که از ایران می آیند،  نشانی از پژواک این کنفرانس‌ها در داخل ایران است.

در اطلاعیه سمینار آورده‌اید که بنیاد پژوهش‌های زنان ایران، پدیده‌ای است کم نظیر در تشکل یابی و نهادسازی ایرانیان در خارج از کشور. می‌توانید بیشتر این ادعا را توضیح دهید؟

بنیاد پژوهش‌های زنان ایران ۳۰ سال است که سمینارهای سالیانه خود را با حفظ استقلال و غیر انتفاعی بودن خود برگزار کرده است و در طول این ۳۰ سال به موضوعات مختلف پرداخته، نوآوری کرده و تابوهای بسیاری را شکسته است. این بنیاد شبکه ارتباطی گسترده‌ای بین کنشگران و علاقه‌مندان حقوق زنان ایرانی از هر طیف و دسته و در کشورهای مختلف و همچنین در ایران به وجود آورده است. این تداوم و این نهادسازی در بین ایرانیان خارج از کشور پدیده‌ای کم ‌ظیر است.

در طی سال‌های گذشته جو کنفرانس‌ها تحت شعاع روابطی خارج از این کنفرانس‌ها و در میان شبکه همراهان و دوستان بوده است، تا جایی که در کنفرانس استکهلم در سال ٢٠١٨ به تشنج کشیده شد. چگونه می‌خواهید با این دست از مشکلات روبه‌رو شوید؟

اختلاف سلیقه و عقیده و حتی مشاجرات همیشه و در همه جا وجود داشته و خواهد داشت. مهم این‌است که بنیاد بر اصول خود پافشاری کند و به آنها وفادار بماند.

آیا مردان هم می‌توانند برای این کنفرانس چه به عنوان سخنران مقاله بفرستند و چه به عنوان شرکت‌کننده ثبت‌نام کنند؟

بنیاد پژوهش‌های زنان ایران همیشه از مردانی که به دست آوردها، حقوق و موقعیت زنان ایران علاقه داشته و آنها که در این‌باره فعالیت و پژوهش می‌کنند استقبال کرده و می‌کند. آنها می‌توانند چه به عنوان سخنران و چه به عنوان شرکت کننده در این کنفرانس‌ها شرکت کنند.

در امر تدارک این سمینار تا به امروز با چه مشکلاتی روبه‌رو بوده‌اید؟

مشکل بزرگ در امر تدارکات این کنفرانس مسئله مالی است. بنیاد به هیچ سازمان و گروهی وابسته نیست و مخارج این کنفرانس سه روزه را باید از طریق کمک‌های نهادهای فرهنگی و مدنی تامین کرد. ما هنوز در پی تامین مخارج هستیم.

چگونه می‌شود به شما یاری رساند؟

بهترین کمک به ما حضور فعال در کنفرانس و تبلیغ برای شرکت در این کنفرانس است. تعداد هر چه بیشتر شرکت کننده به برجسته کردن مسائل زنان یاری می‌رساند. مورد دیگر حمایت مالی است که ما از پیش فروش ورودیه و یا هرگونه اهدای کمک مالی استقبال می‌کنیم.

آیا مخاطبان در ارسال کارهای پژوهشی برای ارائه بحث‌ها، استقبال کرده‌اند؟

ما تاکنون از کشورهای مختلف و از جمله از ایران تعدادی چکیده کارهای پژوهشی دریافت کرده‌ایم و از استقبالی که از موضوع کنفرانس شده است خرسندیم. و این در حالی‌ست که تاریخ انقضای مدت برای ارسال مقالات هنوز سر نیامده است.

برای چه تعداد شرکت کننده خود را آماده می‌کنید؟

ما سالن برگزاری مراسم بزرگ و زیبای دانشگاه گوته فرانکفورت را که گنجایش تا ۶٠٠ نفر را دارد در اختیار داریم و آماده پذیرایی از شرکت کنندگان هستیم.

چه راه‌هایی را برای تبلیغ و دعوت از شرکت‌کنندگان برگزیده‌اید؟

سایت برگزاری کنفرانس (IWSF2020.de) در دسترس است که علاقه‌مندان می‌توانند برای کسب اطلاعات لازم به آن مراجعه کنند. به جز آن از طریق اطلاع‌رسانی در شبکه‌های زنان و همچنین از طریق صفحات رسانه‌های اجتماعی کمیته برگزاری (IWSF2020) مانند فیس‌بوک، اینستاگرم و توییتر و پخش اطلاعیه‌هایی در سطح شهر از زنان و مردان علاقه‌مند برای شرکت در کنفرانس دعوت خواهیم کرد. از آن گذشته امیدواریم رسانه‌های فارسی زبان بیشتر از گذشته به مسائل زنان ایرانی توجه کنند  و برگزاری چنین کنفرانس منحصر به فردی را که به سی و یکمین سال تداوم خود می‌رسد، پوشش خبری دهند.

رادیو زمانه

چرا کاپیتالیسم و فمینیسم نمی‌توانند همزیستی داشته باشند؟ / نیکول اِیشاف / ترجمه‌ی شادی انصاری

متن زیر نسخه­‌ی اندک ویرایش‌شده‌­ی سخنان «نیکول ایشاف»، از اعضای تحریریه‌­ی نشریه‌­ی ژاکوبن، است که در مباحثه‌‌ای با عنوان «آیا سرمایه‌داری به زنان یاری می‌‌رساند یا آسیب می‌­زند؟» در مؤسسه­‌ی کِیتو در واشنگتن ارایه شد. ادامه خواندن Continue reading