- The Union Of People's Fedaian Of Iran - http://www.etehadefedaian.org -

پیرامون اعلام جنگ مسلحانه حزب دموکرات کردستان ایران و روابط این حزب با عربستان سعودی / سیروان هدایت وزیری

Posted By admin On آبان ۲, ۱۳۹۵ @ ۶:۵۲ ق.ظ In ملیت ها | No Comments

 بعضی ها این مسئله را به چالش می گیرند و بعضی نیز این مسئله را یک  روتین سیاسی قلمداد می کنند و نسبت به این مسئله حساسیت غیر واقعی قائل نیستند  . اینکه چه سازمان ، گروه و افرادی در این رابطه نظرات خود را بیان کرده اند ، جای خود دارد و اعلام نظرات به هر نوعی قابل درک و احترام می باشد در نتیجه  از محکومیت و یا پذیرش این مسئله در اینجا پرهیز می گردد و اما در عین حال به روانشناسی سیاسی قضیه مکث می شود . اولا هر سازمان و گروه مترقی ای  این حق را دارد  با توجه به اهداف و سیاست خود روابط خود را با این یا آن کشور ، احزاب و سایر دیگر سازمان های سیاسی تنظیم نماید  و در عین حال ابزار ، وسیله  و شیوه های مبارزاتی خود را تعیین نماید بدون اینکه به کسی که در دایره فعالیت اش قرار دارد زیان و ضرری رساند . طبعا بستگی به این مسئله دارد که با چه کسی طرف می باشد و اساسا هدف بکارگیری این وسیله ها به چه معنی هست .

قبل از پرداختن به نقطه نظرات اثباتی، جا دارد که ابتدا به مسئله روابط حزب دموکرات کردستان ایران با کشوری همانند عربستان سعودی و در عین حال اعلام جنگ مسلحانه این حزب در مقابل جهوری اسلامی اشاره ای داشت . آنچه که حزب دموکرات تا کنون در  مورد روابط  خود با عربستان سعودی اعلام کرده است ، مصاحبه دبیرکل این حزب  ، آقای هجری  با رادیو بی بی سی می باشد . در این مصاحبه آقای هجری به نحوی تاکید کرده که ” اگرعربستان سعودی حاضر باشد به ما کمک کند ، ما این کمک را می پذیریم” و ایشان به این مسئله اشاره کرد که ” نه تنها عربستان سعودی ، بلکه هر کسی به ما کمک نماید ما حاضریم” .  و همچنین ایشان تاکید کردند که ” جنگ مسلحانه دور تازه ایی از مبارزات ما در مقابل جمهوری اسلامی میباشد” . این نوع مصاحبه ها در این شرایط به نوعی حساسیت غیر منطقی را بوجود آورده است . آنچه حزب دموکرات و دبیر کل آن بدان اشاره کرده است ، به نسبت حدود بیست سال به بعد  یک طرح جدید به شمار می آید ، در صورتیکه حزب دموکرات قبلا با دولت  و نیروهای سیاسی منطقه روابط حسنه و تاحدودی همکاری های لجستگی را داشته است ، از جمله با دولت سابق عراق به رهبری صدام حسین و نیروهای سیاسی منطقه ونیز اتحادیه میهنی کردستان عراق که خود این سازمان علیه صدام حسین بود . اما طبق برآورده و بررسی های سازمان های انقلابی چه در جنبش سیاسی ایران وچه در عراق چنین روابطی  ، متناقص با هدف های معیین انقلابی در این دو منطقه  نبوده است و پرنسیب های دیپلماتیک رعایت شده است ، تا جایی که این مکانیزم در مورد روابط سازمان های دیگر انقلابی صدق داشته است

. در باره جنگ مسلحانه : یکی از  اشکال مبارزاتی حزب دموکرات کردستان ایران در گذشته جنگ مسلحانه بوده است در نتیجه این مسئله تازه گی ندارد و این شکل از مبارزه نیز از جانب خیلی از نیروهای سیاسی مترقی و انقلابی در جنبش که خواهان سرنگونی حکومت های استبدادی همانند جمهوری اسلامی بوده اند ، نه تنها مورد نقد قرار نگرفت ، بلکه آنان نیز به این نوع مبارزه آرایش دیگری دادند و بطوریکه مورد پذیرش قرار گرفته شد . اما اینک چرا این دو مسئله حساسیت لازم خیلی از نیروهای سیاسی را بر انگیخته است ؟  و چرا این  دو مسئله تازه گی دارد ؟ . و آیا اصولا این شکل از روابط و مبارزه منتفی شده و به کارگیری این دو نوع مبارزه غیر مترقی و کهنه شده به حساب می آیند ؟ و یا نه ، انتخاب” نقد” این دو  مسئله در این شرایط الزامی شده است . آنچه که میدیا و رسانه های خبری نشان داد ، اولین جریانی که به نقد سیاست اخیر حزب دموکرات پرداخت ، خود رژیم جمهوری اسلامی بود .این رژیم ادعا کرد که  ” کنسولگری عربستان سعودی در اربیل کردستان عراق به تمرکز  و تردد نیروهای ضد انقلاب از جمله حزب منحله تبدیل شده است ” . این رژیم  ، سیاست جدید مبارزه مسلحانه این حزب را به “عوامل خارجی” از جمله عربستان سعودی و اسرائیل نسبت داد و انگار اعلام جنگ مسلحانه حزب دموکرات برای این رژیم تازه گی داشته است . البته اگر حزب دموکرات با دولت عمادی در عراق همکاری و همیاری می کرد ، شاید این حساسیت برای این رژیم بوجود نمی آمد. زیرا که دولت عمادی از هر لحاظی از جانب رژیم جمهوری اسلامی تغذیه می شود و نوعی از همسویی ایدولوژیکی حکمفرماست .

آنچه که تا کنون حزب دموکرات کردستان ایران را به خوداری و یا به تاخیر انداختن جنگ مسلحانه انداخته بود ، همانا ایجاد شرایط سیاسی منطقه و بویژه نسج یافتن چگونگی قدرت یابی حکومت اقلیم در کردستان عراق بود . حکومت اقلیم کردستان با توجه به وضعیت سیاسی و اقتصادی خود خواهان امنیت بیشتری در چارچوب منطقه ایی خود بود و در این چارچوب ، مسئله روابط سیاسی و اقتصادی با رژیم جمهوری اسلامی کنجانده شده بود . رژیم جمهوری اسلامی با سیاست به قول معروف ” ماهی را از گل آلود شکار کردن ” هر گونه تهدیدات سیاسی و نطامی را در حدود مرزهای اقلیم کردستان تقبل نمی کرد و اگر چنین می شد ، تهدیدی بود علیه حکومت اقلیم کردستان عراق . حکومت اقلیم نیز برای رفع تهدیدات دفاع از آنچه که به دست آورده بود ، به محدودیت های پی درپی نیروهای سیاسی در منطقه از جمله حزب دموکرات مبادرت نمود . قاعدتا این مبادرت نیز ،  به حساب نابخردی دیپلماتیک حکومت اقلیم واریز نمی شود و وضعیت حساس منطقه چنین فلسفه ایی را طلبیده است . اما شایان ذکر نیز هست که ، رژیم جمهوری اسلامی فاقد خرد دیپلماتیک سیاسی  بود که پاسیفیزم ومبارزات مسالمت آمیز از بیست سال بعد در کردستان را به فال نیک گیرد .  ولی در عوض  ، در این مدت با تهدیات ، جنایات ، قلدری ، ترس و ارعاب و حمله به پایگاه های نیروهای سیاسی از جمله حزب دوکرات کردستان ایران صبر را از جریاناتی امثال حزب دموکرات کردستان ایران لبریز کرد . رژیم جمهوری اسلامی ایران با بوق و کرناهای خود از تمام شدن و تعطیل شدن مبارزات نیروهای سیاسی خبر می داد و در عین حال مبارزات جامعه مدنی در کردستان ایران را مورد حمله قرار داد تا جایی که روزی نبود که دهها نفر از نیروهای جوان و انقلابی در ایران و از جمله در کردستان به زندان ها و جوغه اعدام سپرده نشده باشند در حقیقت اعلام جنگ  مجدد مسلحانه  محصول این شرایط می تواند به حساب آید ، نه کمتر ونه بیشتر . در هر صورت  ، ربط دادن جنگ مسلحانه و تنطیم روابط با این و یا آن سازمان ، گروه ودولت ها به شرایط برآمده موجود سیاسی در منطقه ،  نامنصفانه به نظر می رسد . وضعیت حساسی که در منطقه بوجود آمده است ،  محصول هزمونی طلبی و تسعه طلبی دولتی هست که متدولوژی سرکوب و جنایات را انتخاب کرده است . اولا رژیم جمهوری اسلامی ایران از مبداء به قدرت رسیدن خود ، صدور انقلاب اسلامی را به سرلوحه اقدامات درون و بیرون مرزی قرار داده است  و با چشم پوشی از هر گونه عرف انسانی و بین المللی خواهان گسترده تر شدن حیطه و قلمرو خود به خارج از ایران شد . و در عین حال خود را نیر به عنوان وارث و نماینده پارسیان و ایرانیان در مقابل اعراب و سنی ها معرفی کرد  ، طبعا این نوع سیاست و نابخردی دیپلماتیک ،  خیلی از کشورهای منطقه از جمله عربستان سعودی و امیرنشینان حوزه خلیج فارس نوعی  ، جبهه گیری ، عکس العمل متقابل از سوی آنان را بوجود آورده است . مسئله بحران حجاج و کشته شدن صدها زائر ایرانی در مراسم حج می تواند استنتاجات سیاست بوجود آمده کنونی باشد . در صورتیکه مسئله حجاج قدمت تاریخی دارد که بدون مشکلاتی پیش برده می شد . مناسباتی که اینک در میان کشورهای عربی و از جمله عربستان سعودی با ایران بوجود آمده است ، اگرچه عامل اصلی اش می تواند به طرف رژیم جمهوری اسلامی سنگینی کند، ولی نتایج زیان بار این نوع مناسبات بر دوش مردم منطقه و از جمله جامعه ایران می باشد و همچنین این نوع مناسبات ، به پیچیده گی های مسائل روابط انسان ها و به طبع آن نیروهای سیاسی در منطقه افزوده است . در هر حال مناسات نیروهای سیاسی با این یا آن دولت و جریانات نباید بر پایه مناسبات کنونی موجود تنطیم کرد و بدان ربط داده شود . مناسبات و روابط مستقل سازمان های سیاسی حق مسلم آنان می باشد .

آنچه که به اعلام جنگ مسلحانه حزب دموکرات کردستان ایران علیه رژیم جمهوری اسلامی بر می گردد انعکاس و استنتاجات بوجود آمده ناشی از مسائل سیاسی موجود در ایران میباشد . مبارزات قهری در آثار انقلابات کلاسیک متکامل ترین نوع مبارزه شمرده شده است و بالاترین رده های مبارزات محسوب گشته است . مبادرت به مبارزات قهری هنگامی ظهور می کند ، که مبارزات مسالمت آمیز مرده باشد . در واقع تکامل مبارزات قهری مدیون مرده گی مبارزات مسالمت آمیز است . با زنده شدن و آکتیف شدن مبارزات مسالمت آمیز ، اتوماتیک  وار مبارزات قهری بی خاصیت ، زوال ، و مرده می شود . ولی آیا این نوع مبارزه در جامعه ما و در تحت حاکمیت کنونی مدفون گشته است ؟  یا نه هنوز زنده است . کشته شدن دکتر عبدلرحمان قاسملو دبیرکل حزب دکرات کردستان ایران و یارانش بر سر میز مذاکره ، ترور دکتر شرفکندی  و یارانش از سوی رژیم جمهوری اسلامی ، کشتار و اعدام صدها نفر از انقلابیون خلق کرد ، تخریب و به آتش کشیدن روستا ها در کردستان و بعدا” اعلام مبارزه جنگ مسلحانه از سوی حزب دموکرات کردستان ایران و سایر نیروهایی که به نوعی در گیر چنین مبارزه ایی هستند ، حاکی از هنوز زنده شدن مبارزات قهر یست . ردیابی و کانالیزاسیون مبارزات مسالمت آمیز چه حضوری و چه مجازی  در جهت افول مبارزات قهری در ایران به توسط رژیم جمهوری اسلامی بسته شده است  . حتی مجرای پاسیف کانال های الکترونیکی همانند اینترنت در جهت ردیابی مبارزات مسالمت آمیز که قاعدتا مدل هایی از مدرنیت در عصر حاضر در حوزه های روابط می باشد در این دهه  در ایران قطع می شود . مبارزات پارلمانتاریستی که موتور محرکه گذارمسالمت آمیز برای هدف های معیین انقلابی و انسانی محسوب می شود ، به هر شیوه ایی پیش نمی رود و از جانب رژیم مسدود شده است . مبارزات مسالمت آمیز جامعه مدنی غیر جدی به حساب آمده و اساسا بدان رسمیت داده  نمی شود. هرگونه نطق آزادیخواهی در جامعه از نطفه خفه می شود .در نتیجه انتخاب اشکالی از مبارزه قهری می تواند ، استبداد حاکم بر ایران را به پایبندی به خواست آزادیخواهانه جامعه مدنی در ایران و از جمله در مناطق تحت ستم متعقاعد سازد .            . 

                           .      

 


Article printed from The Union Of People's Fedaian Of Iran: http://www.etehadefedaian.org

URL to article: http://www.etehadefedaian.org/%d9%be%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%85%d9%88%d9%86-%d8%a7%d8%b9%d9%84%d8%a7%d9%85-%d8%ac%d9%86%da%af-%d9%85%d8%b3%d9%84%d8%ad%d8%a7%d9%86%d9%87-%d8%ad%d8%b2%d8%a8-%d8%af%d9%85%d9%88%da%a9%d8%b1%d8%a7%d8%aa

Copyright © 2011 Etehade Fedaian. All rights reserved.