نوشته شده در دسته‌بندی نشده٬سیاسی توسط admin. افزودن پیوند یکتا به علاقمندی‌ها. Print This Post Print This Post

توافق ایران و آژانس بین المللی اتمی حاکی از اپورتنیزم در حاشیه دیپلماتیک می باشد / سیروان هدایت وزیری

در نیمه شب شنبه به تاریخ ۱۷٫۰۱٫۱۶ توافق نهایی ایران و کشورهای ۵+۱ در شهر ژنو بر سر مسئله اتمی نهایی شد . به محض اینکه نهایی اعلام گردید ، کشورهای غربی به رهبری آمریکا تحریم های مالی و اقتصادی را علیه ایران لغو نمودند و قرار بر این شد ، دارایی های مصادره شده از طرف غرب نیز به ایران باز پس گردانده شود. کشورهای غربی با نهایی شدن این بیا نه ، پیروزی پروسه مسائل دیپلماتیک بر تشنج  را در منطقه قلمداد نمودند و اعلام کردند  ،  فضای جدیدی در روابط کشورهای غربی و از جمله امریکا با ایران بوجود خواهد آمد. رئیس جمهوری آمریکا در طی یک مصاحبه مطبوعاتی اعلام کرد ،  از این پس ،  جنبش و جوش کشتی ها و نیروهای امریکا در خلیج فارس در خارج از خطر حمله ایران به راحتی صورت خواهد گرفت. نهایی شدن و تصویب این بیانیه ،  کشورهای غربی را خوشحال نمود و اما بعضی از کشورهای دیگر از جمله اسرائیل و بعضا عربستان سعودی را نا خوشنود ساخت .  البته در امریکا نیز نسبت به این توافقات درک های متقاوتی وجود دارد . حزب جموری خواه آمریکا همچنان بر تروریست بودن رژیم ایران پایبند می باشد و مخالف هرگونه مصالحه با ایران میباشد . در هر صورت توافق و نهایی شدن این بیانیه در آینده چه تاثیر مثبتی در روابط کشورهای غربی و ایران دارد  ، خود بخود ما را به ابهام و سئولات بیشماری سوق می دهد . و اما چرا حالا این بیانیه ،  بعد از بک دهه نهایی اعلام می شود ؟ و چه نوع مکانیزمی عمل کرد است که هم اینک این بیانیه نهایی اعلام گردیده است ؟ و آیا تحولات جدیدی در مسئله اتمی صورت گرفته و باید بدان عکس العمل مثبت داده داده شود ،  یا اینکه این توافق از مرز مسائل اتمی فراتر رفته ،  به یک مسئله فراگیر سیاسی تبدیل شده است.  تا آنجایی که به مسائل سیاسی بر می گردد ، جدا از وجود بیشماری از پارامترهای موجود سیاسی در عرصه بین المللی در اتخاذ تصمیمات  کشورهای ۵+۱ با ایران  ، می توان به چندی از پارامترها اشاره کرد.  ۱ . این یک واقعیت آشکاری هست  ، آیالات متحده آمریکا در نهایی شدن این بیانیه  نقش تعیین کننده ای را داشته است . دولت اوباما برای واریز کردن حساب موفقیت های خود می خواهد با دست پرتری احراز ریاست جمهوری را در سال آینده به دست دیگران بسپارد. اگر ایشان یک دوره دیگری را برای دوره ریاست جمهوری می داشت شاید روی نهایی شدن بیانیه سماجت می کرد . این برهان را می توان به ااپورتنیزم دیپلماتیکی نسبت داد . ۲٫ آمریکا با توجه به تحولات حساس در خاورمیانه ،  سیال بودن ایران در این تحولات را مشاهده کرده بود و فرصت یافت ، به اصطلاح این نهنگ سیال در منطقه را شکار کند . بیانیه موجود ی که نهایی شد” تور” این شکار محسوب میشود .۳٫ کشورهای غربی و از جمله آمریکا از مانورهای دیپلماتیک میان ایران و روسیه بسیار ناخرسند به نظر می رسیدند ، امضای نهایی بیانیه از طرف آنان رفع این ناخرسندی  بود . ۴ محدودیت مرزی بازار سرمایه داری ، داشت  به خفگی مدیران سرمایه منجر می شد ، اقدام کشور های غربی  به اصطلاح الهام بخش این خفگی محسوب می شود. ۵٫ منطقه خاورمیانه دچار یک بحران همه گیر ایدولوژیکی و جنگی می باشد ، و این مسئله طبیعتا بازارو گردش سرمایه داری را نا امن ساخته است ، انگشت گذاری روی ایران در بر طرف کردن این مسئله  مهر” آری”  بر بیانه را مسجل تر نمود. و …..

تا آنجایی که به طرف مقابل یعنی ایران بر می گردد  ۱ . تمکین به اپورتنیزم دیپلماتیک تاحد نوشیدن جام ذهر بود. ۲ . با امضای قطعی بیانیه ، شعار” مرگ بر آمریکا” سی و اندی سالی که در کوچه و خیابان های ایران طنین افکن بود ، پوچ بودنش را نشان داد. ۳٫  بحران اقتصادی ایی که هم اینک ایران دچار آن شده است ، تصور بر خاتمه آن در ماحصل عملی بیانیه می باشد . ۴٫ امضای قطعی بیانه برای ایران به مثابه صادر کردن  یک ” چک ” ۳۰ میلیارد دلاری ( پول های ضبط شده ) از جانب کشورهای غربی محسوب می گردد. ۵٫ امضای بیانیه از طرف ایران به مثابه بر طرف کردن زنگ خطری هست که از جانب جمهوری خواهان آمریکا به محض قدرت رسیدن شان بدان توجه کرده است.

 در هر صورت امضای نهایی بیانیه به لحاظ زمانی اش مشکوک به نظر می رسد. ولی در هرحال بازتاب عملی این بیانیه تشابه یک مسابقه یک به یک بین ایرا ن  و کشورهای غربی را دارد . و شاید دو به یک به نفع کشورهای غربی . اما جدااز نتایج بلاقعل تائیر گذاری بر روی روابط دو طرفه ،  اینکه  بعدا  این بیانیه چگونه بازتاب عملی را به خود می گیرد ، ّ به اعتبار مترقبه بودن اش ، مبهم به نظر می رسد ،  و تازه  خارج از اعتماد دو طرفه نیز هست . ولی آنچه معلوم می باشد ، مردم کشورمان از هر گونه روابط دو طرفه از نوع حسنه اش استقبال می کنند  ،  از اینرو آنان از نتایج نهایی بسیار خرسند شدند . ولی این مسئله یک طرف قضیه می باشد . طرف دیگر مسئله ،  موضوع گیری های سیاسی سازمان و احزاب اپوزیسیون سنتی رژیم جمهوری اسلامی در مربوط به این مسئله می باشد.   شاید با نهایی شدن این بیانیه و روابط حسنه ایران با کشورهای غربی ،  درجا ت پوپولیزم سیاسی را درمابین این اپوزیسیون  را افزایش دهد تا حدودی که در  این مسابقات مستحیل شوند. جدا از اینکه سازمان های سیاسی چگونه  نسبت به این مسئله واقف هستند  . با توجه به هسته مرکزی دولت و سیاست های غالب بر جامعه کنونی ایران ، خود به خود نتایج نهایی امضای این بیانه می تواند به یک دلهره سیاسی مبدل شود . ۱ .از این نظر که آیا ۳۰ ملیارد ضیط شده ای که به ایران بازپس داده می شود ، مردم کشورمان از آن سهمی خواهند داشت ؟  یا اینکه  نه ،  این مبلغ در نا کجا آبادها محو می شود.  ۲٫  طبق برآورده و بررسی ها ،  خیلی از وسائل و یدک های جنگی مربوط به سپاه و ارتش رژیم ایران از خطه عمل خارج و یا  کهنه شده اند و این مسئله خودبخود پتانسیل جنگی و ماجراجویی ها را  در منطقه تخفیف داده بود ، در نتیجه ماحصل عملی این بیانیه ،  می تواند این پتانسل را تقویت نماید .  سپاه و ارتش رژیم جمهوری اسلامی با دسترسی به منابع مدرن تر وسائل جنگی ،  ماجراجوی ها را در حد ممکن افزایش خواهند داد . ۳٫  اسرار بازرگانی بین ایران و کشورهای غربی پیشینه تاریخی دارد ، در خارج از کنترل مردم ایران ملیارها دولار رد و دل می گردد ، ماحصل  عملی این بیانیه می تواند تعداد بیشتر قراردادهای مصیبت بار را قانوی تر بخشد. ۴٫  ساختمان بندی سیاسی و شکل کشورداری در ایران بسیار غیر دموکراتیک و دیکتاتوری می باشد . هر عملی در سامان بخشیدن و ضعیت این دیکتاتوری ، نا خوشایند به نظر می رسد ، بی شک اعلام نهایی این بیانیه ، درجات این  ناخوشنودی  را افزایش می دهد . ۵٫  طبق آمار رسمی نهاد های بین المللی و حقوقی ، تعداد اعدام ها و زندانیان سیاسی در ایران رده های بالا را نسبت به کشورهای دیگر دیکتاتور زده  به خود اختصاص داده است ، اعلام رسمی این بیانیه چشم و سرپوشی  کامل  نسبت به این جنایت محسوب می شود .

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>