نوشته شده در حقوق بشر٬مقالات توسط admin. افزودن پیوند یکتا به علاقمندی‌ها. Print This Post Print This Post

به احکام سنگین مادران ایران اعتراض کنیم !/ مادران پارک لاله (عزادار)

به احکام سنگین مادران ایران اعتراض کنیم !/ مادران پارک لاله (عزادار)

 
مردم آزاده و شریف ایران؛

مادران و خانواده هاى داغدار؛

سازمان ها و نهادهاى حقوق بشرى ایران و جهان!

و تمام کسانى که در هر نقطه جهان براى حقوق انسانى تلاش مى کنید و نگران اید!
جنبش آزادی خواهی مردم ایران از صدسال پیش و یا پیشتر از آن شروع شد. این جنبش با پایداری و جان فشانی های مردم در سال ۵۷ به بار نشست و توانست حکومت پادشاهی را به زیر کشد، ولی دیری نپایید که حاکمان جدید، سرکوب و کشتار را آغاز کردند، عده ای را از زندگی اجتماعی محروم ساختند، انسان های بیشماری را از ما گرفتند و مادران بسیاری را داغدار کردند.
 
جنبش اعتراضی مردم ایران در طی این سال ها به اشکال مختلف به حرکت خود ادامه داد، ولی باز هم با سرکوب شدید دستگاه قضایی و امنیتی مواجه و بخشی از وجودش پاره پاره شد و چون بغضی در گلو ماند. این بغض فروخورده، جوانه هایی را در خود پروراند که رویای آزادگی در سر داشتند و برای رسیدن به آن مرارت های بسیاری را تحمل کردند .
 
سال ۸۸، بخشی از این جنبش، انتخابات به تاراج رفته را غنیمتی شمرد تا شاید این بار با خواستی بسیار ساده یعنی “رای من کو” بتواند به کمترین حقوق پایمال شده خود دست یابد که این بار هم پاسخی جز شکنجه و گلوله و کشتار در زندانها و خیابانها دریافت نکرد و رژیم دوباره مادران بسیاری را به انتظار در برابر زندانها کشاند یا در راهروهای نهادهای قضایی و امنیتی سرگردان و تعداد زیادی از مادران و خانواده ها را نیز عزادار و فریاد دادخواهی مادران را بلند کرد.
 
جنبش مردمی این بار هم کمر راست کرد و در تداوم و پویایی خود با خواستی پایه ای تر” خواست زندگی انسانی بدون تبعیض” پا به میدان گذاشت.
 
مادران داغدار و خانواده هاى مجروحین و زندانیان سیاسى در اعتراض به تمامى جنایت ها و همچنین براى دادخواهى از فرزندان دلبند خود سیاه پوشیدند و در یک حرکت نمادین، هر شنبه بعدازظهر در میدان آب نماى پارک لاله و سه پارک دیگر گردهم آمدند و با در دست گرفتن عکس فرزندان خود، شمع روشن کردند و صداى اعتراض شان را به گوش مردم سراسر دنیا رساندند و اعلام کردند که تا رسیدن به خواسته هاى شان از مبارزه ندست نخواهند کشید.
 
از آن زمان این حرکت اعتراضى به اشکال مختلف ادامه دارد و مادران و حامیان هم چنان بر سه خواسته خود پاى مى فشارند:
 
۱- آزادى فورى و بى قید و شرط کلیه زندانیان سیاسى- عقیدتى
۲- لغو کلیه اشکال مجازات اعدام و کشتار در زندان و خارج از زندان
۳- محاکمه و مجازات آمرین و عاملین جنایات سى و دو سال گذشته و اخیر ایران
 
وحشت از تداوم این حرکت باعث شد که حکومت به اشکال مختلف، مادران و حامیان و خانواده هاى مجروحین را تحت فشارهاى شدید قرار دهد. این فشارها از عدم تحویل اجساد جان باختگان به خانواده ها، جلوگیرى از برگزارى مراسم، جلوگیرى از معالجه زندانیان، دستگیرى مادران و خانواده ها، تهدید و ارعاب، محرومیت از حقوق شهروندى و دیگر اشکال سلب حقوق انسانى مادران و حامیان بوده است، که مى توان براى بیان این حقایق کتاب ها نوشت.
 
اکنون به برخى از مواردى که در طى این مدت رخ داده است، اشاره مى شود:
 
۱- آزار و اذیت مادران داغدار و حامیان از طریق ایجاد مزاحمت و دستگیرى بى مورد و غیرقانونى طى چندین نوبت، که نزدیک به ۱۰۰ نفر از مادران و حامیان را دستگیر و هر کدام را چندین روز در حبس نگاه داشتند.
 
۲- اهانت و ایجاد فشار و آزار و اذیت از طریق احضار هاى چندین باره به نهادهاى امنیتى و قرار دادن احضار شدگان در وضعیت استرس و فشارهاى شدید روحى و روانى
 
۳- آزار و اذیت مادران و حامیان از طربق برقرارى تماس هاى تلفنى تهدیدآمیز و اقدام به استراق سمع و شنود تلفن هایشان
 
۴- ایجاد کنترل هاى شدید امنیتى و اقدام به نقض حقوق شهروندى از طریق یورش به منازل حمله به خانواده ها و مادران عزادار و حامیانش در نوبت هاى مکرر
 
۵- قراردادن خانواده هاى مفقودین و مجروحین تحت فشارهاى شدید امنیتى و یا تلاش براى این که آنها را با تهدید یا تطمیع، مجبور کنند که دست از شکایت برداند تا اطلاعاتى به بیرون منتقل نشود.
 
۶- بارها مادران و خانواده ها را تحت فشارهاى روحى و روانى شدید قرار دادند که چند نفر از آنها مجبور به ترک کشور شدند و امکان زندگى عادى را از آنها و خانواده هاى شان سلب کردند.
 
در طى این مدت غیر از دستگیرى هاى چند روزه و فشارهاى روحى روانى روزمره، تعدادى از مادران را در بازداشت هاى طولانى مدت نگاه داشتند. این بازداشت هاى موقت حتى تا سه ماه نیز به طول انجامید که به اختصار به آنها اشاره مى شود:
 
۱- در ۵ دى سال ۸۸ (روز تاسوعا)، خانم پروانه راد در خیابان دستگیر و مدت ۴۰ روز در بازداشت نگاه داشتند و با محکوم کردن وى به جزاى نقدى، او را آزاد کردند.
 
۲- در ۱۸ بهمن سال ۸۸، به منزل خانم ام البنین ابراهیمى حمله کردند و ایشان را دستگیر و نزدیک به ۴۰ روز در بازداشت نگاه داشتند. وى با کفالت آزاد شد ولى هنوز پرونده اش باز است.
 
۳- در ۱۹ بهمن سال ۸۸، به منازل خانم ها لیلا سیف الهى، ژیلا مکوندى، فاطمه رستگارى نسب، الهام احسنى و نادر احسنى حمله کردند و آنها را دستگیر و حدود ۴۰ روز در بازداشت نگاه داشتند.
همان روز به منزل خانم منصوره بهکیش نیز رفتند که در منزل نبود و یک ماه و نیم بعد هنگام سفر به ایتالیا، از فرودگاه بازگردانده و پاسپورت وى ضبط و ممنوع الخروج مى شود و به اشکال مختلف ایشان و خانواده اش را از زندگى اجتماعى محروم مى کنند. همچنین آقاى نادر احسنى را از فروردین سال ۸۹ تا بهمن همان سال در حبس نگاه مى دارند.
 
۴- در ۱۷ مهر سال ۸۹، به منازل خانم ها اکرم نقابى و ژیلا مهدویان حمله کردند و آنها را که قصد سفر داشتند، به همراه دختران شان بازداشت کردند. دختران پس از ۱۲ روز و مادران پس از دو ماه و نیم با وثیقه آزاد شدند ولى هنوز پرونده شان باز است.
 
۵- در ۱۴ آذر سال ۸۹، تعدادى از مادران عزادار و حامیان را در روز تولد امیرارشد تاجمیر در بهشت زهرا دستگیر و پس از ساعاتى آزاد کردند. همان روز خانم ها حکیمه شکرى و ندا مستقیمى و آقاى رمضانى (پدر رامین) را در بازداشت نگاه مى دارند. خانم مستقیمى بعد از یک ماه با وثیقه ۱۰۰ میلیون تومانى و خانم شکرى پس از سه ماه با وثیقه سنگین ۳۰۰ میلیون تومانى آزاد مى شوند و هنوز پرونده آنها باز است.
 
۶- در ۱۹ بهمن سال ۸۹، حدود ۳۵ تن از مادران و حامیان را دسته جمعى به دفتر پیگیرى وزارت اطلاعات احضار کردند و هر کدام را به صورت تک تک مورد بازجویى قرار دادند و با توهین و تهدید از آنها تعهد گرفتند و مورد اذیت و آزار قرار دادند.
 
۷- در ۲۳ بهمن سال ۸۹، دادگاه خانم ها سیف الهى و مکوندى و آقاى نادر احسنى تشکیل و در تاریخ ۲۰ فروردین سال ۹۰ احکام قطعى به آنها ابلاغ شد. خانم ها سیف الهى و مکوندى را حقوق بشرى نامیدند و به جرم “اقدام علیه امنیت ملى” و “تبلیغ علیه نظام” به ۴ سال زندان و آقاى نادر احسنى را به ۲ سال زندان محکوم کردند.
این احکام برای کسانی صادر شده اند که خود مادر نیستند، ولی حاضر شده اند برای همدردی، بر خواسته های مادران و خود پافشاری کنند. آنها معتقدند که کشته شدگان و مجروحین و زندانیان سیاسی، فرزندان تمامی مردم ایران هستند و هر آزادی خواهی خود را موظف می داند که به این بی عدالتی ها اعتراض کند.
 
ما امضاکنندگان این دادنامه با اعلام حمایت خود، از تمامی نهادهای بین المللی و همچنین از تمامی معترضین به نقض آشکار حقوق بشر در ایران، می خواهیم که با همراهی خود مانع اجرای این احکام غیرقانونی شوند.
 
مادران پارک لاله (عزادار) سوم اردیبهشت ۱۳۹۰

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>