- The Union Of People's Fedaian Of Iran - http://www.etehadefedaian.org -

باز هم سقوط قدرت خرید کارگران ،برای دفاع از دلالان از اعضای اتحادیه نیروی کار پروژه ای /ناصر آقاجری

Posted By admin On بهمن ۲۹, ۱۳۹۲ @ ۱۱:۲۲ ب.ظ In کارگری | No Comments

باز هم سقوط قدرت خرید کارگران ،
برای دفاع از دلالان

« از کتاب کمدی الهی نوشته دانته آلیگیری
رویه ۱۰۵ مصرع های ۹۴ و ۹۶ حیوان سرکش » :
((… گفته بود که فساد موجود در کلیسا ، از هنگامی آغاز شد که این جایگاه آسمان ، به ثروت و قدرت هم زمان دست یافت ، و هم اکنون نیز ، کاهنان و کشیشان را به ایجاد آشوب های خونین در صحنه های سیاست ایتالیا آن هم به دلیل دخالت در امور دنیوی می باشد ، متهم می سازد … دانته در این جا ، کلیسا را حیوان ( اسب ) سرکشی تشبیه کرده که وحشیانه می تازد و هیچ دستی ، جز دستان بی حاصل ( بی قانون ) ایتالیا دهنه ی آن را نمی کشد. ))
«همان منبع دوزخ فرود نوزدهم» :
((که طمع کاری شمایان ، جهان را سوگوار ، پرهیزگاری را لکه دار ، و تعالی را پست می گرداند . طلا و نقره ، خدایان شمایند….))
۲۴ سال روند مناسبات نئولیبرالیسم ، سفارش صندوق بین المللی پول ( مهم ترین نهاد امپریالیستی ) برای نابودی جامعه ی ایرانی با همت دولت سازندگی ، خزنده و پنهان تار و پود جامعه را چون خوره فرا گرفت . از یک سو بیکاری و گرانی ، تورم و رکود را ، با خود آورد . و از سوی دیگر صنایع ملی ما را ورشکسته کرد . تنها یک قشر کوچک از نوکیسه های دلال منش را به نوایی رساند . با اعلام مناطق ویژه تجاری بدون این که اسمی از کار و کارگر برده شود ، کاردی را در کتف کارگران ایران فرو کردن و مجتمع های بزرگ کارگری با ده ها هزار نیروی کار را از شمول قانون کار کنار نهادند . دولت اصلاحات و اکثریت قاطع مجلس اصلاحات نیز کارگاههای زیر ده نفر را از شمول قانون کارخارج کردند و بدنه بزرگ کارگری ایران را از بازنشستگی ، خدمات درمانی و … محروم نمودند آیا باید برای رضایت سرمایه داران و تشویق آنها به سرمایه گذاری به دوران برده داری برگردیم ؟!
به مناظره نمایندگان کارگران و کارفرمایان در مورد دستمزدهای سال ۹۳ توجه فرمائید اطلاعات چهارشنبه ۹ بهمن ۹۲ شماره ۲۵۷۹۷
استاد راغفر : (( افزایش حامل های انرژی آسیب جدی به تولید زده است … خام فروشی می کنیم و به اسم تولید جا می زنیم . )) حق با آقای راغفر است زیرا تنها در میعانات گازی چهار صد نوع ماده شیمیایی با ارزش وجود دارد که برای تولید هر کدام از آنها نیازمند ساخت کارخانه و استخدام نیروی کار هستیم در صورت گرایش به توسعه صنعتی ارز بدست می آوریم و اشتغال ایجاد می کنیم . در حالی که در حال حاضر نفت و گاز خام در اختیار سرمایه داری جهانی قرار می دهیم و بعد کالای تولید شده ی آنها را با نرخ نجومی بازخرید می کنیم . مانند خرید بنزین از هند . آیا این نوع مناسبات را می توان اقتصادی و خردمندانه دانست ؟!
آیا خنده دار نیست ما نزدیک به یک صد سال است نفت تولید می کنیم ، ولی بنزین مورد نیازمان را از هند که حتی یک قطره نفت تولید نمی کند خریداری کنیم !!
در این میان مشاوران ارشد اقتصادی دولت های پس از جنگ مانند کبک سر در برف فرو برده اند ، سر در مشتی تئوری های نوشته بر قرطاس انداخته اند و با تئوری های انتزاعی ، مملکت و هستی مردم را به بازی گرفته اند . به جای برنامه ریزی برای توسعه صنایع و گام برداشتن در جهت خود کفایی (درون گرایی ) حداقل در زمینه انرژی که در کشور به وفور از آن داریم . به پیشنهاد آقای نیلی بدون وجود زیر ساخت صنعتی به ( برون گرایی ) گام نهاده ایم ، از این رو توسعه و پیشرفت صنعتی را به قوانین خود به خود بازار سپرده ایم. برآیند این عمل کرد ، رشد و توسعه بانک های خصوصی و شرکت های چند ملیتی دلالی و از آن سو ورشکستگی صنایع ملی است . برای اینکه در رقابت جهانی حرفی برای گفتن داشته باشیم باید ابتدا با ( درون گرایی ؛ این واژه ها را از مشاور ارشد جناب آقای نیلی وام گرفته ام ) زیر ساخت های صنعتی تولید کالایی را بنا کنیم ، و بعد می توانیم سمت و سوی دیگری را انتخاب کنیم . ولی دریغ از توانایی تعمیم دانسته ها . با وجود این شرایط نا به هنجار اقتصادی در کشور ، و اعلان دولت در ادامه و تداوم مناسبات تعدیل ساختاری و خصوصی سازی ، نمایندگان کارگران و کارفرمایان به دعوت روزنامه اطلاعات این مناظره را تشکیل دادند . با توجه به برنامه اعتدالی ، آزاد سازی دستمزدها و قصد دولت برای از میان بردن حداقل حقوق آیا تداوم چنین مناظره هایی می تواند تاثیر گذار باشد ؟ روند حوادث پاسخ را خواهند داد .
دولت پیشین با طرح کارمزد منعطف و وزیر کار جدید با برنامه آزادسازی دستمزدها ، دو شکل متفاوت را با یک درون مایه و سرشت واحد به جامعه پیشنهاد می دهند . باز هم برای زیر فشار قرار دادن کارگران و همه ی حقوق بگیران ، آزاد سازی دستمزدها معنایی جز سپردن تعیین دستمزدها به کارفرماها ندارد . زیرا تقاضای کار آنقدر زیاد است که مهندسان مکانیک ما در پروژه کار رفتگری و عمله گی را انجام می دهند . از سوی دیگر با اعلام افزایش حامل های انرژی در عمل جامعه را وارد یک دسته بندی خاص نموده اند در یک سمت کارگران بیکار گرفتار گرانی و تورم همراه با سرمایه داران کوچک صنعتی ملی ، فرو رفته در رکود ، رودر روی نئولیبرالیستهای هایکی و دولت حامی آنها ، که مجری تئوری های ورشکسته این اقتصاددانان شده است ، قرار گرفته اند . دولتی که می باید به تجربه تاریخی یکی از کشورهای مسلمان نئولیبرالیسم زده توجه کند . آقای سوهارتو وقتی با کودتای امریکایی و با کمک ارتش ، دولت قانونی و برآمده از انتخابات آزاد را واژگون کرد و بیش از یک میلیون کارگر و دانش آموخته اندونزییایی را قتل عام نمود و اجسادشان را به رودخانه ها و دریا سپرد ، مدعی حکومت مستضعفان نبود و به مردم نوید عدالت اجتماعی اسلامی را نمی داد . لذا تعجب آور نبود که در کنار سرمایه گذاری های غربی و با نبود یک حداقل حقوق و با وجود جمعیت عظیم بیکاران در کنار کارخانه های تولیدی بزرگ ، بیغوله های از کارتن و حلبی بدون آب و فاضلاب و بهداشت یک زندگی سراسر فقر و بیماری و مرگ های زود رس به وجود آمده و اینک تداوم دارد . ناکجاآباد نئولیبرالیسم این چنین دیاری است و خوابی است که با تعدیل ساختاری و خصوصی سازی ، دولت سازندگی برای کارگران ایران به ارمغان آورده است . کارگران و کارفرمایان به گفتگو نشسته اند . هردو طرف از بحران صدمه دیده اند . ولی کارگران شدیدتر . با این وجود دست روی علت اصلی ، با تردید می گذارند .
رئیس اتحادیه پیشکسوتان جامعه کارگری : «خط فقر مطلق یک میلیون و پانصد هزار تومان است .» عضو هیئت مدیره کانون عالی کارفرمایان کل کشور : «حداقل دستمزد برای کارگران در سال ۹۳ را یک میلیون و ششصد هزار تومان»اعلام نمود ود ر ادامه گفت :« دولت بار حاکمیتی خود را در صندوقی که کارگری است تحمیل کرده است ( تامین اجتماعی ) … حقوق کارگران باید مطابق با نرخ واقعی تورم باشد ». صادقیان : «… چرا در شرایط تورم ۳۷ درصدی ، افزایش دستمزد ها باید ۱۸ درصد باشد ؟ »حسین راغفر استاد اقتصاد دانشگاه الزهرا : «دستمزد اصلی ترین و کلیدی ترین متغییر اقتصادی است که از سایر متغییر های اقتصادی تاثیر می پذیرد و افزایش آن مسئله را حل نمی کند . طرفدار کارگر یا کارفرما بودن یک تعارض بسیار غلطی است ، چرا که کارگر و کارفرما به این نتیجه رسیده اند که قربانی سیاست های اقتصادی دولت هستند … اصلی ترین مشکل ، سیاست اقتصادی دولت است …. این در حالی است که در صد سال اخیر فرار مغزها را داشته ایم ، چرا که فقدان سیاست های دستمزدی و سرکوب دستمزد ها را داشته ایم » علت همه نارسایی های فعلی در ایران مناسبات اقتصادی است که دولت جدید هم ، خود را موظف به کاربردی کردن آن می داند (نئولیبرالیسم) این مناسبات در همه کشورهایی که کاربردی شده فاجعه آفریده ، در برزیل ، آرژانتین ، اندونزی ، و آخرین بحران در کشور های پیشرفته صنعتی جهان ، امریکا و اروپا که همه جهان را به شدت در رکود و تورم فرو برد. امریکا و اروپا برای پیشگیری از سقوط سرمایه داری جهانی دولت ها را موظف نمودند در مناسبات اقتصادی دخالت کنند و این برخلاف تئوری های نئولیبرالیسم به خصوص نوع هایکی آن است که با دریدگی مایلند اتحادیه های کارگری اروپا را مانند دیکتاتور شیلی سرکوب کنند . ولی در ایران ۲۴ سال است که با سیاست های خزنده ولی غیر قابل برگشت همان راه را می روند . در امریکا و اروپا بحران را با ریاضت های اقتصادی که به زور به مردم تحمیل کردند تعدیل نمودند، ولی باز هم نتوانستند از بحران خارج شوند با این وجود و حتی با شوک های بدتر از این واقعیت ها ، این مشاوران نئولیبرالیسم وطنی را به هوشیاری نمی رساند .
به مهرنامه شماره ۳۳ رویه ۱۳۶ گفتگوی استاد محسن رنانی با استاد نیلی
آقای رنانی :« … مخابرات در سه سال گذشته سالانه حدود ۲ هزار میلیارد تومان سود خالص داشته است . استان قدس رضوی ، قرارگاه خاتم و ده ها نهاد دیگر دولتی یا عمومی را نیز هم اضافه کنید که سودهای سالانه چند هزار میلیارد تومانی دارند . میتوان فهرستی از این موسسات تهیه کرد همه از سرمایه های همین جامعه تغذیه کرده و از منابع عمومی و دولتی تکثیر شده اند . مگر بنیاد های تعاون نظامیان که حدود نیمی از سرمایه بورس کشور متعلق به شرکت های وابسته به آنهاست . سرمایه شان را از کجا آورده اند؟ چرا از مردم می خواهیم باز یک دور تورمی جدید را تحمل کنند ؟ … چرا وقتی اقتصاد ایزان در عمیق ترین دوران رکود خود است دوباره می خواهیم برویم سراغ تکرار همان سیاست های شکست خورده قبلی…»
استاد نیلی:«دکتر رنانی شما اصلا قائل به این هستید که قیمت انرژی باید تصحیح شود؟»
آقای نیلی وظیفه دارد برای دولت در آمد زائی کند از این رو استدلال دکتر رنانی را با یک سئوال پاسخ می دهند . سئوالی که نابجاست ، زیرا برای هر تغییر اقتصادی می باید عوارض وسیع اجتماعی آن را بررسی کرد . افزایش حامل های انرژی بودجه دولت را تامین می کند ولی از سوی دیگر به شدت تورم زاست و با شرایط اقتصادی موجود ، روند رکود در صنایع را فراگیر تر می کند و توده عظیم کارگران و حقوق بگیران را با محرومیت های بیشتری درگیر می نماید . چون قدرت خریدشان باز هم سقوط می کند .

یکی از اعضای اتحادیه نیروی کار پروژه ای
ناصر آقاجری ۲۶/۱۱/۱۳۹۲


Article printed from The Union Of People's Fedaian Of Iran: http://www.etehadefedaian.org

URL to article: http://www.etehadefedaian.org/%d8%a8%d8%a7%d8%b2-%d9%87%d9%85-%d8%b3%d9%82%d9%88%d8%b7-%d9%82%d8%af%d8%b1%d8%aa-%d8%ae%d8%b1%db%8c%d8%af-%da%a9%d8%a7%d8%b1%da%af%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d8%8c%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d8%af%d9%81%d8%a7

Copyright © 2011 Etehade Fedaian. All rights reserved.